15.12.05
1.12.05
Lykilgrein
Fréttablaðið bað mig um grein á dögunum, er að reyna að fjölga reglulegum pistlahöfundum og auka úrval skoðana. Hins vegar skilst mér að í herbúðunum hafi einhverjum þótt grein mín óþarflega mikil aukning í úrvali skoðana … jafnvel ekki ljóst að um raunverulega skoðun sé þar að ræða, og því óvíst hvort þeir kalla eftir meira. Hér er hins vegar greinin sem þeir fengu, blessaðir – þetta er lykilgrein og hana má lesa saman við hina nýútkomnu bók, Rispa jeppa:
Friðsældin framundan
Brátt verður því búið að ryðja byggð úr vegi Reykjavíkur og rýma fyrir mislægum gatnamótum. Því er rétt, áður en við brunum öll endanlega austur nýju Hringbrautina, út á Leifsstöð og burt, að athuga hver það er sem erfir land, hvaða mann landneminn hefur að geyma, ef svo má segja. Hvað eru mislæg gatnamót?
1. Mislæg gatnamót eru fullkomnun þeirrar vegagerðar sem sjálf skapar fjarlægðirnar sem hún yfirstígur. Þannig hefur verið sýnt fram á að ef göngu- og hjólabrautir kæmu í stað vega innan höfuðborgarsvæðisins styttust fjarlægðir milli húsa svo að göngufært yrði á milli enda borgarinnar á tíu mínútum. Sem er umtalsvert styttri tími en tekur að ganga yfir meðalstórt bílastæði.
2. Mislæg gatnamót birtast þar sem áður voru krossgötur. Á krossgötum mátti standa, anda, horfa til allra átta, og ákveða svo hvert leiðinni væri heitið og hefði djöfullinn eitthvað til málanna að leggja var honum það fúst og frjálst. Á mislægum gatnamótum er ekki tóm til að staldra við og tala við djöfla.
3. Einhver orðaði það eitt sinn svo að helvíti væri hinir – í öllu falli eru djöflarnir hinir. Mislæg gatnamót eru einmitt til þess gerð að enginn þurfi nokkru sinni að verða var við aðra. Mislæg gatnamót gera mögulegt að ferðast milli vinnu, heimilis og verslana án þess að staðnæmast einu sinni á rauðu ljósi meðan aðrir fara hjá. Mislæg gatnamót eru að því leyti fullkomnun og endastöð þeirrar rökvísi einkabílsins að samneyti við ókunnuga sé til trafala, óþægilegt eins og sígarettureykur, og þeir, aðrir, séu betur geymdir í sjónvarpinu.
4. Mislæg gatnamót eru yfirlýsing um endalok stjórnmála og sögu, ytri mörk línulegs tíma, og fögnuður þeirrar nýju rökvísi að til að komast til hægri skuli maður beygja til vinstri. Til að rugla ekki þá í ríminu sem gætu þurft að yfirgefa bíla sína um stundarsakir og ganga, til dæmis vegna vélarbilunar, hefur sama rökvísi nú verið heimfærð á nýja hönnun göngubrúa, sem berja má augum í Vatnsmýri – rétta leiðin yfir Hringbraut er burt frá henni.
5. Mislæg gatnamót eru manndómsvígsla, þar duga menn eða hika, tapa og drepast. Sá sem ekki tekur rétta hægribeygju á leið sinni til vinstri veit ekki fyrr en hann er lentur í Mosfellsbæ. Sú saga er raunar sögð að láti maður kylfu ráða kasti og gæti ekki að því hvar og hvenær maður beygi á gatnamótum borgarinnar endi maður undantekningalaust á bílastæðinu við Smáralind.
6. Mislæg gatnamót eru manifestó, yfirlýsing, og þau segja: það er ekki leiðin eða ferðalagið sem skiptir máli, heldur aðeins áfangastaðurinn. Aðeins áfangastaðurinn. Á leiðinni er enda bara útvarp, á áfangastaðnum verður þráðlaust net og dvd spilari.
7. Mislæg gatnamót eru sjálfsprottin, þau reisa sig sjálf í nokkurs lags spíralhreyfingu gegnum skrifræði, fjármagn og mýrlendi, án þess mannshöndin komi þar nokkurs staðar nálægt. Hafi mannshönd komið þar nálægt, til dæmis hönd gatnamálastjóra, skipulagsfræðings, hendur nefnda eða verkfræðinga, munu þeir vilja koma fleiri mislægum gatnamótum upp þar til engin leið er að rata um borgina, inn í hana eða út úr henni, svo þeir finnist aldrei, aldrei nokkurn tíma, heldur geti andað rólega einhvers staðar á milli vega. Þeir munu vita hvenær við erum farin og þeir geta um frjálst höfuð strokið, það mun birtast í fréttum.
8. Eins og gatnamótin sjá að mestu, ef ekki öllu, leyti um sig sjálf munu bílarnir vafalaust halda áfram að sprella um göturnar þegar við erum farin – og útvarpsstöðvum mun trúlega ganga ágætlega að fylla dagskrárbilin á milli auglýsinga, þó mannsskepnurnar hypji sig.
9. Það fer tvennum sögum af því hvort mislæg gatnamót voru veitt með fulltingi djöfulsins og því hafi hann svo hljótt um sig núna að fáu sé við að bæta, eða hvort hann stendur svekktur í súldinni á umferðareyju eða undir brúarsporði. Sjái hann einhver í vegkanti væri fallega gert að henda til hans brauði.
10. Heyrst hefur að íslensk verktakafyrirtæki muni brátt senda pólska starfsmenn sína til að reisa mislæg gatnamót í Írak, þar sem bensínverð er lágt, og því hægt að keyra meira. Samið hefur verið við CIA um afnot af flugvélum til að ferja starfsmennina. Það er ekki leiðin sem skiptir máli heldur áfangastaðurinn en við vitum líka öll hvert ferðinni er heitið, er það ekki?
Friðsældin framundan
Brátt verður því búið að ryðja byggð úr vegi Reykjavíkur og rýma fyrir mislægum gatnamótum. Því er rétt, áður en við brunum öll endanlega austur nýju Hringbrautina, út á Leifsstöð og burt, að athuga hver það er sem erfir land, hvaða mann landneminn hefur að geyma, ef svo má segja. Hvað eru mislæg gatnamót?
1. Mislæg gatnamót eru fullkomnun þeirrar vegagerðar sem sjálf skapar fjarlægðirnar sem hún yfirstígur. Þannig hefur verið sýnt fram á að ef göngu- og hjólabrautir kæmu í stað vega innan höfuðborgarsvæðisins styttust fjarlægðir milli húsa svo að göngufært yrði á milli enda borgarinnar á tíu mínútum. Sem er umtalsvert styttri tími en tekur að ganga yfir meðalstórt bílastæði.
2. Mislæg gatnamót birtast þar sem áður voru krossgötur. Á krossgötum mátti standa, anda, horfa til allra átta, og ákveða svo hvert leiðinni væri heitið og hefði djöfullinn eitthvað til málanna að leggja var honum það fúst og frjálst. Á mislægum gatnamótum er ekki tóm til að staldra við og tala við djöfla.
3. Einhver orðaði það eitt sinn svo að helvíti væri hinir – í öllu falli eru djöflarnir hinir. Mislæg gatnamót eru einmitt til þess gerð að enginn þurfi nokkru sinni að verða var við aðra. Mislæg gatnamót gera mögulegt að ferðast milli vinnu, heimilis og verslana án þess að staðnæmast einu sinni á rauðu ljósi meðan aðrir fara hjá. Mislæg gatnamót eru að því leyti fullkomnun og endastöð þeirrar rökvísi einkabílsins að samneyti við ókunnuga sé til trafala, óþægilegt eins og sígarettureykur, og þeir, aðrir, séu betur geymdir í sjónvarpinu.
4. Mislæg gatnamót eru yfirlýsing um endalok stjórnmála og sögu, ytri mörk línulegs tíma, og fögnuður þeirrar nýju rökvísi að til að komast til hægri skuli maður beygja til vinstri. Til að rugla ekki þá í ríminu sem gætu þurft að yfirgefa bíla sína um stundarsakir og ganga, til dæmis vegna vélarbilunar, hefur sama rökvísi nú verið heimfærð á nýja hönnun göngubrúa, sem berja má augum í Vatnsmýri – rétta leiðin yfir Hringbraut er burt frá henni.
5. Mislæg gatnamót eru manndómsvígsla, þar duga menn eða hika, tapa og drepast. Sá sem ekki tekur rétta hægribeygju á leið sinni til vinstri veit ekki fyrr en hann er lentur í Mosfellsbæ. Sú saga er raunar sögð að láti maður kylfu ráða kasti og gæti ekki að því hvar og hvenær maður beygi á gatnamótum borgarinnar endi maður undantekningalaust á bílastæðinu við Smáralind.
6. Mislæg gatnamót eru manifestó, yfirlýsing, og þau segja: það er ekki leiðin eða ferðalagið sem skiptir máli, heldur aðeins áfangastaðurinn. Aðeins áfangastaðurinn. Á leiðinni er enda bara útvarp, á áfangastaðnum verður þráðlaust net og dvd spilari.
7. Mislæg gatnamót eru sjálfsprottin, þau reisa sig sjálf í nokkurs lags spíralhreyfingu gegnum skrifræði, fjármagn og mýrlendi, án þess mannshöndin komi þar nokkurs staðar nálægt. Hafi mannshönd komið þar nálægt, til dæmis hönd gatnamálastjóra, skipulagsfræðings, hendur nefnda eða verkfræðinga, munu þeir vilja koma fleiri mislægum gatnamótum upp þar til engin leið er að rata um borgina, inn í hana eða út úr henni, svo þeir finnist aldrei, aldrei nokkurn tíma, heldur geti andað rólega einhvers staðar á milli vega. Þeir munu vita hvenær við erum farin og þeir geta um frjálst höfuð strokið, það mun birtast í fréttum.
8. Eins og gatnamótin sjá að mestu, ef ekki öllu, leyti um sig sjálf munu bílarnir vafalaust halda áfram að sprella um göturnar þegar við erum farin – og útvarpsstöðvum mun trúlega ganga ágætlega að fylla dagskrárbilin á milli auglýsinga, þó mannsskepnurnar hypji sig.
9. Það fer tvennum sögum af því hvort mislæg gatnamót voru veitt með fulltingi djöfulsins og því hafi hann svo hljótt um sig núna að fáu sé við að bæta, eða hvort hann stendur svekktur í súldinni á umferðareyju eða undir brúarsporði. Sjái hann einhver í vegkanti væri fallega gert að henda til hans brauði.
10. Heyrst hefur að íslensk verktakafyrirtæki muni brátt senda pólska starfsmenn sína til að reisa mislæg gatnamót í Írak, þar sem bensínverð er lágt, og því hægt að keyra meira. Samið hefur verið við CIA um afnot af flugvélum til að ferja starfsmennina. Það er ekki leiðin sem skiptir máli heldur áfangastaðurinn en við vitum líka öll hvert ferðinni er heitið, er það ekki?
29.11.05
Mannasiðir holdsins
Andinn er veikur en holdið kann sig. Eftir að geta ekki gert upp við mig hvort ég vildi taka þátt í opinberri athöfn um undirskrift samnings við Landsbankann, hinn almenna kaupanda 1300 ljóðabóka frá Nýhil, vakna ég einfaldlega fárveikur nú í morgun. Lífeðlisfræðin sér um sína, ég kýs að túlka veikindi mín út frá töfraraunsæi, líta á þau sem pólitískt eðli, örlög eða helberan dónaskap eftir því hvaðan á málið er litið. Í öllu falli held ég mig heima.
Hvurnin hefur annars lífið verið upp á síðkastið? Alveg ljómandi ágætt. Þessar fallegu bækur okkar komu út í síðustu viku. Þess utan hef ég sinnt kennslu, fyrst við Kvikmyndaskóla Íslands, síðan hönnunardeild LHÍ og hvort tveggja reynist mér hollt, hvað sem nemendum þykir.
Lífið er meira spennandi utan skóla, þó ekki væri nema vegna bókanna sem falla utan allra námsskráa. The art of seduction eftir Robert Greene hefur til dæmis, mér vitanlega, aldrei verið kennd við Háskóla Íslands. Og trúlega ekki heldur við Listaháskólann.
Helstu rannsóknaniðurstöður helgarinnar: Partíið heldur áfram hvað sem tautar og raular – Valur stendur brosandi utan við Sirkús með greinar eftir Badiou á milli handanna, Reykjavík er skemmtiferðaskip á miðju Atlantshafi og fólkið vaggar fram og til baka, reynir að stíga ölduna, ælir svo yfir borðstokkinn.
Desember er tannlæknamánuður. Ef einhver getur mælt með góðum tannlækni er ég allur eyru. Vil ekki rotna, ekki strax.
21.11.05
20.11.05
Nottin
Hef ekki bloggað í ár og öld. Og núna blogga ég bara vegna þess að ég nenni ekki að fara að sofa, nenni ekki að vinna, nenni varla að lesa, nenni ekki að hella mér upp á te, nenni ekki niður í bæ á barinn, nenni beinlínis ekki neinu, vildi hafa einhvern að hanga með, hérna heima hjá mér, helst stúlku sem myndi dást jafn mikið að mér og ég myndi dást að henni – þetta tungumál hérna virðist mér allt í einu aftur framandi, annarlegt, orðið dást virðist einhvern veginn skrítið … hef verið að hugsa meira í myndum en orðum upp á síðkastið – hef verið að kenna myndmál raunar, og læri meira af því að reyna að kenna en af því að reyna að læra … dagarnir eru alveg ljómandi ágætir, fullir af spennandi stöffi jafnvel en mér liggur ekki beinlínis neitt á hjarta. Sem er sjálfsagt algengasta inntak blogga, ásamt þessu, að minnast á að það sé algengasta inntak blogga. Ég nenni ekki að taka úr þvottavélinni, það er varla að ég nenni að reykja.
Ég sakna erlendra menntamanna. Og kvenna.
Ég sakna erlendra menntamanna. Og kvenna.
4.11.05
Ekki horuhus, kvennaleiga
Er hægt að tala ítrekað um „starfsmannaleigur“ án þess að detta í hug þrælahald?
10.10.05
Klukk
Ljúga fimm hlutum um sjálfan mig, biður rafaugað … ég hef ekki bragðað áfengi síðustu þrjár vikur, mér líður hvergi betur en í íslensku roki, ég er fyrst og fremst afar feginn að þessu hvimleiða ástarsambandi mínu og hinnar ítölsku er lokið, ég veit hvað ég á af mér að gera í dag, og mér finnst öll þau verkefni sem ég hef tekið mér fyrir hendur síðasta hálfa árið óstjórnlega skemmtileg, sem verður til þess að ég stekk á fætur við dögun á hverjum morgni, óþreyjufullur að hefjast handa. Þess utan skil ég fyllilega stöðu mína í lífinu, til hvers er ætlast af mér af hálfu guðs og manna og við hverjum þessara krafa ég vil verða, ég geri mér grein fyrir þeirri sögulegu þróun sem ég er óhjákvæmilega þátttakandi í og veit hvað ég vil leggja til hennar, og þar sem ég lifi af fullkomnum heilindum gagnvart guði, mönnum og sjálfum mér hef ég aldrei logið eða látið í veðri vaka að hlutir séu öðruvísi en þeir eru.
Einhvern veginn svona?
Jæja, en þetta er nú ekki jafn slæmt og það ef til vill hljómar. Það er bara rokið annars vegar og kvefið hins vegar sem getur gert mann dáldið pirraðan. Og þynnkan. Verðskulduð þynnka.
Einhvern veginn svona?
Jæja, en þetta er nú ekki jafn slæmt og það ef til vill hljómar. Það er bara rokið annars vegar og kvefið hins vegar sem getur gert mann dáldið pirraðan. Og þynnkan. Verðskulduð þynnka.
29.9.05
Birtan í Róm er í alvörunni frá liðnum áratugum og öldum
Jæja. Berlín. Eftir Róm. Fyrst af öllu get ég sagt þessari stúlku sem spyr alltaf við og við hvort ég sé á lausu, hérna á kommentakerfinu, að já, sjálfsagt útleggst það þannig núna, og þegar ég kem til Íslands skaltu endilega reyna við mig, ef þú ert frábær, ég er alveg til í að hitta frábærar stelpur.
Þetta var semsagt þannig ferð til Rómar og þó var hún góð. Á hinn undarlegasta máta.
Hm ... ég er farinn að taka þátt í myndlistasýningum. Sem er undarlegt. Er semsagt að lesa ljóð hérna á Berliner Liste, sem má sjálfsagt gúgla. Stórlaxagrill sýnist mér. Það ætti að vera dáldið heitt, einhver ætti að vilja reyna við strák sem les ljóð á alþjóðlegum listasýningum? Og hoppar svona um Evrópu fyrir peningana sína og kaupir notuð föt frekar en leigja íbúð ...
Hvar á maðurinn heima? Uppi í ristlinum á sjálfum sér. Þar ætlar hann nú að leggjast út af og dvelja fram eftir morgni, meðvitundarlaus, ekki af áfengisofneyslu heldur þreytu einni. Og ef til vill vöntun, einhvers konar vöntun, einhvers konar áfergju og vöntun.
Rafauga, þú varst eitthvað að pota í mig ... ég skil ekki hvers er vænst, veit ekki hvað klukk er, reyndu aftur.
Þetta var semsagt þannig ferð til Rómar og þó var hún góð. Á hinn undarlegasta máta.
Hm ... ég er farinn að taka þátt í myndlistasýningum. Sem er undarlegt. Er semsagt að lesa ljóð hérna á Berliner Liste, sem má sjálfsagt gúgla. Stórlaxagrill sýnist mér. Það ætti að vera dáldið heitt, einhver ætti að vilja reyna við strák sem les ljóð á alþjóðlegum listasýningum? Og hoppar svona um Evrópu fyrir peningana sína og kaupir notuð föt frekar en leigja íbúð ...
Hvar á maðurinn heima? Uppi í ristlinum á sjálfum sér. Þar ætlar hann nú að leggjast út af og dvelja fram eftir morgni, meðvitundarlaus, ekki af áfengisofneyslu heldur þreytu einni. Og ef til vill vöntun, einhvers konar vöntun, einhvers konar áfergju og vöntun.
Rafauga, þú varst eitthvað að pota í mig ... ég skil ekki hvers er vænst, veit ekki hvað klukk er, reyndu aftur.
3.9.05
Ógnin
Ókei. Margt. Helvíti margt. Byrja hvar? New Orleans? Ég var í partíi rétt áðan þar sem ég stóð sjálfan mig að því að segja: „Næsta bók frá Zizek hlýtur að vera mögnuð, því heimurinn er bara alltof geðveikur einmitt núna!“ – Ég meinti þetta af einlægni og einmitt þannig þrífst engin kaldhæðni án einlægni – kantískt er kaldhæðni ótæk, því ef allir stunduðu hana alltaf væri hún sjálf þegar úr leik … eða hvað? Er heimur algjörrar lygi mögulegur? Leggjum það til hliðar: New Orleans og snjóflóðin í Súðavík. Ég er að reyna að sjá þetta fyrir mér: Snjóflóð fellur á Súðavík. Nokkrar fjölskyldur redda sér, en einhverjir deyja. Þeir sem redda sér fara í hús hinna og ræna sjónvörpunum. Og haglabyssum. Víkingasveitin er send uppeftir til að stöðva þjófana. Það er blindbylur og erfitt að ná tökum á ástandinu. Fólk liggur deyjandi í snjónum en hjálp er lofað. Víkingasveitinni verður eitthvað ágengt, skýtur manneskju á færi, sem sást bera hluti á milli húsa. Ef til vill hluti úr kaupfélaginu. Neyðaraðstoð er á leiðinni, víkingasveitin kallar eftir liðsauka. Forsetinn mætir og lýsir yfir áhyggjum af ástandinu. Bæjarstjórinn segir að fullorðinn maður hafi grátið, svo hörmulegt sé ástandið – bæjarstjórinn ítrekar: fullorðinn maður. Sú fregn spyrst að sýslumaðurinn hafi orðið undir – rán og gripadeildir færast í aukana - Kaupfélagið er beinlínis tæmt, en Víkingasveitin gómar flesta þjófana glóðvolga. Hjálparsveitin er víst á leiðinni.
Þegar lög og regla eru fyrirsjáanleg er víkingasveitarmönnum skipað að skjóta nokkra gargandi máva, sem gætu borið með sér fuglaflensu.
Það er alltof margt um málið að segja. Maður ræður sér ekki …
En ég var líka að koma úr partíi. Ísland er ofhlaðið merkingu. Raunverulega, það verður ekki þverfótað fyrir einsögu hvert sem litið er … of mörg hlutverk, of fátt fólk. Og stundum mætir maður, í augunum á hinum, þögulli viðurkenningu þess að sumt er ósagt. Og um leið, jafnvel, viðurkenningu þess að maður er ekki viss hvað það sé.
Í dag sat ég á kaffistofu með vini mínum og sagðist vera orðinn dónalegur og leiðinlegur við allar stelpur sem sofa hjá öðrum en mér. Þá gekk inn ung, snotur, gift móðir sem ég kannast við … ég veit ekki hvort henni virtist brugðið því hún heyrði það sem ég sagði eða ekki, en ég var hinn prúðmannlegasti.
Viti einhver af góðri og ódýrri íbúð í Reykjavík vil ég gjarna heyra.
Þegar lög og regla eru fyrirsjáanleg er víkingasveitarmönnum skipað að skjóta nokkra gargandi máva, sem gætu borið með sér fuglaflensu.
Það er alltof margt um málið að segja. Maður ræður sér ekki …
En ég var líka að koma úr partíi. Ísland er ofhlaðið merkingu. Raunverulega, það verður ekki þverfótað fyrir einsögu hvert sem litið er … of mörg hlutverk, of fátt fólk. Og stundum mætir maður, í augunum á hinum, þögulli viðurkenningu þess að sumt er ósagt. Og um leið, jafnvel, viðurkenningu þess að maður er ekki viss hvað það sé.
Í dag sat ég á kaffistofu með vini mínum og sagðist vera orðinn dónalegur og leiðinlegur við allar stelpur sem sofa hjá öðrum en mér. Þá gekk inn ung, snotur, gift móðir sem ég kannast við … ég veit ekki hvort henni virtist brugðið því hún heyrði það sem ég sagði eða ekki, en ég var hinn prúðmannlegasti.
Viti einhver af góðri og ódýrri íbúð í Reykjavík vil ég gjarna heyra.
25.8.05
Danmörk
"Something pretty for she" gúglast ekki, hér með bætt úr því. Mig langaði að finna eitthvað fallegt fyrir stúlku, að senda henni. Er búinn að senda gay bar vídeóið of oft …
Saxkjöbing. Þar er ég núna. Voða fallegt. Tré og svona. Mun loka mig af í tveggja manna klefa og lesa ljóð þegar svo ber undir.
Saxkjöbing. Þar er ég núna. Voða fallegt. Tré og svona. Mun loka mig af í tveggja manna klefa og lesa ljóð þegar svo ber undir.
22.8.05
Um kynhneigðir þjoðarleiðtoga
Ég vona að einhverjar haldbærar samsæriskenningar séu á ferðinni um hvers vegna gagnauga vefurinn liggur inni einmitt núna, en ef það skyldi vera vegna vísunarinnar sem þeir birtu á þetta háskalega myndband hér þykist ég hér með þegar hafa unnið byltingunni nokkurt lið.
Tiðindi
Ókei, þetta er sennilega komið í ljós. Semsagt, hafið ekki frekari áhyggjur af síðustu færslu. Dagarnir styttast.
Ástin í veröldinni hefur víst aukist verulega frá því smokkaframleiðandinn Durex fór að sinna vöruþróun af meiri mætti en áður.
Og líf manna hefur auðgast að merkingu eftir að Listaháskólinn tók til starfa.
Ástin í veröldinni hefur víst aukist verulega frá því smokkaframleiðandinn Durex fór að sinna vöruþróun af meiri mætti en áður.
Og líf manna hefur auðgast að merkingu eftir að Listaháskólinn tók til starfa.
16.8.05
Heitir staðurinn Road Movie?
Já, hm … ég er með spurningu sem ég veit ekki hvernig er rétt að bera fram og ég sé ekki fyrir mér að nokkur geti svarað. Þó er hún þannig séð empirísk, eða snýr að þekkingu á hinum ytri veruleika, frekar en nokkurri krísu hið innra, strangt til tekið … nema að hún falli á gagngerri rannsókn á veruleikanum og í ljós komi, empirískt, að ekkert svar sé til, þá væri í öllu falli rétt að taka hana til skoðunar á öðrum forsendum.
Þorsteinn Gylfason spurði hvar maðurinn ætti heima. Ég spyr semsagt: Hvar á ég heima? Það er, ég geri ráð fyrir að nú þegar sé til staður þar sem ég myndi una mér betur en nokkurs staðar annars staðar á vetrum. Ég veit að einhverju leyti hvaða eiginleikum slíkur staður þarf að búa yfir. Í fyrsta lagi er ágætt að þar sé temmilega hlýtt og bjart – en það er bæði auðsótt og aukaatriði. Í öðru lagi vil ég að þar sé nokkur sægur af manneskjum sem sinna sjálfum sér og sínum af alúð og festu, og rækta anda sinn, en hvort tveggja án þess að gera það beinlínis í þágu nokkurs andamarkaðar, t.d. framsóknar í listageiranum, né fetiséri þau eigin andarækt og tali látlaust um „andlega hluti“ eins og vondir hippar, nýaldarfólk og leiðinlegri hugvísindanemar. Ekki þar fyrir, að svona samfélag gæti samt sem áður verið til innan háskóla eða hippakommúna, en það væri ekki gott í krafti þess að tilheyra slíkum stofnunum. Í þriðja lagi … heyriði, já, ég er raunar að fara að endursegja stjórnarskrána sem Kristrún þýddi og birti á Kistunni … semsagt, vísa þangað, og spyr: hvar er þetta til í alvörunni? Ég geri ekkert frekar ráð fyrir að raunin falli að ídealinu í Litháen, ekki fyrr en ég hef í öllu falli vitni að því.
Ókei, byrjum aftur: Hvar finn ég stað sem stenst nýju stjórnarskrána á Kistunni, og ber mér auk þess stöðuga kennd fyrir einhverju nýju og spennandi?
Semsagt, ég held að ég sé í raun og sanni ekki að leita að faðmi konu … ég held ég sé að leita að stað, landfræðilegum, stjórnarfarslegum stað.
Ég er búinn að byrja á nokkrum tölvuskeytum sem ég hef síðan hætt við og ekki sent, eins og mér væri sjálfsagt hollast að hætta við þessa færslu hérna líka … því frammi fyrir einhverjum einstökum vini, átta ég mig á að hann eða hún getur ekkert gert fyrir mig. Hann eða hún hefur hvorki fundið stað sem þennan, né væri staður sem þessi í þeirra huga endilega staður sem þessi í mínum huga, né er víst að hann eða hún myndi deila slíkum stað með mér, þrátt fyrir allt og allt …
Í öllu falli. Svo ég geti farið að rukka fólk fyrir verkefni með það í huga að kaupa mér flug, því ég rukka aldrei pening fyrr en mig langar að fljúga eitthvert … látið mig vita ef ykkur dettur eitthvað í hug. Nei, ég er búinn að prófa Tékkland.
Getur verið að mig langi ekki á stað, heldur af stað, í ferðalag? Já … já … já … nú uppgötva ég dáldið og set það í fyrirsögn.
Þorsteinn Gylfason spurði hvar maðurinn ætti heima. Ég spyr semsagt: Hvar á ég heima? Það er, ég geri ráð fyrir að nú þegar sé til staður þar sem ég myndi una mér betur en nokkurs staðar annars staðar á vetrum. Ég veit að einhverju leyti hvaða eiginleikum slíkur staður þarf að búa yfir. Í fyrsta lagi er ágætt að þar sé temmilega hlýtt og bjart – en það er bæði auðsótt og aukaatriði. Í öðru lagi vil ég að þar sé nokkur sægur af manneskjum sem sinna sjálfum sér og sínum af alúð og festu, og rækta anda sinn, en hvort tveggja án þess að gera það beinlínis í þágu nokkurs andamarkaðar, t.d. framsóknar í listageiranum, né fetiséri þau eigin andarækt og tali látlaust um „andlega hluti“ eins og vondir hippar, nýaldarfólk og leiðinlegri hugvísindanemar. Ekki þar fyrir, að svona samfélag gæti samt sem áður verið til innan háskóla eða hippakommúna, en það væri ekki gott í krafti þess að tilheyra slíkum stofnunum. Í þriðja lagi … heyriði, já, ég er raunar að fara að endursegja stjórnarskrána sem Kristrún þýddi og birti á Kistunni … semsagt, vísa þangað, og spyr: hvar er þetta til í alvörunni? Ég geri ekkert frekar ráð fyrir að raunin falli að ídealinu í Litháen, ekki fyrr en ég hef í öllu falli vitni að því.
Ókei, byrjum aftur: Hvar finn ég stað sem stenst nýju stjórnarskrána á Kistunni, og ber mér auk þess stöðuga kennd fyrir einhverju nýju og spennandi?
Semsagt, ég held að ég sé í raun og sanni ekki að leita að faðmi konu … ég held ég sé að leita að stað, landfræðilegum, stjórnarfarslegum stað.
Ég er búinn að byrja á nokkrum tölvuskeytum sem ég hef síðan hætt við og ekki sent, eins og mér væri sjálfsagt hollast að hætta við þessa færslu hérna líka … því frammi fyrir einhverjum einstökum vini, átta ég mig á að hann eða hún getur ekkert gert fyrir mig. Hann eða hún hefur hvorki fundið stað sem þennan, né væri staður sem þessi í þeirra huga endilega staður sem þessi í mínum huga, né er víst að hann eða hún myndi deila slíkum stað með mér, þrátt fyrir allt og allt …
Í öllu falli. Svo ég geti farið að rukka fólk fyrir verkefni með það í huga að kaupa mér flug, því ég rukka aldrei pening fyrr en mig langar að fljúga eitthvert … látið mig vita ef ykkur dettur eitthvað í hug. Nei, ég er búinn að prófa Tékkland.
Getur verið að mig langi ekki á stað, heldur af stað, í ferðalag? Já … já … já … nú uppgötva ég dáldið og set það í fyrirsögn.
8.8.05
Stolinn existentialismi
Ég fór með giftingarhringinn í þrengingu í gær og leið hálfundarlega án hans. Svolítið eins og þegar ég fékk hringinn fyrst fyrir fjórum árum nema alveg þveröfug áhrif. Þá fannst mér höndin svo þung að ég hallaði út á hlið. Í dag var höndin hins vegar svo létt að það lá við að ég færi að halla í hina áttina.
– af froskur.net.
– af froskur.net.
1.8.05
Fagra veröld, magri maður … ég er víst grannur, já, ég er svona rétt að átta mig á þessu, ég var einu sinni feitt barn og nú segjast vinir mínir ekki geta séð það fyrir sér … eitt andartak þegar vakið var máls á þessu saknaði ég fitu minnar …
fórnarlamb staðalmynda, gangandi gína, ekki að mér sé hollt að stíga upp úr sundi um leið og Herra Ísland en syngjum aðra sálma.
Eiríkur Örn Norðdahl átti veg og vanda að skipulagningu frábærrar hátíðar, frábærs viðburðar sem reið yfir nú um helgina, og var öllum aðnjótandi raunverulegur yndisauki. Þó að á plakatinu sem hann og Halldór Arnar Úlfarsson – og nú gúglast þeir báðir væntanlega – hönnuðu hafi staðið Heil Nýhil sem flestum fyrrum Þjóðverjum ætti að þykja frekar lélegur brandari, er óhætt að óska okkur öllum heilla.
Einhver stakk upp á því að ausa Eirík sæði, til að fagna sigrinum, gott ef það var ekki ég, halda svona loka-bukkake þegar dagskránni var lokið, en svo gleymdist það í fylleríinu …
jæja já. Jæja já. Ýmislegt hefur og gerst. Skeð. Kierkegaard gerir mig óhemjukátan þessa dagana … ég er hættur með Berlín … það kom út ljóðabók sem allir ætla víst að kaupa, Ást æða varps, hún fæst meðal annars á vefnum http://www.boksala.is.
Mig langar einhvern veginn að fljúga út úr þessum texta, mig langar einhvern veginn að hann hverfi upp í himinhvolfin, ég er í þannig skapi … ég væri til í að textinn liti út eða væri snertingar eins og rofinn himinn, eins og himinrofabörð, og þá vildi ég gjarna að glitti í rautt og gult á bakvið …
svo skrifaði ég fleira sem varð svo ágætt að ég ákvað að halda því til hlés og nostra við það þar til það fer í prentun í vetur … haha! Þið verðið að borga mér fyrir mína bestu tanngarða héðan af. Mun aldrei láta mín snjöllustu orð falla utan visa-raðgreiðslna héðan af - það verða minnst fjórir milliliðir að mínum fallegustu hugsunum sem munu þannig þýðast á súpermarköðsku, fatabúðsku og ferðalögsku vandræðalaust – án þess ég hafi nokkurn tíma hitt hagfræðingana, tölvunarfræðingana, viðskiptajöfrana og prentsmiðina sem sjá um samskipti okkar.
Ég mun ekki einu sinni brosa ókeypis, og því nánari vinir sem við erum, því vænna sem þér þykir um nálægð mina, því meira mun rukka ég fyrir sælustundina og því harðar mun Intrum Justitia leggjast á ættingja þína þegar kemur að skuldadögum, minn kæri.
fórnarlamb staðalmynda, gangandi gína, ekki að mér sé hollt að stíga upp úr sundi um leið og Herra Ísland en syngjum aðra sálma.
Eiríkur Örn Norðdahl átti veg og vanda að skipulagningu frábærrar hátíðar, frábærs viðburðar sem reið yfir nú um helgina, og var öllum aðnjótandi raunverulegur yndisauki. Þó að á plakatinu sem hann og Halldór Arnar Úlfarsson – og nú gúglast þeir báðir væntanlega – hönnuðu hafi staðið Heil Nýhil sem flestum fyrrum Þjóðverjum ætti að þykja frekar lélegur brandari, er óhætt að óska okkur öllum heilla.
Einhver stakk upp á því að ausa Eirík sæði, til að fagna sigrinum, gott ef það var ekki ég, halda svona loka-bukkake þegar dagskránni var lokið, en svo gleymdist það í fylleríinu …
jæja já. Jæja já. Ýmislegt hefur og gerst. Skeð. Kierkegaard gerir mig óhemjukátan þessa dagana … ég er hættur með Berlín … það kom út ljóðabók sem allir ætla víst að kaupa, Ást æða varps, hún fæst meðal annars á vefnum http://www.boksala.is.
Mig langar einhvern veginn að fljúga út úr þessum texta, mig langar einhvern veginn að hann hverfi upp í himinhvolfin, ég er í þannig skapi … ég væri til í að textinn liti út eða væri snertingar eins og rofinn himinn, eins og himinrofabörð, og þá vildi ég gjarna að glitti í rautt og gult á bakvið …
svo skrifaði ég fleira sem varð svo ágætt að ég ákvað að halda því til hlés og nostra við það þar til það fer í prentun í vetur … haha! Þið verðið að borga mér fyrir mína bestu tanngarða héðan af. Mun aldrei láta mín snjöllustu orð falla utan visa-raðgreiðslna héðan af - það verða minnst fjórir milliliðir að mínum fallegustu hugsunum sem munu þannig þýðast á súpermarköðsku, fatabúðsku og ferðalögsku vandræðalaust – án þess ég hafi nokkurn tíma hitt hagfræðingana, tölvunarfræðingana, viðskiptajöfrana og prentsmiðina sem sjá um samskipti okkar.
Ég mun ekki einu sinni brosa ókeypis, og því nánari vinir sem við erum, því vænna sem þér þykir um nálægð mina, því meira mun rukka ég fyrir sælustundina og því harðar mun Intrum Justitia leggjast á ættingja þína þegar kemur að skuldadögum, minn kæri.
13.7.05
Við sem bloggum
Einmanaleg þessi blogg. Það væri fróðlegt að bera saman hversu mikið af spjalli fer fram á ólíkum miðlum netsins, eftir þjóðum og menningarsvæðum. Blogg eru svona eins og stofan manns … eða garðurinn, kannski, maður er eitthvað að vökva blómin og þá gægist vegfarandi yfir girðinguna. Veffarandi. Og segir hæ. En hvert erum við í sínum garði. Alveg er ég viss um að í sólríkari löndum, þar sem fólk deilir torgum fleiri stundir lífsins en það hangir inni hjá sér, er í fyrsta lagi minni netumferð, en í öðru lagi hlýtur spjall þar að fara meira fram á opnum þráðum en í athugasemdum við bloggfærslur …
Ég held ég hafi nú í fyrsta sinn notað „við“ um bloggara. Okkur sem bloggum.
Ætlaði að vinna frameftir en er blessunarlega að þreytast, svo kannski mun ég eiga sólarhring þennan sólarhringinn. Hengja þvott fyrir svefninn, svo ég komist úr húsi á morgun. Þarf að vinna fyrir mér með því að fara í klippingu og út að borða. Hagkerfið er alveg stórundarlegt.
Allt annað er ágætt.
Ég held ég hafi nú í fyrsta sinn notað „við“ um bloggara. Okkur sem bloggum.
Ætlaði að vinna frameftir en er blessunarlega að þreytast, svo kannski mun ég eiga sólarhring þennan sólarhringinn. Hengja þvott fyrir svefninn, svo ég komist úr húsi á morgun. Þarf að vinna fyrir mér með því að fara í klippingu og út að borða. Hagkerfið er alveg stórundarlegt.
Allt annað er ágætt.
11.7.05
Umhverfisvernd
4.7.05
Kálsúpa í höllinni
Þegar upp er staðið … hm … ekki að mér sé til setunnar boðið … þetta er í fréttum helst: Það virðist vera, þó enn hafi samningar ekki verið undirritaðir, að mér hafi nú hér um bil tekist ætlunarverk mitt með Íslandsferð minni, þó það hafi tekið heldur lengri tíma en ég ætlaði: semsagt að finna peninga og jafnvel, að einhverju leyti, að finna sjálfan mig. Já, maður finnur ekki sjálfan sig í útlöndum, maður týnir sér, svo kemur maður heim og finnur sig aftur og pendúlar þannig fram og til baka til að verða ríkari í sálinni og líkamanum …
Og semsagt, nú er ég bæði staðsettur í hinu félagslega neti, ég er með annan fótinn í megahíerarkíu heimsins, sem rísómast á milli Björgólfanna, akademíunnar, rithöfundanna, þriðja heimsins og mín, ég er að fara að gera eitthvað og ég mun fá greitt fyrir það … ég gengst við kennitölu minni, kalli einhver xxxxxx-xxxx svara ég: já! Það er ég! Og glotti ekki einu sinni.
Og þá verður til þessi nýi vandi … eða gamall vandi tekur á sig nýja mynd … því löngunin lætur mann ekki í friði. Mér finnst þessi óunnu verk sem ég hef tekið á mínar herðar eða í laptoppinn vera þegar afstaðin, því útlit er fyrir að þau verði það – veðurspáin segir að sólin komi upp í fyrramálið svo sólinni finnst hún geti slappað af og þurfi ekki að hringsóla meir. Sem, að því leyti sem jörðin snýst um sjálfa sig, er náttúrulega rétt …
Ég skelli því á netið sem ég hef verið að viðra við fólk að Björgólfur yngri dansaði breakdans á Sirkús um helgina, það var á föstudagskvöldið en á laugardaginn heyrðist af þeim feðgum báðum stígandi örfá spor á Kaffitári. Nálægð þeirra er af sama toga og nálægð prinsa í ævintýrum … já, mér fannst ég ekki 2000-strákur heldur 1000-strákur í drykkjuskúrnum þegar ég heyrði sjálfan mig pískra að fólki að prinsinn væri kominn … og það voru ekki stelpurnar sem vildu hrifsa hann heldur strákarnir, sem allir fóru að flissa yfir fyrirtækjunum sem þá langaði að stofna með honum en myndu aldrei þora að nefna.
Og semsagt, nú er ég bæði staðsettur í hinu félagslega neti, ég er með annan fótinn í megahíerarkíu heimsins, sem rísómast á milli Björgólfanna, akademíunnar, rithöfundanna, þriðja heimsins og mín, ég er að fara að gera eitthvað og ég mun fá greitt fyrir það … ég gengst við kennitölu minni, kalli einhver xxxxxx-xxxx svara ég: já! Það er ég! Og glotti ekki einu sinni.
Og þá verður til þessi nýi vandi … eða gamall vandi tekur á sig nýja mynd … því löngunin lætur mann ekki í friði. Mér finnst þessi óunnu verk sem ég hef tekið á mínar herðar eða í laptoppinn vera þegar afstaðin, því útlit er fyrir að þau verði það – veðurspáin segir að sólin komi upp í fyrramálið svo sólinni finnst hún geti slappað af og þurfi ekki að hringsóla meir. Sem, að því leyti sem jörðin snýst um sjálfa sig, er náttúrulega rétt …
Ég skelli því á netið sem ég hef verið að viðra við fólk að Björgólfur yngri dansaði breakdans á Sirkús um helgina, það var á föstudagskvöldið en á laugardaginn heyrðist af þeim feðgum báðum stígandi örfá spor á Kaffitári. Nálægð þeirra er af sama toga og nálægð prinsa í ævintýrum … já, mér fannst ég ekki 2000-strákur heldur 1000-strákur í drykkjuskúrnum þegar ég heyrði sjálfan mig pískra að fólki að prinsinn væri kominn … og það voru ekki stelpurnar sem vildu hrifsa hann heldur strákarnir, sem allir fóru að flissa yfir fyrirtækjunum sem þá langaði að stofna með honum en myndu aldrei þora að nefna.
30.6.05
Allt i plati
Nei, heimurinn er ekki fullur af ævintýrum, heimurinn er bara hey – en það eru ævintýrafullar sálir sem fara um og sáldra gleði eins og aðrir kasta af sér vatni.
Sagði maðurinn þar sem hann sat í kytrunni sinni á fimmtu hæð frílanshússins og nennti ekki að þýða meira þann daginn. Hann hafði hins vegar einsett sér að þýða og einmitt þess vegna afþakkað öll mannamót og fannst sér einmitt þess vegna ekki stætt á því að fara út og ganga um bæinn því hann gæti rekist á einhverja sem hann hafði áður ekki sagst hafa tíma til að hitta.
Einmitt þess vegna, las hann, skrifaði, raulaði og kveikti sér í sígarettu.
Það virðist vera nóg sagt í heiminum og jafnvel nóg hugsað, hugsaði hann þá og skrifaði og þótti ágætt að hafa sett í svona fá orð hvað honum þótti þetta allt erindislaust.
Hann rámaði líka í einhverja tilhugsun um að þetta væri allt blekking og ákvað að setja hana niður: Sýndarveruleiki er ekki það sem fram fer í tölvum og farsímum, heldur sú staðreynd að eftir þróun tækni, stjórnmála og efnahags síðustu aldar og ennfremur síðustu ára, er allt sem við gerum þannig séð óþarft og ekki tilkomið af þörfum mannsins gagnvart veruleikanum heldur vana og hefðum mannsins og hugmyndum hans um hvernig lífið á að ganga fyrir sig. Það er staðreynd að við þurfum ekki lengur að snæða kvöldverð, alla næringu er raunverulega hægt að fá úr Herbalife.
En við höldum áfram eins og ekkert hafi í skorist því þetta er allt saman of sláandi.
Niðurstaða tuttugustu aldarinnar var, öðru fremur, þegar allri hugmyndafræði er vikið frá, sú að láta sem ekkert hafi í skorist. Hunsa það að enginn þarf að svelta, hunsa það að enginn þarf að vinna, hunsa það að enginn þarf að segja eða gera nokkurn skapaðan hlut. Also: hin öndverða hlið frelsisins sem vann hugmyndafræðina er sú sameiginlega ákvörðun mannkyns að hunsa frelsið og lifa hér eftir sem hingað til en halda þó áfram að bölva því.
Er þetta varanlegt jafnvægisástand? Munum við halda áfram að versla í matinn fram í rauðan dauðann?
Munu bókaforlög láta sem þörf sé fyrir þau til hinsta dags?
Sagði maðurinn þar sem hann sat í kytrunni sinni á fimmtu hæð frílanshússins og nennti ekki að þýða meira þann daginn. Hann hafði hins vegar einsett sér að þýða og einmitt þess vegna afþakkað öll mannamót og fannst sér einmitt þess vegna ekki stætt á því að fara út og ganga um bæinn því hann gæti rekist á einhverja sem hann hafði áður ekki sagst hafa tíma til að hitta.
Einmitt þess vegna, las hann, skrifaði, raulaði og kveikti sér í sígarettu.
Það virðist vera nóg sagt í heiminum og jafnvel nóg hugsað, hugsaði hann þá og skrifaði og þótti ágætt að hafa sett í svona fá orð hvað honum þótti þetta allt erindislaust.
Hann rámaði líka í einhverja tilhugsun um að þetta væri allt blekking og ákvað að setja hana niður: Sýndarveruleiki er ekki það sem fram fer í tölvum og farsímum, heldur sú staðreynd að eftir þróun tækni, stjórnmála og efnahags síðustu aldar og ennfremur síðustu ára, er allt sem við gerum þannig séð óþarft og ekki tilkomið af þörfum mannsins gagnvart veruleikanum heldur vana og hefðum mannsins og hugmyndum hans um hvernig lífið á að ganga fyrir sig. Það er staðreynd að við þurfum ekki lengur að snæða kvöldverð, alla næringu er raunverulega hægt að fá úr Herbalife.
En við höldum áfram eins og ekkert hafi í skorist því þetta er allt saman of sláandi.
Niðurstaða tuttugustu aldarinnar var, öðru fremur, þegar allri hugmyndafræði er vikið frá, sú að láta sem ekkert hafi í skorist. Hunsa það að enginn þarf að svelta, hunsa það að enginn þarf að vinna, hunsa það að enginn þarf að segja eða gera nokkurn skapaðan hlut. Also: hin öndverða hlið frelsisins sem vann hugmyndafræðina er sú sameiginlega ákvörðun mannkyns að hunsa frelsið og lifa hér eftir sem hingað til en halda þó áfram að bölva því.
Er þetta varanlegt jafnvægisástand? Munum við halda áfram að versla í matinn fram í rauðan dauðann?
Munu bókaforlög láta sem þörf sé fyrir þau til hinsta dags?
24.6.05
Fannst á Internetinu
Nú á tímum eru smokkar yfirleitt tengdir við kynsjúkdóma. Kynlíf er hins vegar einnig skemmtilegur ástarleikur.
16.6.05
Vinstri og hægri
Það er langtum auðveldara að skilgreina hægri og vinstri í pólitík en að skilgreina hægri og vinstri í evklíðsku rúmi.
Hefur einhvern tíma verið gerð teiknimyndasaga um bólfarir Evklíðs? Sá brandari virkar náttúrulega bara á íslensku … að því leyti sem hann virkar yfirleitt. Jæja:
2 tesur og syntesa: Vinstrimaður er sá sem hefur krónískt á tilfinningunni að þetta sé ekki réttur heimur. Vinstrimaður er sá sem elskar eða leggur sem fram um að elska það sem er ekki eins og hann. Þetta tvennt sameinast svo loks í því að hann hefur raunar, lengra niðri, krónískt á tilfinningunni að hann sé ekki hann. Og er þannig ólíkur sjálfum sér. Og til að elska sjálfan sig verður hann því að vera fær um að elska annan.
Ef til vill hefur hægrimaður sömu grunngerð en neitar að gefa henni gaum. En ef til vill eru hægrimenn einfaldlega þeir sjálfir. Hægrimaðurinn elskar í öllu falli fyrst sjálfan sig, og svo aðra að því leyti sem þeir eru eins og hann.
Zizek segir að sjálfsveran sé klofin – kannski er það bara vinstri sjálfsveran. Þar liggja jafnvel rætur „klofningssögunnar“ …
Ryanair er lélegt flugfélag og tafir á dagskrá þess hafa kostað Íslendinga morð fjár í dag. Íslenska þjóðin er æf, um leið og hún iðar í skinninu.
Hefur einhvern tíma verið gerð teiknimyndasaga um bólfarir Evklíðs? Sá brandari virkar náttúrulega bara á íslensku … að því leyti sem hann virkar yfirleitt. Jæja:
2 tesur og syntesa: Vinstrimaður er sá sem hefur krónískt á tilfinningunni að þetta sé ekki réttur heimur. Vinstrimaður er sá sem elskar eða leggur sem fram um að elska það sem er ekki eins og hann. Þetta tvennt sameinast svo loks í því að hann hefur raunar, lengra niðri, krónískt á tilfinningunni að hann sé ekki hann. Og er þannig ólíkur sjálfum sér. Og til að elska sjálfan sig verður hann því að vera fær um að elska annan.
Ef til vill hefur hægrimaður sömu grunngerð en neitar að gefa henni gaum. En ef til vill eru hægrimenn einfaldlega þeir sjálfir. Hægrimaðurinn elskar í öllu falli fyrst sjálfan sig, og svo aðra að því leyti sem þeir eru eins og hann.
Zizek segir að sjálfsveran sé klofin – kannski er það bara vinstri sjálfsveran. Þar liggja jafnvel rætur „klofningssögunnar“ …
Ryanair er lélegt flugfélag og tafir á dagskrá þess hafa kostað Íslendinga morð fjár í dag. Íslenska þjóðin er æf, um leið og hún iðar í skinninu.
12.6.05
Rofabryr
Mín er freistað að taka aftur upp hann Wittgenstein fyrri og krefjast þess að fólk tali skýrt og greinilega. Við erum stödd í ákveðnum vítahring. Fólk segir allskyns moð og kemst upp með kjaftæði. Þá lærir það að hægt er að tala skýrt og greinilega, og gera megi kröfu um slíkt. Stundar það um hríð, en liggur meira á hjarta en kemst fyrir í orðunum, uppgötvar að sumt verður ekki sagt nema með rofi í tungumálið, rýfur tungumálið en missir fótanna og byrjar aftur að bulla.
Og nú semsagt, finnst mér við öll bara vera að bulla.
Ég átti frábæra kvöldstund í gær með vini mínum sem bauð mér í mat. Við grilluðum. Já, við grilluðum eins og sá hjartahlýi, marineraðan kjúkling. Þetta með afmælið féll semsagt niður, Hreinn. Og þegar við vorum búnir að grilla og borða fékk ég skilaboð frá ritstjóra í bænum sem bað mig að taka viðtal við Dag Kára við tækifæri – við vinirnir höfðum hvorugur séð myndina, og stukkum af stað við boðin, fimm mínútum fyrir sýningu og hjóluðum eins og … fætur toga … í Háskólabíó, sáum myndina … hún var jafnvel betri en maríneraði kjúklingurinn. Ég steig út upplyftur, uppljómaðir vorum við báðir, og hjóluðum til baka út að strönd þar sem sólin var sest en himininn roðabjartur og djúpur, hafið silkigult og þar sem við stóðum og göptum á mótum Bónusvídeós, Krónunnar, Byko og gömlu Lýsisverksmiðjunnar annars vegar og vatnslitaguðdómsins hins vegar kom herskari af útlenskum unglingum hlaupandi niður Hringbrautina, tíu, tuttugu álappalegar verur með bjórdósir sem freyddi úr, á harðahlaupum og ég spurði mig í gríni hvort þau væru að hlaupa til að horfa á himininn – og það var einmitt tilfellið, þær, þeir, þau staðnæmdust við sjóinn, stóðu, göptu, þögðu og supu bjór en eitt kærustupar kysstist.
Þetta var semsagt ógurlega fallegt kvöld. Eftir dagslestur af manifestóum ítalskra fútúrista.
Og ég ákvað að fara til fjalla.
Er ég að tala skýrt og greinilega? Ekki enn. Nei, ég áskil mér einum rétt til að vera myrkur í máli eins og véfréttin frá Delfí. Kröfur gerir maður til annarra.
Hafa annars allir séð Voksne mennesker? Er til sterkara atriði í íslenskri kvikmyndasögu en brúarsenan?
Og nú semsagt, finnst mér við öll bara vera að bulla.
Ég átti frábæra kvöldstund í gær með vini mínum sem bauð mér í mat. Við grilluðum. Já, við grilluðum eins og sá hjartahlýi, marineraðan kjúkling. Þetta með afmælið féll semsagt niður, Hreinn. Og þegar við vorum búnir að grilla og borða fékk ég skilaboð frá ritstjóra í bænum sem bað mig að taka viðtal við Dag Kára við tækifæri – við vinirnir höfðum hvorugur séð myndina, og stukkum af stað við boðin, fimm mínútum fyrir sýningu og hjóluðum eins og … fætur toga … í Háskólabíó, sáum myndina … hún var jafnvel betri en maríneraði kjúklingurinn. Ég steig út upplyftur, uppljómaðir vorum við báðir, og hjóluðum til baka út að strönd þar sem sólin var sest en himininn roðabjartur og djúpur, hafið silkigult og þar sem við stóðum og göptum á mótum Bónusvídeós, Krónunnar, Byko og gömlu Lýsisverksmiðjunnar annars vegar og vatnslitaguðdómsins hins vegar kom herskari af útlenskum unglingum hlaupandi niður Hringbrautina, tíu, tuttugu álappalegar verur með bjórdósir sem freyddi úr, á harðahlaupum og ég spurði mig í gríni hvort þau væru að hlaupa til að horfa á himininn – og það var einmitt tilfellið, þær, þeir, þau staðnæmdust við sjóinn, stóðu, göptu, þögðu og supu bjór en eitt kærustupar kysstist.
Þetta var semsagt ógurlega fallegt kvöld. Eftir dagslestur af manifestóum ítalskra fútúrista.
Og ég ákvað að fara til fjalla.
Er ég að tala skýrt og greinilega? Ekki enn. Nei, ég áskil mér einum rétt til að vera myrkur í máli eins og véfréttin frá Delfí. Kröfur gerir maður til annarra.
Hafa annars allir séð Voksne mennesker? Er til sterkara atriði í íslenskri kvikmyndasögu en brúarsenan?
4.6.05
Tiðindalaust
Æi …
nenni ekki neinu. Í dag.
Geri ekki neitt í dag. Þarafleiðandi.
Er með bíl í láni frá vestfirska tröllinu … fékk mér bíltúr um Grafarholt í von um að hrista úr mér leiðann. Haha! Djöfull getur maður fengið afspyrnuslæmar hugmyndir.
Þarna er vatn sem heitir Reynisvatn og í því liggja þúsund dauðir fiskar, eldisfiskar sem er sleppt í vatnið á vorin til að skapa meiri náttúru - eins og grenitrjánum sem er plantað allt í kring – hann fiskaði mest í dag sem gekk um með gráan poka og safnaði fiskunum saman með höndunum.
Þeir eru svo lífsleiðir að þegar þeir stranda á milli steina liggja þeir bara þar og bíða dauðans.
Sólin var samt ágæt.
Róm er á bömmer. Og svo var ég að hlusta á Víðsjá, það er maður þarna úti sem er hættur að skrifa, segist snúa sér að stangveiðum og kukli. Ég skil.
Ég var búinn að treysta á veðurspána sem sagði að í dag myndi rigna.
nenni ekki neinu. Í dag.
Geri ekki neitt í dag. Þarafleiðandi.
Er með bíl í láni frá vestfirska tröllinu … fékk mér bíltúr um Grafarholt í von um að hrista úr mér leiðann. Haha! Djöfull getur maður fengið afspyrnuslæmar hugmyndir.
Þarna er vatn sem heitir Reynisvatn og í því liggja þúsund dauðir fiskar, eldisfiskar sem er sleppt í vatnið á vorin til að skapa meiri náttúru - eins og grenitrjánum sem er plantað allt í kring – hann fiskaði mest í dag sem gekk um með gráan poka og safnaði fiskunum saman með höndunum.
Þeir eru svo lífsleiðir að þegar þeir stranda á milli steina liggja þeir bara þar og bíða dauðans.
Sólin var samt ágæt.
Róm er á bömmer. Og svo var ég að hlusta á Víðsjá, það er maður þarna úti sem er hættur að skrifa, segist snúa sér að stangveiðum og kukli. Ég skil.
Ég var búinn að treysta á veðurspána sem sagði að í dag myndi rigna.
3.6.05
Þrjár forsíðufréttir herma að ekkert hafi gerst
Tíðindafátt nema ég held ég hafi verið að mæta grundvallarspurningu lífsins og manndómsins: Hvort er betra að yrkja eða rúnka sér? Svarafátt.
31.5.05
Bréf til bloggsins
Ágæti ritstjóri.
Ég hef nú farið nokkuð víða og heyrt margt um ævina og ekki allt við eina fjölina fellt eða báran stök. En það er nú svo að hver á rennur að ósi og ósana dreymir um uppspretturnar en það verður að hafa það, ekki í þessu lífi. Gott og vel, ég vildi fá að koma að smá erindi við lesendur blaðsins áður en ég hverf úr landi fyrir fullt og allt og mun ekki muna minn fífil fegurri hvað þá annað. Það er nú svo að það hefur legið í augum uppi eða mér þótt ljóst frá því ég var ungur maður, yngri en flestir menn leyfi ég mér að segja, en hvað um það, að veröldin, það er mennirnir í veröldinni, mannkindin og þetta er kannski það sem greinir hana frá sauðkindinni en sauðkindin er meira sjálfri sér lík en maðurinn, skiptist í okkur og hina. Þetta liggur í augum uppi og þarf í sjálfu sér ekki að nefna það. En hitt er líka ljóst, eða hefur mér orðið ljóst á ferðalögum mínum sem eins og ég hef minnst á eru allnokkur og skrautleg og ekki öll skaut skuð á þeim bæjum, að uppi er nokkur ruglingur í veröldinni með þetta, semsagt hvorir eru við og hvorir hinir. Nú veit ég ekki hvernig ég á að skýra þetta fyrir þeim sem ekki þekkir, en það er skáldið sagði á íslensku má alltaf heyra svar og það virðist vera einhvern veginn svo í pottinn búið að hinir telji sig okkur og okkur þá. Ekki í þeim skilningi að við séum þeir, þeir sjálfir enda er það dagljóst jafnvel halangrunum sem ég hef hitt í Ameríku og konunum þeirra og ég hugsa að jafnvel indíánar skilji þetta og márar en við þá ræði ég helst ekki en það er önnur saga og snýst um ýmislegt. En semsagt, svo ég víki mér aftur að meginefni þessa bréfs og sem mér finnst rétt að ritstjórn átti sig á eða fái í öllu falli að heyra af, þá grunar mig þetta, nei, ég hefi staðfestan grun um það að hinir líta upp til hópa svo á að þeir séu við og að við séum hinir eða í þann minnstan kostinn hluti af hinum. Á meðal hinna.
Nú sé ég eins hvernig af þessu hljóta, og þykir það liggja í augum uppi þó ég hafi hvergi heyrt um það rætt og þá ekki í þessum löndum þar sem ég hef verið aðkomumaður og margir lagt sig fram og í lima um að kynna mér staðhætti og hvernig best má búa og finna sér konu allvíða, að hljóta nokkur vandræði og eins erjur manna á millum og þá ekki aðeins á milli okkar og hinna enda erum við friðhægðarmenn og stöndum yfirleitt ekki í karpi um það sem er ekki olía á eldinn að því er ég best veit en nei ég hef ekki síður og jafnvel heldur áhyggjur af hinum sín á milli sem mér sýnist að gætu jafnvel átt þess hætt að karpa um það hver þeirra er við! Þó að, þó að, nú vöknar mér um augu, ég, lungun mín, þetta er ekki, já, aha, aha. Haha! Jæja, já, þó að þurfi ekki mörg orð um það að hafa að vitaskuld og ljóslega er eins og ég hef svo margsinnis minnst á, enginn þeirra við.
Nú jæja. Og hvað þá kann einhver að spyrja og vonandi ekki en jafnvel þó að örvænta en örvæntið ekki! Hvað þá? Hvað er til bragðs? Er nokkur leið að útskýra þetta fyrir mönnum sem þá væntanlega enga glóru hafa og engan sens að sjá ekki sjálfra sín skil, eins og bakkabræður að vita ekki hverjir hafa hvern fót og hverja hönd og lúskra hvor á öðrum og sjálfum sér fyrir vikið vænti ég þó ég sé nú orðinn ryðgaður í því þessum sögum. En okkur hefur alltaf þótt gaman að segja sögur. Og þeim eða sumum þeirra í öllu falli, jájá.
Jæja. Það er nú það. Ég sé að sólin rjátlar svona yfir jöklinum, bráðum verður nú komið sumar og þá ekki úr vegi að kalla þetta gott. En það er sums staðar vetur á öðrum slóðum um svipað leyti og hér er sumar, rak ég mig á en ég man ekki vel hvar það var, ekki þó í Danmörku, þar þekki ég vel til.
Danir eru ekki svo ólíkir okkur.
Ég þakka þetta.
Sælinú og guð geymi okkur og alla hina og veiti þeim sinn skilning, þá fer næst víst allt á skástan veg,
Örn.
Ég hef nú farið nokkuð víða og heyrt margt um ævina og ekki allt við eina fjölina fellt eða báran stök. En það er nú svo að hver á rennur að ósi og ósana dreymir um uppspretturnar en það verður að hafa það, ekki í þessu lífi. Gott og vel, ég vildi fá að koma að smá erindi við lesendur blaðsins áður en ég hverf úr landi fyrir fullt og allt og mun ekki muna minn fífil fegurri hvað þá annað. Það er nú svo að það hefur legið í augum uppi eða mér þótt ljóst frá því ég var ungur maður, yngri en flestir menn leyfi ég mér að segja, en hvað um það, að veröldin, það er mennirnir í veröldinni, mannkindin og þetta er kannski það sem greinir hana frá sauðkindinni en sauðkindin er meira sjálfri sér lík en maðurinn, skiptist í okkur og hina. Þetta liggur í augum uppi og þarf í sjálfu sér ekki að nefna það. En hitt er líka ljóst, eða hefur mér orðið ljóst á ferðalögum mínum sem eins og ég hef minnst á eru allnokkur og skrautleg og ekki öll skaut skuð á þeim bæjum, að uppi er nokkur ruglingur í veröldinni með þetta, semsagt hvorir eru við og hvorir hinir. Nú veit ég ekki hvernig ég á að skýra þetta fyrir þeim sem ekki þekkir, en það er skáldið sagði á íslensku má alltaf heyra svar og það virðist vera einhvern veginn svo í pottinn búið að hinir telji sig okkur og okkur þá. Ekki í þeim skilningi að við séum þeir, þeir sjálfir enda er það dagljóst jafnvel halangrunum sem ég hef hitt í Ameríku og konunum þeirra og ég hugsa að jafnvel indíánar skilji þetta og márar en við þá ræði ég helst ekki en það er önnur saga og snýst um ýmislegt. En semsagt, svo ég víki mér aftur að meginefni þessa bréfs og sem mér finnst rétt að ritstjórn átti sig á eða fái í öllu falli að heyra af, þá grunar mig þetta, nei, ég hefi staðfestan grun um það að hinir líta upp til hópa svo á að þeir séu við og að við séum hinir eða í þann minnstan kostinn hluti af hinum. Á meðal hinna.
Nú sé ég eins hvernig af þessu hljóta, og þykir það liggja í augum uppi þó ég hafi hvergi heyrt um það rætt og þá ekki í þessum löndum þar sem ég hef verið aðkomumaður og margir lagt sig fram og í lima um að kynna mér staðhætti og hvernig best má búa og finna sér konu allvíða, að hljóta nokkur vandræði og eins erjur manna á millum og þá ekki aðeins á milli okkar og hinna enda erum við friðhægðarmenn og stöndum yfirleitt ekki í karpi um það sem er ekki olía á eldinn að því er ég best veit en nei ég hef ekki síður og jafnvel heldur áhyggjur af hinum sín á milli sem mér sýnist að gætu jafnvel átt þess hætt að karpa um það hver þeirra er við! Þó að, þó að, nú vöknar mér um augu, ég, lungun mín, þetta er ekki, já, aha, aha. Haha! Jæja, já, þó að þurfi ekki mörg orð um það að hafa að vitaskuld og ljóslega er eins og ég hef svo margsinnis minnst á, enginn þeirra við.
Nú jæja. Og hvað þá kann einhver að spyrja og vonandi ekki en jafnvel þó að örvænta en örvæntið ekki! Hvað þá? Hvað er til bragðs? Er nokkur leið að útskýra þetta fyrir mönnum sem þá væntanlega enga glóru hafa og engan sens að sjá ekki sjálfra sín skil, eins og bakkabræður að vita ekki hverjir hafa hvern fót og hverja hönd og lúskra hvor á öðrum og sjálfum sér fyrir vikið vænti ég þó ég sé nú orðinn ryðgaður í því þessum sögum. En okkur hefur alltaf þótt gaman að segja sögur. Og þeim eða sumum þeirra í öllu falli, jájá.
Jæja. Það er nú það. Ég sé að sólin rjátlar svona yfir jöklinum, bráðum verður nú komið sumar og þá ekki úr vegi að kalla þetta gott. En það er sums staðar vetur á öðrum slóðum um svipað leyti og hér er sumar, rak ég mig á en ég man ekki vel hvar það var, ekki þó í Danmörku, þar þekki ég vel til.
Danir eru ekki svo ólíkir okkur.
Ég þakka þetta.
Sælinú og guð geymi okkur og alla hina og veiti þeim sinn skilning, þá fer næst víst allt á skástan veg,
Örn.
28.5.05
Drykkja
Spurningin „af hverju er ég svona mikill hálfviti?“ gúglast heldur ekki, fyrr en þá nú.
Já, ég varði 12 klukkustundum af takmarkaðri ævi minni í fyllerí í gær. 12 klukkustundum. Sirka frá sex til sex. 12 klukkustundir í að grafa undan æru minni og hamingju.
Ég held ég noti tækifærið núna þegar ég sé fram á óendanlegt magn ókeypis áfengis, þar sem ég hef verið skipaður bæði veitingahúsa- og listgagnrýnandi enskumælandi tímarits í borginni, og hætti að drekka.
Já, ég varði 12 klukkustundum af takmarkaðri ævi minni í fyllerí í gær. 12 klukkustundum. Sirka frá sex til sex. 12 klukkustundir í að grafa undan æru minni og hamingju.
Ég held ég noti tækifærið núna þegar ég sé fram á óendanlegt magn ókeypis áfengis, þar sem ég hef verið skipaður bæði veitingahúsa- og listgagnrýnandi enskumælandi tímarits í borginni, og hætti að drekka.
24.5.05
20.5.05
Libido eykur kynhvöt
Svar við síðustu pöntun: Benjamín var kúl.
Og afsakaðu, Þór, afsakið þið, þetta brást, þetta prójekt, þetta gengur engan veginn, þetta er lamandi, mér tekst ekki að gera áhuga annarra nógu fyllilega að áhuga mínum. Uppskafningslegri tilrauninni telst lokið og niðurstaðan er neikvæð. Ég segi þá eins og Halldór Ásgrímsson um Íraksstríðið: Hættum að tala um það sem liðið er og snúum okkur að framtíðinni.
„Libido er náttúrleg vara sem reynst hefur auka kynorku karla.“ Þetta fann ég gegnum leit.is, í von um íslenska þýðingu á orðinu libido. Kynhvöt er ekki nógu skemmtilegt orð. Ekki nógu satt. En textinn heldur áfram: „Libido er ekki enn ein "testosterón-blandan" heldur safi úr fjóvguðum eggjum sem á vissu stigi innihalda efni sem ýmist örva beint framleiðlsu testosteróns í líkamanum eða þau líffæri sem sjá um hana. Þarsem Libido er eingöngu unnið úr náttúrlegum fæðuvörum fylgja því engar aukaverkanir nema hjá þeim sem hafa ofnæmi fyrir eggjum. Þegar egg er frjóvgað nærist fósturvísrinn sjálfur á 90% kólesterólsins í egginu þannig að Libido er nánast laust við kólesteról.“
Nei, þið sem haldið að þetta sé úr nýrri ljóðabók Nýhils, nei, Nýhil þarf ekki að semja sínar ljóðabækur, héðan af er ekkert eftir nema að afrita: „Flestir verða varir við jákvæð áhrif Libido strax eftir þrjá daga. Eftir þrjár vikur finna 25,8% veruleg áhrif og 84% jákvæða aukingunu.“
Ég. Læt. Þetta. Duga.
Og afsakaðu, Þór, afsakið þið, þetta brást, þetta prójekt, þetta gengur engan veginn, þetta er lamandi, mér tekst ekki að gera áhuga annarra nógu fyllilega að áhuga mínum. Uppskafningslegri tilrauninni telst lokið og niðurstaðan er neikvæð. Ég segi þá eins og Halldór Ásgrímsson um Íraksstríðið: Hættum að tala um það sem liðið er og snúum okkur að framtíðinni.
„Libido er náttúrleg vara sem reynst hefur auka kynorku karla.“ Þetta fann ég gegnum leit.is, í von um íslenska þýðingu á orðinu libido. Kynhvöt er ekki nógu skemmtilegt orð. Ekki nógu satt. En textinn heldur áfram: „Libido er ekki enn ein "testosterón-blandan" heldur safi úr fjóvguðum eggjum sem á vissu stigi innihalda efni sem ýmist örva beint framleiðlsu testosteróns í líkamanum eða þau líffæri sem sjá um hana. Þarsem Libido er eingöngu unnið úr náttúrlegum fæðuvörum fylgja því engar aukaverkanir nema hjá þeim sem hafa ofnæmi fyrir eggjum. Þegar egg er frjóvgað nærist fósturvísrinn sjálfur á 90% kólesterólsins í egginu þannig að Libido er nánast laust við kólesteról.“
Nei, þið sem haldið að þetta sé úr nýrri ljóðabók Nýhils, nei, Nýhil þarf ekki að semja sínar ljóðabækur, héðan af er ekkert eftir nema að afrita: „Flestir verða varir við jákvæð áhrif Libido strax eftir þrjá daga. Eftir þrjár vikur finna 25,8% veruleg áhrif og 84% jákvæða aukingunu.“
Ég. Læt. Þetta. Duga.
14.5.05
Aðvörun um hugsanlega slatrun Hindua
Svei mér þá, svo virðist vera sem Hindu Kush hafi þýðingu, ef ekki pólitíska, þá meta-pólitíska. Nafn fjallgarðsins sem liggur um eða í Afghanistan merkir „Hindúaslátrun“ og eru leiddar að því líkur að þar hafi átt sér stað orrusta á milli hindúa og múslima fyrir um eitt þúsund árum þar sem hindúum hafi verið slátrað ýmist eða þeir hnepptir í þrældóm, og örnefnið látið vera þeim til viðvörunar allt frá því. Til er hópur Hindúa sem vill að þessarar sögu sé getið í kennslubókum í indverska skólakerfinu, sem er í dag ekki raunin, og yrði enda sjálfsagt ekki fyrst og fremst varða til að varðveita frið …
Hefndin, já, lygin, já, dauðinn, já, þetta er allt þarna … en ég hryggi fyrirspyrjanda og að nokkru leyti sjálfan mig með því að mig þyrstir ekki í að leita frekari upplýsinga? Hví ekki? Því ég hef fyrst og síðast áhuga á sjálfum mér, auk smáræðis áhuga á Vesturlöndum. Þetta er vissulega vandi, já, en vandi sem ekki verður leystur með því að hunsa hann.
Svo vinsamlegast miðið pantanir ykkar við þessa opinberun, héðan af.
Dagarnir eru verri en næturnar. En ægileg enduruppgötvun.
Pöntun óskast fyrir næsta blogg.
Einn og hálfur pakki á dag.
Hefndin, já, lygin, já, dauðinn, já, þetta er allt þarna … en ég hryggi fyrirspyrjanda og að nokkru leyti sjálfan mig með því að mig þyrstir ekki í að leita frekari upplýsinga? Hví ekki? Því ég hef fyrst og síðast áhuga á sjálfum mér, auk smáræðis áhuga á Vesturlöndum. Þetta er vissulega vandi, já, en vandi sem ekki verður leystur með því að hunsa hann.
Svo vinsamlegast miðið pantanir ykkar við þessa opinberun, héðan af.
Dagarnir eru verri en næturnar. En ægileg enduruppgötvun.
Pöntun óskast fyrir næsta blogg.
Einn og hálfur pakki á dag.
10.5.05
Hórdómur: útgönguleiðir hjartaknúsarans
Ég hef nú tekið að mér að blogga eftir pöntunum, ég stakk upp á því þegar mér lá ekkert á hjarta og nú mun ég fylgja því eftir þó að dagarnir séu breytilegir. Fyrstu tvær pantanir voru Hafnfirðingabrandari og „styggðaryrði um Steinar Braga“. Vessgú:
Það var einu sinni Hafnfirðingur sem keyrði yfir Steinar Braga. Hafnfirðingurinn stígur út úr bílnum og spyr: Er í lagi með þig? Steinar Bragi svarar engu heldur liggur og veltir því fyrir sér hvort hann er dauður, og hvort þetta sé malbik sem lekur út um nasirnar á honum.
Ég er að ljúka við Útgönguleiðir Steinars. Það sem ég mun segja er also með þessum fyrirvara, og hinum að auki að ég held að lesendur þessa bloggs séu um fimmtán talsins og ég held að Steinar sé einn af þeim og hann líti hérna við ef til vill á fimm til fimmtán daga fresti. Við höfum einu sinni farið í sjómann og hvorugur vann en haldið þó ekki að ég sé endilega hlutlaus, látið ekki nítjándu aldar vísinda glepja ykkur börnin góð. Haldið þó heldur ekki að hægt sé að nota hlutdrægni mína gegn mér hvert sem hún liggur, hlutdrægni makes the world go round eða hvar væri Mars ef hann hefði ekki afstöðu gagnvart Júpíter? Og hvenær væri mars ef ekki gagnvart apríl? Og þar fram eftir götunum …
Steinar Bragi er upptekinn af götum. Bókin er bæði gatnabók og gatabók … það eru götur í heiminum, það eru göt á heiminum, það eru göt á líkömunum og það eru göt á sálunum. Sálirnar eru jafnvel göt, manneskjurnar dúkkur, þær eru tómar að innan plastdúkkurnar með húðlitnum sem litlar stúlkur leika sér að … og í hryllingsmyndum hafa þær göt í staðinn fyrir augu. Þetta veldur Steinari Braga ógleði og uppköstum og þar sem ælan leggst vex blómstur. Nei, ég get ekki talað illa um Steinar Braga. Hann er einn af örfáum sem ég þekki, afar fáum, sem hafa tilvistarlega einurð til að koma fram við lífið eins og það virðist eiga skilið. Og þó að við höfum verið jafnir í sjómann er hann sumpart einfaldlega stærri en ég og það er allavega til ein vídd þar sem ég næ ekki upp í hann, þar sem ég sé ekki einu sinni fyrir endann á honum.
En að einhverju leyti vex ég sjálfur í aðrar víddir og það gæti hugsast að þar komi það honum á óvart – og þó er ég ekki viss – að frómt frá sagt hlýnar mér um hjartaræturnar þegar ég les Útgönguleiðir. Ég fyllist hvorki óþoli né viðurstyggð, heldur eiginlega yl og kæti … ég geri mér ekki fulla grein fyrir því af hverju það stafar en get lagt fram tilgátu:
Lífið er ógeðslegt. Ástin er ógeðsleg. Ástin er jafnvel það ógeðslegasta í lífinu, sannleikurinn um ástina er ef til vill fólginn í slími, slímhúð, þumbingslegum takti, storknandi blóði, dauða, afneitun og eigingirni. Ástin er ef til vill samheiti allra þeirra heilkenna sem fá sálsjúkar manneskjur til að gera nokkuð yfirleitt fremur en að deyja. Ástin er hugsanlega hið langlífasta blæti allra blæta vegna þess að innistæðan fyrir hugmyndinni er smæst allra innistæðna, hún er kannski alls ekki nein. Og þá er ekkert eftir. Þetta er haldbær sannleikur, hann er heill, hugsanlegur og samkvæmur, fram að því að hann er færður í orð, því hafi einhver í alvörunni rekið sig á svartnætti heimsins, hírist hann þar, og sé ekki nokkur vonarglæta í veröldinni um … afvötnun? Ég er að leita að orði … sé ekki skip á siglingu … sé ekki vatn í sjónum … ef dauðinn er eini sannleikur lífsins og játist þvi einhver, þá er það hann sem yljar félögum sínum þegar hann, af einhverjum sökum, hefur orð á því. Ef inntak orðanna væru einfaldlega sannleikurinn hefðu þau ekki verið skrifuð, skáldið væri ekki skáld, heldur væri það sjálfsmorðingi. En orðin eru á blaðinu og skáldið er enn í veröldinni, og þess vegna er ælan í bókinni og asfaltið í sálinni ekki aftaka heldur fæðing.
Ef Steinar Bragi veit ekki að það er hægt að orna sér við bókina hans, og finnst það jafnvel vemmileg tilhugsun, þá veit ég also betur. Það væri það versta sem ég get sagt um hann enn sem komið er. Hef ég þá jafnvel, þegar betur er að gáð, uppnefnt hann – krútt? Haha!
Ég vil annars ítreka að Woody Allen hefur aldrei séð eigin kvikmyndir. Semsagt, þetta er ekki orðaleikur eða sniðugheit heldur staðreynd, að mér skilst. Hann er nógu frægur til að eiga sjálfsagt vitni að flestum stundum lífs síns og hugsanlega er þá staðhæfingin hrekjanleg, þar með vísindaleg eins og sagt er.
Vísindamenn voru annars að komast að einhverju í dag, las ég í mogganum.
Ég er full meðvitaður um einn hugsanlegan nýjan lesanda og finn þá meðvitund toga einhvern veginn, eitthvert … gemmér meira!
P.S. Ég lít svo á að þetta tilraunaverkefni, sem er ekki styrkt af nýsköpunarsjóði, sé innblásið af grein Ófeigs Sigurðssonar á nyhil.org um íslenskar hórur, sem hann segir að séu, ólíkt öðrum, ókeypis. Ég er þá orðin orðhóra og skrifa það sem mér er skipað, en einmitt, ólíkt til dæmis stéttbræðrum og -systrum hjá auglýsingastofum, endurgjaldslaust. Ég er þá jafnvel frumspekileg uppreisnarhóra.
Það var einu sinni Hafnfirðingur sem keyrði yfir Steinar Braga. Hafnfirðingurinn stígur út úr bílnum og spyr: Er í lagi með þig? Steinar Bragi svarar engu heldur liggur og veltir því fyrir sér hvort hann er dauður, og hvort þetta sé malbik sem lekur út um nasirnar á honum.
Ég er að ljúka við Útgönguleiðir Steinars. Það sem ég mun segja er also með þessum fyrirvara, og hinum að auki að ég held að lesendur þessa bloggs séu um fimmtán talsins og ég held að Steinar sé einn af þeim og hann líti hérna við ef til vill á fimm til fimmtán daga fresti. Við höfum einu sinni farið í sjómann og hvorugur vann en haldið þó ekki að ég sé endilega hlutlaus, látið ekki nítjándu aldar vísinda glepja ykkur börnin góð. Haldið þó heldur ekki að hægt sé að nota hlutdrægni mína gegn mér hvert sem hún liggur, hlutdrægni makes the world go round eða hvar væri Mars ef hann hefði ekki afstöðu gagnvart Júpíter? Og hvenær væri mars ef ekki gagnvart apríl? Og þar fram eftir götunum …
Steinar Bragi er upptekinn af götum. Bókin er bæði gatnabók og gatabók … það eru götur í heiminum, það eru göt á heiminum, það eru göt á líkömunum og það eru göt á sálunum. Sálirnar eru jafnvel göt, manneskjurnar dúkkur, þær eru tómar að innan plastdúkkurnar með húðlitnum sem litlar stúlkur leika sér að … og í hryllingsmyndum hafa þær göt í staðinn fyrir augu. Þetta veldur Steinari Braga ógleði og uppköstum og þar sem ælan leggst vex blómstur. Nei, ég get ekki talað illa um Steinar Braga. Hann er einn af örfáum sem ég þekki, afar fáum, sem hafa tilvistarlega einurð til að koma fram við lífið eins og það virðist eiga skilið. Og þó að við höfum verið jafnir í sjómann er hann sumpart einfaldlega stærri en ég og það er allavega til ein vídd þar sem ég næ ekki upp í hann, þar sem ég sé ekki einu sinni fyrir endann á honum.
En að einhverju leyti vex ég sjálfur í aðrar víddir og það gæti hugsast að þar komi það honum á óvart – og þó er ég ekki viss – að frómt frá sagt hlýnar mér um hjartaræturnar þegar ég les Útgönguleiðir. Ég fyllist hvorki óþoli né viðurstyggð, heldur eiginlega yl og kæti … ég geri mér ekki fulla grein fyrir því af hverju það stafar en get lagt fram tilgátu:
Lífið er ógeðslegt. Ástin er ógeðsleg. Ástin er jafnvel það ógeðslegasta í lífinu, sannleikurinn um ástina er ef til vill fólginn í slími, slímhúð, þumbingslegum takti, storknandi blóði, dauða, afneitun og eigingirni. Ástin er ef til vill samheiti allra þeirra heilkenna sem fá sálsjúkar manneskjur til að gera nokkuð yfirleitt fremur en að deyja. Ástin er hugsanlega hið langlífasta blæti allra blæta vegna þess að innistæðan fyrir hugmyndinni er smæst allra innistæðna, hún er kannski alls ekki nein. Og þá er ekkert eftir. Þetta er haldbær sannleikur, hann er heill, hugsanlegur og samkvæmur, fram að því að hann er færður í orð, því hafi einhver í alvörunni rekið sig á svartnætti heimsins, hírist hann þar, og sé ekki nokkur vonarglæta í veröldinni um … afvötnun? Ég er að leita að orði … sé ekki skip á siglingu … sé ekki vatn í sjónum … ef dauðinn er eini sannleikur lífsins og játist þvi einhver, þá er það hann sem yljar félögum sínum þegar hann, af einhverjum sökum, hefur orð á því. Ef inntak orðanna væru einfaldlega sannleikurinn hefðu þau ekki verið skrifuð, skáldið væri ekki skáld, heldur væri það sjálfsmorðingi. En orðin eru á blaðinu og skáldið er enn í veröldinni, og þess vegna er ælan í bókinni og asfaltið í sálinni ekki aftaka heldur fæðing.
Ef Steinar Bragi veit ekki að það er hægt að orna sér við bókina hans, og finnst það jafnvel vemmileg tilhugsun, þá veit ég also betur. Það væri það versta sem ég get sagt um hann enn sem komið er. Hef ég þá jafnvel, þegar betur er að gáð, uppnefnt hann – krútt? Haha!
Ég vil annars ítreka að Woody Allen hefur aldrei séð eigin kvikmyndir. Semsagt, þetta er ekki orðaleikur eða sniðugheit heldur staðreynd, að mér skilst. Hann er nógu frægur til að eiga sjálfsagt vitni að flestum stundum lífs síns og hugsanlega er þá staðhæfingin hrekjanleg, þar með vísindaleg eins og sagt er.
Vísindamenn voru annars að komast að einhverju í dag, las ég í mogganum.
Ég er full meðvitaður um einn hugsanlegan nýjan lesanda og finn þá meðvitund toga einhvern veginn, eitthvert … gemmér meira!
P.S. Ég lít svo á að þetta tilraunaverkefni, sem er ekki styrkt af nýsköpunarsjóði, sé innblásið af grein Ófeigs Sigurðssonar á nyhil.org um íslenskar hórur, sem hann segir að séu, ólíkt öðrum, ókeypis. Ég er þá orðin orðhóra og skrifa það sem mér er skipað, en einmitt, ólíkt til dæmis stéttbræðrum og -systrum hjá auglýsingastofum, endurgjaldslaust. Ég er þá jafnvel frumspekileg uppreisnarhóra.
8.5.05
Pantanakerfi
Ég tek nú á móti pöntunum – það hefur nýverið vakið athygli mína að hingað koma víst einhverjir lesendur, þó fáorðir séu. Mér liggur ekkert á hjarta og því mun ég taka á móti pöntunum og skrifa um hvaðeina sem óskað er eftir, hvaða sora sem fólk kærir sig um að settur sé í orð. Vinsamlegast leggið inn beiðnir á athugasemdakerfinu.
6.5.05
Halldor Bjarki Christensen
Varð hugsað til þín, finn ekki netfangið þitt, nenni ekki að senda pósta út í ágiskunarbláinn og hef aukinheldur ekkert sérstakt að segja. En ef þú skyldir gúgla þig, þá gæti þetta dugað: Halldór Bjarki Christensen.
Ætli það sé hægt að ná sambandi við verulega valdamikið fólk með þessum hætti? Eða hreinræktuð selebrití? David Lynch. Nú bíð ég spenntur.
Ætli það sé hægt að ná sambandi við verulega valdamikið fólk með þessum hætti? Eða hreinræktuð selebrití? David Lynch. Nú bíð ég spenntur.
5.5.05
Ágæti dauðra skálda
Raunir blaðamanns? Raunir hins samsömunarfælna? Ég var á leið gegnum miðbæinn og hugðist fá mér drykk einhvers staðar en varð svo óglatt af ógleðinni í andlitum fólksins á Lækjartorgi … nú hljóma ég eins og Egill Helgason – stílsmit! Stílsmit! – jæja, varð óglatt fyrir því, tók hælsnúning og arkaði af Lækjargötu inn á skrifstofur Grapevine. Þar beið mín næsta blað í tölvum grafísku hönnuðanna – umgjörð greinarinnar minnar er gullfalleg en háskaleg – kvikmyndagerðarmaðurinn ég rifjaði upp efasemdir um ágæti þessa alls frá því í gærkvöldi og vildi breyta fyrirsögninni sem ritstjórnin hafði purrkunarlaust lagt greininni til … svo ég staldraði við í svona hálftíma á meðan ég lýsti efasemdum mínum og efasemdum um efasemdirnar, efasemdum um eigin heilindi, vöflum um djörfung mína, skoðaði mig, greinina, myndina, fyrirsögnina, lagði þetta allt saman og dró frá, deildi og margfaldaði og endaði á því að segja allt í lagi áður en ég gekk út – allt í lagi, þetta er ljómandi – vegna þess að ritstjórinn minn, Bart Cameron, sem ég reyndi síðan að gefa ameríska fimmu en hann tók henni öðruvísi og virðist fimmutískan hafa breyst frá því ég horfði síðast á Simpsons, hann kann að beita þögn sinni og melankólísku fjarrænu augnaráði. Hann horfði einfaldlega í gólfið og þagði þar til ég var sammála honum. Ég ætla héðan af alltaf að gera þetta þegar einhver reynir að þræta við mig, horfa niður og til hægri og bíða. Þegjandi. Þar til honum rennur vindurinn.
Ég gekk út og upplifði sjálfan mig afar sterklega sem auman Íslending – ótti landsins við að segja nokkuð hafði komið upp í mér. Já, andskotinn.
Já, helvíti.
Endist maður þá ekki lengur en mánuð?
Mér varð hugsað til myndarinnar Festen þegar ég gekk í gegnum ógleðina aftur, ekki vegna sifjaspella og mannleysisins í öllu, heldur vegna þess að melankólíks þögn Barts hafði strúktúralískt gegnt sama hlutverki og kokkurinn í Festen, en án hans sem bannaði Dananum misnotaða að fara, hefði ekkert gerst.
Og hvað mun svosem gerast?
Jæja, þetta er bransablogg, þetta er bransablogg hins bransstrjála … bransklofans … á morgun er mér ætlað að halda fyrirlestur um Zizek, ég var búinn að gleyma honum þar til í dag … ég er enn ekki viss um hvað Zizek er að segja … mín er freistað að tala bara um samsvaranir á milli hans og Woody Allens, hins lacaníska blinda punkts í auga Zizeks, eina kvikmyndagerðarmannsins sem hann minnist aldrei á, en er einmitt alveg eins og hann.
En það verður þó áreiðanlega ekki nema svona gamansemi á milli mikilvægari punkta … fyrirlestur … akademía … rugl.
Sjokk í dag. Sjokk í hádeginu og sjokk á kvöldin – ég stóð frammi fyrir háskalegum fréttum frá Ítalíu fyrr í dag, alveg undarlega háskalegum í ljósi þess að hinn samþykkti grundvallarskilningur á framvindu og stöðu mála hermir að í raun hafi ekkert gerst. Frá hvaða sjónarhóli geta háskalegir atburðir haft ekkert í för með sér? Frá sjónarhóli farsans. Héðan af grunar mig að ég muni líta á ástalíf mitt, frá upphafi til enda og í hverju fótmáli, sem farsa … tragedíunni er lokið, við erum komin í landið handan fjarskans, þar sem allt er bara einn stór brandari!
Kæru vinir, við látum þetta nægja, nóttin er komin og farin og ég ætla að horfa á eins og eina kvikmynd fyrir háttinn.
P.S. Mig grunar að sálgreining á landinu myndi leiða í ljós að æðsta skylduboð þess sé hvorki Þú skalt vinna! né Þú skalt njóta!, hvorki Þú skalt þjást! né Skapaðu! heldur: Ekki hugsa! Rifjaðist allt í einu upp fyrir mér ein útlegging á þessu boði, af vörum allra íslenskukennara landsins grunar mig: Skrifaðu knappar setningar, ekki lengri en svo að þær megi bera þægilega fram í einum andardrætti. Og tiltekinn prófessor er aukinheldur afar mótfallinn semíkommum. Þetta eru stórkostlegar aðferðir til að halda undirskipaðri hugsun í skefjum – bættu við banni við hverskyns „slettum“ úr öðrum tungum og það er næsta gulltryggt að ný hugsun mun ekki heyrast á landinu um árhundruð. Félagi, ég hef aldrei séð aðra eins frystikystu!
Jæja, Haukur, ekki tuða …
P.P.S. Titill bloggsins er titill greinar sem er óþarft að skrifa nokkru sinni, um hversu þægilegra er að fást við dauð skáld en lifandi. Datt þetta í hug í fjörunni áðan – bara titillinn, innihald greinarinnar óþörfu sagði sig sjálft en kom þó eftir á – rétt eftir að ég kastaði upp á grasflöt fótbolta sem hafði komið fljúgandi yfir hausamótin á mér og minnt mig á tilvist hinna, boltinn reyndist í eigu tónlistarmannsins Jóns Ólafssonar, sem var að leika við dóttur sína. Jón Ólafsson tónlistarmaður gæti hugsanlega verið minn erkihinn.
Ég gekk út og upplifði sjálfan mig afar sterklega sem auman Íslending – ótti landsins við að segja nokkuð hafði komið upp í mér. Já, andskotinn.
Já, helvíti.
Endist maður þá ekki lengur en mánuð?
Mér varð hugsað til myndarinnar Festen þegar ég gekk í gegnum ógleðina aftur, ekki vegna sifjaspella og mannleysisins í öllu, heldur vegna þess að melankólíks þögn Barts hafði strúktúralískt gegnt sama hlutverki og kokkurinn í Festen, en án hans sem bannaði Dananum misnotaða að fara, hefði ekkert gerst.
Og hvað mun svosem gerast?
Jæja, þetta er bransablogg, þetta er bransablogg hins bransstrjála … bransklofans … á morgun er mér ætlað að halda fyrirlestur um Zizek, ég var búinn að gleyma honum þar til í dag … ég er enn ekki viss um hvað Zizek er að segja … mín er freistað að tala bara um samsvaranir á milli hans og Woody Allens, hins lacaníska blinda punkts í auga Zizeks, eina kvikmyndagerðarmannsins sem hann minnist aldrei á, en er einmitt alveg eins og hann.
En það verður þó áreiðanlega ekki nema svona gamansemi á milli mikilvægari punkta … fyrirlestur … akademía … rugl.
Sjokk í dag. Sjokk í hádeginu og sjokk á kvöldin – ég stóð frammi fyrir háskalegum fréttum frá Ítalíu fyrr í dag, alveg undarlega háskalegum í ljósi þess að hinn samþykkti grundvallarskilningur á framvindu og stöðu mála hermir að í raun hafi ekkert gerst. Frá hvaða sjónarhóli geta háskalegir atburðir haft ekkert í för með sér? Frá sjónarhóli farsans. Héðan af grunar mig að ég muni líta á ástalíf mitt, frá upphafi til enda og í hverju fótmáli, sem farsa … tragedíunni er lokið, við erum komin í landið handan fjarskans, þar sem allt er bara einn stór brandari!
Kæru vinir, við látum þetta nægja, nóttin er komin og farin og ég ætla að horfa á eins og eina kvikmynd fyrir háttinn.
P.S. Mig grunar að sálgreining á landinu myndi leiða í ljós að æðsta skylduboð þess sé hvorki Þú skalt vinna! né Þú skalt njóta!, hvorki Þú skalt þjást! né Skapaðu! heldur: Ekki hugsa! Rifjaðist allt í einu upp fyrir mér ein útlegging á þessu boði, af vörum allra íslenskukennara landsins grunar mig: Skrifaðu knappar setningar, ekki lengri en svo að þær megi bera þægilega fram í einum andardrætti. Og tiltekinn prófessor er aukinheldur afar mótfallinn semíkommum. Þetta eru stórkostlegar aðferðir til að halda undirskipaðri hugsun í skefjum – bættu við banni við hverskyns „slettum“ úr öðrum tungum og það er næsta gulltryggt að ný hugsun mun ekki heyrast á landinu um árhundruð. Félagi, ég hef aldrei séð aðra eins frystikystu!
Jæja, Haukur, ekki tuða …
P.P.S. Titill bloggsins er titill greinar sem er óþarft að skrifa nokkru sinni, um hversu þægilegra er að fást við dauð skáld en lifandi. Datt þetta í hug í fjörunni áðan – bara titillinn, innihald greinarinnar óþörfu sagði sig sjálft en kom þó eftir á – rétt eftir að ég kastaði upp á grasflöt fótbolta sem hafði komið fljúgandi yfir hausamótin á mér og minnt mig á tilvist hinna, boltinn reyndist í eigu tónlistarmannsins Jóns Ólafssonar, sem var að leika við dóttur sína. Jón Ólafsson tónlistarmaður gæti hugsanlega verið minn erkihinn.
4.5.05
Það barst tilkynning
Ágætu menn, ágætu konur,
allsherjarvörutalning sem staðið hefur yfir síðustu þrjá daga hefur leitt í ljós að forðabúr heimsins innihalda næga næringu og fíkniefni til að halda mannkyni og helstu gæludýrum þess á floti í um tvö ár, án þess að frekari ræktun eða framleiðsla fari fram – raunar er til meira af góðgæti en líkur eru til að sex milljarðar manna gætu torgað á þeim tíma þó þeir reyndu – og hefur allsherjarráð Sameinuðu þjóðanna afráðið að ganga á þessar birgðir 18 mánuði á meðan framleiðsla í heiminum verður lögð niður, hagkerfi heimsins endurskoðað og grundvallarhugmyndum rústað. Þykir ljóst að hugsunin, orðin, trúin og mennskan hafi ekki fyllilega haldið í við þróun heimsins um hríð og komst allsherjarnefnd allsherjarráðs að þeirri niðurstöðu að vangaveltur yrðu nú ekki um flúnar.
Byrjað verður á allsherjarskralli, sem verður óskipulagt með öllu en gert er ráð fyrir að muni standa í um þrjár vikur og hefur heyrst að meðal þeirra sem ætli sér að gera allt vitlaust sé Halldór Ásgrímsson, forsætisráðherra til þessa, héðan í frá og þar til annað kemur í ljós, einfaldlega maður – þátttakandi í anarkísku hópferðalagi.
Eru starfsmenn allra vinnustaða beðnir að virða tilskipunina að því marki sem þá langar og sjá sig ekki til neins knúna – yfirmenn mega gefa skipanir, hafi þeir gaman að, en peningar verða teknir úr umferð þegar í stað. Ekkert lögregluyfirvald hefur verið skipað til að standa að baki hinum nýju ólögum, en heyrst hefur að á götunum séu ýmsir meira en fúsir að taka þá sem skiptast á „fé“ í karphúsið, jafnvel í bakaríið.
Ekki hefur spurst til þess að nokkur sé mótfallinn söfnurum enda starfi þeir á heiðarlegum forsendum en svo virðist vera sem almennt sjái fólk í gegnum lygi og óheiðarleika og geti afhjúpað þá sem raunverulega verða uppvísir að græsku.
Hvíldin, endurskoðunin, íhyglin, rústunin og vangavelturnar hefjast nú þegar í stað, það er við lestur þessarar tilkynningar, sem gert er ráð fyrir að hafi borist hér um bil allri heimsbyggðinni innan þriggja sólarhringa.
Með kærleik í hjarta, von og trú um stuð og meiri mennsku,
f.h. Sameinuðu þjóðanna,
maður á götunni.
allsherjarvörutalning sem staðið hefur yfir síðustu þrjá daga hefur leitt í ljós að forðabúr heimsins innihalda næga næringu og fíkniefni til að halda mannkyni og helstu gæludýrum þess á floti í um tvö ár, án þess að frekari ræktun eða framleiðsla fari fram – raunar er til meira af góðgæti en líkur eru til að sex milljarðar manna gætu torgað á þeim tíma þó þeir reyndu – og hefur allsherjarráð Sameinuðu þjóðanna afráðið að ganga á þessar birgðir 18 mánuði á meðan framleiðsla í heiminum verður lögð niður, hagkerfi heimsins endurskoðað og grundvallarhugmyndum rústað. Þykir ljóst að hugsunin, orðin, trúin og mennskan hafi ekki fyllilega haldið í við þróun heimsins um hríð og komst allsherjarnefnd allsherjarráðs að þeirri niðurstöðu að vangaveltur yrðu nú ekki um flúnar.
Byrjað verður á allsherjarskralli, sem verður óskipulagt með öllu en gert er ráð fyrir að muni standa í um þrjár vikur og hefur heyrst að meðal þeirra sem ætli sér að gera allt vitlaust sé Halldór Ásgrímsson, forsætisráðherra til þessa, héðan í frá og þar til annað kemur í ljós, einfaldlega maður – þátttakandi í anarkísku hópferðalagi.
Eru starfsmenn allra vinnustaða beðnir að virða tilskipunina að því marki sem þá langar og sjá sig ekki til neins knúna – yfirmenn mega gefa skipanir, hafi þeir gaman að, en peningar verða teknir úr umferð þegar í stað. Ekkert lögregluyfirvald hefur verið skipað til að standa að baki hinum nýju ólögum, en heyrst hefur að á götunum séu ýmsir meira en fúsir að taka þá sem skiptast á „fé“ í karphúsið, jafnvel í bakaríið.
Ekki hefur spurst til þess að nokkur sé mótfallinn söfnurum enda starfi þeir á heiðarlegum forsendum en svo virðist vera sem almennt sjái fólk í gegnum lygi og óheiðarleika og geti afhjúpað þá sem raunverulega verða uppvísir að græsku.
Hvíldin, endurskoðunin, íhyglin, rústunin og vangavelturnar hefjast nú þegar í stað, það er við lestur þessarar tilkynningar, sem gert er ráð fyrir að hafi borist hér um bil allri heimsbyggðinni innan þriggja sólarhringa.
Með kærleik í hjarta, von og trú um stuð og meiri mennsku,
f.h. Sameinuðu þjóðanna,
maður á götunni.
28.4.05
Þvermoðska
Sólin er að koma upp aftur.
Er til fólk sem er ósátt við að vera nokkuð minna en nýr kristsviðburður? Sem vill þá heldur vera ekki neitt, fyrst það er ekki allt? Er það einn úr hópi þess fólks sem síðan getur hugsanlega verið frelsari – eða einmitt ekki?
Ég er að velta fyrir mér ídealistunum sem vaka á næturna. Sem annars vegar trúa ekki á núið og hins vegar ekki á morgundaginn en trúa á … eitthvað annað. Bara eitthvað annað. Það hlýtur að vera eitthvað annað. Það er líka eitthvað annað. Það er til dæmis Ítalía – Ítalía er engin lygi, ég hef komið þangað.
Og það er Berlín. Allt satt.
Eylífið er svakalegt … kannski er það ekki eyjan heldur þessi kyndiklefi sem ég bý í sem tekur á … en það er ekki laust við að ég finni fyrir innilokunarkennd, svona fastur í sjálfum mér. Og ég held að Foucault hafi verið nær því en þeir sem á undan gengu – það er ekki að sálin sé lokuð í líkamanum heldur stendur líkaminn pikkfastur í sálinni.
Jæja … en nú morgnar. Þá er tímabært að fara að sofa.
Er til fólk sem er ósátt við að vera nokkuð minna en nýr kristsviðburður? Sem vill þá heldur vera ekki neitt, fyrst það er ekki allt? Er það einn úr hópi þess fólks sem síðan getur hugsanlega verið frelsari – eða einmitt ekki?
Ég er að velta fyrir mér ídealistunum sem vaka á næturna. Sem annars vegar trúa ekki á núið og hins vegar ekki á morgundaginn en trúa á … eitthvað annað. Bara eitthvað annað. Það hlýtur að vera eitthvað annað. Það er líka eitthvað annað. Það er til dæmis Ítalía – Ítalía er engin lygi, ég hef komið þangað.
Og það er Berlín. Allt satt.
Eylífið er svakalegt … kannski er það ekki eyjan heldur þessi kyndiklefi sem ég bý í sem tekur á … en það er ekki laust við að ég finni fyrir innilokunarkennd, svona fastur í sjálfum mér. Og ég held að Foucault hafi verið nær því en þeir sem á undan gengu – það er ekki að sálin sé lokuð í líkamanum heldur stendur líkaminn pikkfastur í sálinni.
Jæja … en nú morgnar. Þá er tímabært að fara að sofa.
26.4.05
Hjartahlyr, hjartahola, hjartað mitt
Ég er að reyna að fara að sofa, þannig séð, ekki þó beinlínis af alefli … eru það þeir sem trúa aldrei fyllilega á morgundaginn sem vaka frameftir nóttum? Ætli Félagsvísindastofnun hafi reynt að bera saman svefnvenjur og reglubundin framlög til lífeyrissparnaðar?
Var hjá honum Hjartahlý, tafði þar við á leiðinni upp í rúm, sló í kjölfarið upp orðinu hnefaríki á google, sem var hvergi til, en hefur þá verið kippt í liðinn. Hnefríkur er þá líka komið. Og hnefrækinn.
Hnefræknir þessir handrukkarar … hm …
Sá Holu í hjartanu mínu áðan … ég gekk reyndar burt úr bíóinu með tómahljóð fyrir hjartanu, en ég hef enn ekki gert það upp við mig hvort það voru eftirköst myndarinnar eða áhrifin af því að brjótast inn í bíóið þegar búið var að loka því til að sækja simann minn sem ég hafði gleymt … það var draugalegt umhorfs. Starfsfólkið hlýtur raunar að hafa verið enn í húsinu, en það var þá sjálfsagt að ríða í einhverjum hinna salana, því enginn svaraði hrópum mínum.
Jæja, um myndina … mér fannst hún eiginlega, á meðan á henni stóð, hvað sem líður tómahljóðinu að henni lokinni, ekki sérlega átakanleg. Ég hef séð það svartara. Og satt að segja átti ég ógurlega erfitt með að fylgja því sem Lukas leggur fyrir sig í myndinni – mér finnst hann vera móralisti í þeim stranga skilningi að leggja sig fram um að ítreka viðtekið siðferði, það sem meirihlutinn mun hvort eð er fylgja. Hvað það varðar er spennandi að bera hann saman við Trier, sem er á einhvern undarlegan hátt einmitt ekki móralisti. Það er fallegt sem maður sér í sálartetrið á Lukasi í gegnum myndina, maður sér næsta tragíska hetju, klassíska tragíska hetju sem lætur ekki yfir sig ganga að heimurinn sé ólíkur því sem honum var lofað. En semsagt, ég held að honum hafi verið lofað öðru en mér … og ég er ekki tilbúinn að leggja saman eymd persónanna í verkinu, sem var ljós, og ælukynlíf eða pisskynlíf eða klámmyndagerð … ekki sisona. Semsagt, ég fann ekki, hef enn ekki fundið, flöt á myndinni sem ummælum um samtímann sem ég er tilbúinn að taka undir, fyrirvaralaust. Hann var hins vegar nokkuð ljós flöturinn sem ég er ekki fús að fallast á, sem mín er freistað að segja að Lukas eigi sameiginlegan með okkar eigin Andra Snæ Magnasyni, að lífið er ekki eins og miðstéttarsósíaldemókratarnir lofuðu.
Og á því leveli fellur myndin, hvað siðferðisboðskap varðar, því Lukas ræðst að garðinum þar sem hann er lægstur og sýnir hvað lífið hlýtur að vera ömurlegt hjá þeim sem misstu mömmu sína/komust ekki í nám/seldu af sér nærbuxur/áttu níðing fyrir föður og svo framvegis … semsagt, á þessu leveli sá ég ekkert í myndinni sem fór út fyrir hið sjálfsagða frá sjónarhóli … Árbæjarins? Sunnudagaskólans?
Þó að ég gangist ekki við sýninni, á Lukas, Lukas Moodysson, hrós skilið fyrir að taka hana alla leið. Svona hérumbil. Þaðan er þá í öllu falli hægt að ráðast á hana eða fallast á hana eftir … smekk?
Og leyfiði mér nú að heyra í ykkur, því ég vil komast að því ef ég var að missa af einhverju. Mig grunar það …
Ákvað svo að drekkja Veronicu í íslenskum bókum þegar ég kom heim og pantaði af ítölskum vef Bréf frá Íslandi, eftir WH Auden, sem ég veit ekki til að hafi verið þýdd hingað …; Sjálfstætt fólk og 101 Reykjavík. Fyrir hefur hún fengið Svaninn eftir Guðberg Bergsson en þótti hann ó-gjeðslega leiðinlegur. Við sjáum hvað setur …
---
Nú bæti ég við, búinn að tannbursta mig en enn að tefja: er ekki líka ákveðinn vandi að hver einasti klámneytandi veit, þannig séð, að eitthvað í líkingu við þetta er svosem til í fólkinu í/á bakvið myndirnar sem hann sér? Stundum er það hluti af tilætluðu kikki, stundum er það skilið eftir baksviðs en vitað þó. Also … klámvanur áhorfandi að Holu í hjarta mér fær klám mínus kynferðisörvun. Og sú formúla ætti svosem að geta skilað sjokki – en hvað?
Maður veit að það er alvöru maður á bakvið George Clooney. Í George Clooney jafnvel. Og sjálfsagt er til meira myrkur í honum og verri lykt af sálarlífinu en kemst á slúðursíður Fréttablaðsins. Það væri hins vegar hvorki sjokkerandi að sjá myndir af honum í lýtaaðgerð, ný grýtandi stólum af bræði vegna þess að faðir hans nauðgaði honum. Það væri bara … klám.
Og klám gengur yfirleitt út á að áhorfandi og veitandi gangist á þann leik að eitthvað sé til sýnis sem allajafna sé bannað. Maður þarf eiginlega að gera sér upp, um stundarsakir, að kvenmannsklof séu ekki til í alvörunni, í öllu falli ekki aðgengileg í alvörunni, til að fá kikk úr klámi. Þann leik er hægt að rjúfa með því einfaldlega að benda á að fólk lifi í alvörunni kynlífi og stelpur séu í alvörunni með píku – og allir viti það – og yppta svo öxlum eins og ekkert sé. Eins er því einhvern veginn farið með myndina hans Moodyssons, eins og ég tók henni: Maður þyrfti að gangast við þeim leik að láta eins og þetta hefði mann nú ekki grunað, til að hún virki. Þannig eru forsendur hennar alveg hliðstæðar forsendum klámsins sem ég held hún hafi ætlað sér að rústa.
Also ítreka ég vonbrigði mín, í öllu falli þar til annað kemur í ljós.
Var hjá honum Hjartahlý, tafði þar við á leiðinni upp í rúm, sló í kjölfarið upp orðinu hnefaríki á google, sem var hvergi til, en hefur þá verið kippt í liðinn. Hnefríkur er þá líka komið. Og hnefrækinn.
Hnefræknir þessir handrukkarar … hm …
Sá Holu í hjartanu mínu áðan … ég gekk reyndar burt úr bíóinu með tómahljóð fyrir hjartanu, en ég hef enn ekki gert það upp við mig hvort það voru eftirköst myndarinnar eða áhrifin af því að brjótast inn í bíóið þegar búið var að loka því til að sækja simann minn sem ég hafði gleymt … það var draugalegt umhorfs. Starfsfólkið hlýtur raunar að hafa verið enn í húsinu, en það var þá sjálfsagt að ríða í einhverjum hinna salana, því enginn svaraði hrópum mínum.
Jæja, um myndina … mér fannst hún eiginlega, á meðan á henni stóð, hvað sem líður tómahljóðinu að henni lokinni, ekki sérlega átakanleg. Ég hef séð það svartara. Og satt að segja átti ég ógurlega erfitt með að fylgja því sem Lukas leggur fyrir sig í myndinni – mér finnst hann vera móralisti í þeim stranga skilningi að leggja sig fram um að ítreka viðtekið siðferði, það sem meirihlutinn mun hvort eð er fylgja. Hvað það varðar er spennandi að bera hann saman við Trier, sem er á einhvern undarlegan hátt einmitt ekki móralisti. Það er fallegt sem maður sér í sálartetrið á Lukasi í gegnum myndina, maður sér næsta tragíska hetju, klassíska tragíska hetju sem lætur ekki yfir sig ganga að heimurinn sé ólíkur því sem honum var lofað. En semsagt, ég held að honum hafi verið lofað öðru en mér … og ég er ekki tilbúinn að leggja saman eymd persónanna í verkinu, sem var ljós, og ælukynlíf eða pisskynlíf eða klámmyndagerð … ekki sisona. Semsagt, ég fann ekki, hef enn ekki fundið, flöt á myndinni sem ummælum um samtímann sem ég er tilbúinn að taka undir, fyrirvaralaust. Hann var hins vegar nokkuð ljós flöturinn sem ég er ekki fús að fallast á, sem mín er freistað að segja að Lukas eigi sameiginlegan með okkar eigin Andra Snæ Magnasyni, að lífið er ekki eins og miðstéttarsósíaldemókratarnir lofuðu.
Og á því leveli fellur myndin, hvað siðferðisboðskap varðar, því Lukas ræðst að garðinum þar sem hann er lægstur og sýnir hvað lífið hlýtur að vera ömurlegt hjá þeim sem misstu mömmu sína/komust ekki í nám/seldu af sér nærbuxur/áttu níðing fyrir föður og svo framvegis … semsagt, á þessu leveli sá ég ekkert í myndinni sem fór út fyrir hið sjálfsagða frá sjónarhóli … Árbæjarins? Sunnudagaskólans?
Þó að ég gangist ekki við sýninni, á Lukas, Lukas Moodysson, hrós skilið fyrir að taka hana alla leið. Svona hérumbil. Þaðan er þá í öllu falli hægt að ráðast á hana eða fallast á hana eftir … smekk?
Og leyfiði mér nú að heyra í ykkur, því ég vil komast að því ef ég var að missa af einhverju. Mig grunar það …
Ákvað svo að drekkja Veronicu í íslenskum bókum þegar ég kom heim og pantaði af ítölskum vef Bréf frá Íslandi, eftir WH Auden, sem ég veit ekki til að hafi verið þýdd hingað …; Sjálfstætt fólk og 101 Reykjavík. Fyrir hefur hún fengið Svaninn eftir Guðberg Bergsson en þótti hann ó-gjeðslega leiðinlegur. Við sjáum hvað setur …
---
Nú bæti ég við, búinn að tannbursta mig en enn að tefja: er ekki líka ákveðinn vandi að hver einasti klámneytandi veit, þannig séð, að eitthvað í líkingu við þetta er svosem til í fólkinu í/á bakvið myndirnar sem hann sér? Stundum er það hluti af tilætluðu kikki, stundum er það skilið eftir baksviðs en vitað þó. Also … klámvanur áhorfandi að Holu í hjarta mér fær klám mínus kynferðisörvun. Og sú formúla ætti svosem að geta skilað sjokki – en hvað?
Maður veit að það er alvöru maður á bakvið George Clooney. Í George Clooney jafnvel. Og sjálfsagt er til meira myrkur í honum og verri lykt af sálarlífinu en kemst á slúðursíður Fréttablaðsins. Það væri hins vegar hvorki sjokkerandi að sjá myndir af honum í lýtaaðgerð, ný grýtandi stólum af bræði vegna þess að faðir hans nauðgaði honum. Það væri bara … klám.
Og klám gengur yfirleitt út á að áhorfandi og veitandi gangist á þann leik að eitthvað sé til sýnis sem allajafna sé bannað. Maður þarf eiginlega að gera sér upp, um stundarsakir, að kvenmannsklof séu ekki til í alvörunni, í öllu falli ekki aðgengileg í alvörunni, til að fá kikk úr klámi. Þann leik er hægt að rjúfa með því einfaldlega að benda á að fólk lifi í alvörunni kynlífi og stelpur séu í alvörunni með píku – og allir viti það – og yppta svo öxlum eins og ekkert sé. Eins er því einhvern veginn farið með myndina hans Moodyssons, eins og ég tók henni: Maður þyrfti að gangast við þeim leik að láta eins og þetta hefði mann nú ekki grunað, til að hún virki. Þannig eru forsendur hennar alveg hliðstæðar forsendum klámsins sem ég held hún hafi ætlað sér að rústa.
Also ítreka ég vonbrigði mín, í öllu falli þar til annað kemur í ljós.
25.4.05
Náttúran væri lítils virði ef hún birtist ekki í jaðartónlistartímaritum
Og hvar er stúlkan sem spurði mig úr nafnleyni hvort ég væri á lausu? Ég vil að fleiri reyni við mig, ég vil geta vísað hundruðum stúlkna á bug á einu eftirmiðdegi, ég þrái að manneskjur með vagínur þrái mig.
Tíðindi? Engin. Jú, bíddu … nei. Henti grein til kistunnar, um Erasmus-nema og páfann, vona að hún skili sér. Jú, og rakst á margt hið ágætasta fólk … Tómas Ponzi, vinur minn og verndari, spurði mig á Hressó hvort þetta væri ekki bara eins og í Berlín. Honum finnst að fólk eigi að dvelja hér á landinu. Ég jánkaði, jú inni á Hressó er ekki ósvipað að vera og í Berlín því ég sit með sömu fartölvuna og þýði sömu byltingarkenninguna … stúlkur hér eru ef til vill fegurri af náttúrunnar hendi, en hafa vondan smekk á brjóstahöldurum og talmáli.
Fíla fjöllin. Fíla sjóinn. Fíla stuttar nætur og langa daga, fíla þögnina sem er rofin af bílunum sem fara um stakir, allt er þetta hið indælasta enda löngu búið að leggja fagurfræðina upp fyrir mig og ég þarf lítið að hafa fyrir henni. Ég held svei mér þá að Reykjavík samtímans hafi verið miðlað með markvissari hætti en Berlín samtímans, sem enn hefur ekki verið gripin. Enda stærri. Jú, það er til ein bjórauglýsing, fyrir sortina Berliner, sem nær Berlín nokkuð vel. Jú, og eftir þriggja mínútna ráf sem jafngildir einni heiði í útreiðartúr, er hún komin, Berlín sjálf í mpg skjali: Bjórauglýsingin Berlin, du bist so wunderbar.
Á morgun er kominn nýr dagur, eins og Pálmi Gunnarsson söng og Sigur-rós minnti á, undir rós, tuttugu árum síðar.
Hvaða fleiri gúglara vil ég laða að blogginu mínu? Il papa Benedetto XVI. Og eins og snillingurinn Hreinn Hjartahlýr vafði það: Il papa Benedetto XVI.
Takk fyrir.
Tíðindi? Engin. Jú, bíddu … nei. Henti grein til kistunnar, um Erasmus-nema og páfann, vona að hún skili sér. Jú, og rakst á margt hið ágætasta fólk … Tómas Ponzi, vinur minn og verndari, spurði mig á Hressó hvort þetta væri ekki bara eins og í Berlín. Honum finnst að fólk eigi að dvelja hér á landinu. Ég jánkaði, jú inni á Hressó er ekki ósvipað að vera og í Berlín því ég sit með sömu fartölvuna og þýði sömu byltingarkenninguna … stúlkur hér eru ef til vill fegurri af náttúrunnar hendi, en hafa vondan smekk á brjóstahöldurum og talmáli.
Fíla fjöllin. Fíla sjóinn. Fíla stuttar nætur og langa daga, fíla þögnina sem er rofin af bílunum sem fara um stakir, allt er þetta hið indælasta enda löngu búið að leggja fagurfræðina upp fyrir mig og ég þarf lítið að hafa fyrir henni. Ég held svei mér þá að Reykjavík samtímans hafi verið miðlað með markvissari hætti en Berlín samtímans, sem enn hefur ekki verið gripin. Enda stærri. Jú, það er til ein bjórauglýsing, fyrir sortina Berliner, sem nær Berlín nokkuð vel. Jú, og eftir þriggja mínútna ráf sem jafngildir einni heiði í útreiðartúr, er hún komin, Berlín sjálf í mpg skjali: Bjórauglýsingin Berlin, du bist so wunderbar.
Á morgun er kominn nýr dagur, eins og Pálmi Gunnarsson söng og Sigur-rós minnti á, undir rós, tuttugu árum síðar.
Hvaða fleiri gúglara vil ég laða að blogginu mínu? Il papa Benedetto XVI. Og eins og snillingurinn Hreinn Hjartahlýr vafði það: Il papa Benedetto XVI.
Takk fyrir.
24.4.05
Fólk fullnafnað, bloggið línað, bærinn óbærilagður, framfarirnar lögmálaðar
Ég er á framfærslu lögmála.
Enginn Camus í dag – ég var á þeytingi … mögnuðum þeytingi um ferkílómetrann sem … aldeilis krefur mann um ýmislegt … hvernig lýsir maður 101 Reykjavík?
Ég byrjaði á Kaffi Hressó stuttu upp úr því að ég vaknaði, og settist niður til þýðingavinnu. Á Hressó starfar einhver myndarlegasti, karlmannlegasti og viðkunnanlegasti þjónn landsins … en þar fer líka fram, á laugardögum, að því er virðist, tilfinningatorgið. Í stjórn Elísabetar Jökulsdóttur. Sem steig á svið, þegar ég hafði þýtt í um klukkustund, og sagði frá tilfinningum sínum til þess að vera amma. Þær eru blendnar. Hún sagðist eiga það til, þegar hún hittir ömmubörnin sín, að reyna af full miklum móð og leggja langanir sjálfrar sín til hliðar, hún sagðist reyna að vera súperamma sem er ekki gott ef maður gleymir sjálfri sér. Á eftir henni steig á svið menntaskólanemi sem var heitt í hamsi vegna hugmynda um styttingu framhaldsskólanáms, hann sagði að ríkið ætti ekkert með að skipta sér af neinu, hann hefði fengið að velja hvort hann lyki sínu námi á þremur eða fjórum árum og þannig ætti það að vera um aldur og ævi, og hann ætti að fá að velja hvort hann læri latínu, kínversku eða japönsku, það komi engum við og einna síst ríkinu hvernig hann kýs að mennta sig. Þegar ég lokaði tölvunni minni og stóð upp til að borga kaffið var Elísabet aftur komin á svið og útskýrði á ensku fyrir ferðamönnum á kaffihúsinu að þeim væri líka afar velkomið að stíga á stokk og tjá tilfinningar sínar … þegar ég gekk út virtust útlendingarnir ekki myndu gera það en einn þeirra kallaði til Elísabetar að hún væri með fallega rödd og svo var ég – farinn!
Ég mun héðan af nefna þær manneskjur sem koma við sögu í blogginu mínu fullu nafni svo þær finni sjálfar sig á Google.
Ég ætlaði að setjast á Mokka kaffi til að vinna. En þar var fullt. Þá leit ég á Vegamót, þar var bæði fullt og skarkalað. Svo ég gekk áfram þar til ég rakst á Björn Kristjánsson, sem er gamall vinur minn og hverjum vex fallegasta skegg í heimi. Hann sagðist ætla á Alþjóðahúsið sjálfur til að vinna. Og færðist nú fjörið í aukana. Við settumst saman á Alþjóðahúsið og mér þýddist eins og í draumi á meðan Björn byrjaði að vinna að ritgerð um Beach Boys. Þegar mig tók loks að hungra, eftir að stúlka fékk að taka mynd af mér til að hafa mig á skrá yfir hugsanlega leikendur í auglýsingum, hvarum hafa mætti mörg orð, sagði Björn sem svo: Hvers vegna býð ég þér ekki í súpu heima hjá mér. Og við heimuðumst til hans og súpuðumst þar, honum eldaðist vel piltinum og mig saðnaði samkvæmt því.
Og hjá honum fékk ég gömlu melódikkuna mína til baka, sem ég vissi ekki hvar ég hefði gloprað niður.
Og ég uppgötvaði að ég hafði ekki greitt fyrir kaffið á kaffihúsinu en stolið kveikjara afgreiðslustúlkunnar og það þótti mér bæði vandræðalegt og gaman.
Og svo fórum við á listasýningu hjá honum Harrý Jóhannssyni, frænda mínum og kúrator.
Þá héldum við á Vegamót, hvert ég hafði áður litið og ekki litist á blikuna en hentaði nú betur.
Þar tók Egill Ólafsson okkur tali, söngvari … þeir þekkjast eitthvað … og þegar við loks yfirgáfum kaffihúsið sögðum við sem svo hvor við annan – og það er þá ágætt ef Egill rekst á sjálfan sig hér, skyldi hann nota Google og rekast á svona yfirleitt því yfirleitt er ég ekki hlynntur því að segja annað um fólk að því fjarverandi en viðstöddu –: helvíti er hann komplexaður. Því Egill tók sjálfur til máls um stöðnun og sagðist vera taóisti – að raunveruleiki lífsins væri endurtekning, en aðeins í eilífri endurtekningu hins sama sé framför og frelsi mögulegt. Svo vék hann talinu að Bretlandi, þar sem hann sagði fólk aðeins læst á einn kúltúr, sinn eiginn, og annan ekki, og því réðu gagnrýnendur í Bretlandi ekki við það að frá Íslandi kæmi annars konar músík en Björk. Jájá … vænsti kall en á einhverju verkefni ólokið. Segir völvan.
Loks hélt ég heim, hitti kærustuna mína á netinu, skæpaðist á við hana í rúma klukkustund og gott ef ekki varð úr heilt manifestó. Okkur manifestaðist.
Þá hélt ég út í sjoppu til að kaupa mér súkkulaði, til að súkkulaða mig, því mig hungraði aftur … en fékk óvart þúsund kalli of mikið til baka og pizzaði mig þá í leiðinni. Ég gæddist á því. Ég eða mér? Mér gæddist?
Ég var also ofþúsundkallaður er ég sjoppaði.
Ég lína fullmikið fyrir eiginn smekk … og nú línar allt þetta blogg … en það er þá vegna þess að í atburðunum miðjum, í þessari ólgu lífsins sem ég var, þrátt fyrir tíðindaleysi í hinu stærra samhengi, að lýsa, á ég bágt með að konsepta. Mér konseptast ekki úr þessu, í dag atburðaðist mér bara.
Borgin borgar, ég éga, Egill aglar, Björn bjössar … pizzan pizzaðist vel … nú bloggar bloggið, augun síga … svefninn migar.
Ágúst Borgþór og Eiríkur Örn Norðdahl – þetta er viðbótarefnisgrein til þess eins að þeir finni sjálfa sig.
Enginn Camus í dag – ég var á þeytingi … mögnuðum þeytingi um ferkílómetrann sem … aldeilis krefur mann um ýmislegt … hvernig lýsir maður 101 Reykjavík?
Ég byrjaði á Kaffi Hressó stuttu upp úr því að ég vaknaði, og settist niður til þýðingavinnu. Á Hressó starfar einhver myndarlegasti, karlmannlegasti og viðkunnanlegasti þjónn landsins … en þar fer líka fram, á laugardögum, að því er virðist, tilfinningatorgið. Í stjórn Elísabetar Jökulsdóttur. Sem steig á svið, þegar ég hafði þýtt í um klukkustund, og sagði frá tilfinningum sínum til þess að vera amma. Þær eru blendnar. Hún sagðist eiga það til, þegar hún hittir ömmubörnin sín, að reyna af full miklum móð og leggja langanir sjálfrar sín til hliðar, hún sagðist reyna að vera súperamma sem er ekki gott ef maður gleymir sjálfri sér. Á eftir henni steig á svið menntaskólanemi sem var heitt í hamsi vegna hugmynda um styttingu framhaldsskólanáms, hann sagði að ríkið ætti ekkert með að skipta sér af neinu, hann hefði fengið að velja hvort hann lyki sínu námi á þremur eða fjórum árum og þannig ætti það að vera um aldur og ævi, og hann ætti að fá að velja hvort hann læri latínu, kínversku eða japönsku, það komi engum við og einna síst ríkinu hvernig hann kýs að mennta sig. Þegar ég lokaði tölvunni minni og stóð upp til að borga kaffið var Elísabet aftur komin á svið og útskýrði á ensku fyrir ferðamönnum á kaffihúsinu að þeim væri líka afar velkomið að stíga á stokk og tjá tilfinningar sínar … þegar ég gekk út virtust útlendingarnir ekki myndu gera það en einn þeirra kallaði til Elísabetar að hún væri með fallega rödd og svo var ég – farinn!
Ég mun héðan af nefna þær manneskjur sem koma við sögu í blogginu mínu fullu nafni svo þær finni sjálfar sig á Google.
Ég ætlaði að setjast á Mokka kaffi til að vinna. En þar var fullt. Þá leit ég á Vegamót, þar var bæði fullt og skarkalað. Svo ég gekk áfram þar til ég rakst á Björn Kristjánsson, sem er gamall vinur minn og hverjum vex fallegasta skegg í heimi. Hann sagðist ætla á Alþjóðahúsið sjálfur til að vinna. Og færðist nú fjörið í aukana. Við settumst saman á Alþjóðahúsið og mér þýddist eins og í draumi á meðan Björn byrjaði að vinna að ritgerð um Beach Boys. Þegar mig tók loks að hungra, eftir að stúlka fékk að taka mynd af mér til að hafa mig á skrá yfir hugsanlega leikendur í auglýsingum, hvarum hafa mætti mörg orð, sagði Björn sem svo: Hvers vegna býð ég þér ekki í súpu heima hjá mér. Og við heimuðumst til hans og súpuðumst þar, honum eldaðist vel piltinum og mig saðnaði samkvæmt því.
Og hjá honum fékk ég gömlu melódikkuna mína til baka, sem ég vissi ekki hvar ég hefði gloprað niður.
Og ég uppgötvaði að ég hafði ekki greitt fyrir kaffið á kaffihúsinu en stolið kveikjara afgreiðslustúlkunnar og það þótti mér bæði vandræðalegt og gaman.
Og svo fórum við á listasýningu hjá honum Harrý Jóhannssyni, frænda mínum og kúrator.
Þá héldum við á Vegamót, hvert ég hafði áður litið og ekki litist á blikuna en hentaði nú betur.
Þar tók Egill Ólafsson okkur tali, söngvari … þeir þekkjast eitthvað … og þegar við loks yfirgáfum kaffihúsið sögðum við sem svo hvor við annan – og það er þá ágætt ef Egill rekst á sjálfan sig hér, skyldi hann nota Google og rekast á svona yfirleitt því yfirleitt er ég ekki hlynntur því að segja annað um fólk að því fjarverandi en viðstöddu –: helvíti er hann komplexaður. Því Egill tók sjálfur til máls um stöðnun og sagðist vera taóisti – að raunveruleiki lífsins væri endurtekning, en aðeins í eilífri endurtekningu hins sama sé framför og frelsi mögulegt. Svo vék hann talinu að Bretlandi, þar sem hann sagði fólk aðeins læst á einn kúltúr, sinn eiginn, og annan ekki, og því réðu gagnrýnendur í Bretlandi ekki við það að frá Íslandi kæmi annars konar músík en Björk. Jájá … vænsti kall en á einhverju verkefni ólokið. Segir völvan.
Loks hélt ég heim, hitti kærustuna mína á netinu, skæpaðist á við hana í rúma klukkustund og gott ef ekki varð úr heilt manifestó. Okkur manifestaðist.
Þá hélt ég út í sjoppu til að kaupa mér súkkulaði, til að súkkulaða mig, því mig hungraði aftur … en fékk óvart þúsund kalli of mikið til baka og pizzaði mig þá í leiðinni. Ég gæddist á því. Ég eða mér? Mér gæddist?
Ég var also ofþúsundkallaður er ég sjoppaði.
Ég lína fullmikið fyrir eiginn smekk … og nú línar allt þetta blogg … en það er þá vegna þess að í atburðunum miðjum, í þessari ólgu lífsins sem ég var, þrátt fyrir tíðindaleysi í hinu stærra samhengi, að lýsa, á ég bágt með að konsepta. Mér konseptast ekki úr þessu, í dag atburðaðist mér bara.
Borgin borgar, ég éga, Egill aglar, Björn bjössar … pizzan pizzaðist vel … nú bloggar bloggið, augun síga … svefninn migar.
Ágúst Borgþór og Eiríkur Örn Norðdahl – þetta er viðbótarefnisgrein til þess eins að þeir finni sjálfa sig.
23.4.05
Fræga folkið okkar Hermanns Stefanssonar
Jájá … einn ég sit og fiska eftir hnísum … hnýsum?
Niðdimm nótt, ég var að uppgötva Camus. Frekar seint í rassinn gripið, já, en ég er að lesa einhverja mögnuðustu bók lengi … Rebel eftir Camus. Gullfalleg. Ég fékk hana lánaða frá kunningja mínum og það er hættulegt því síðast þegar sá hinn sami lánaði öðrum vini bók festist sá vinur í þeirri bók og þeim höfundi í tíu ár og hefur varla spurst til hans síðan.
Veröldin er svo táknum hlaðin og maður er svo skíthræddur við að nefna þau. Lafandi skíthræddur er ég, já … fremur sakleysislegt, svosem, í gærkvöldi, símtalið sem ég fékk: Haukur, ég er á Sirkús og ég er með vegabréfið þitt. Þú skildir það eftir hérna í dag. Og saklaust að þegar ég gekk um bæinn í dag hitti ég eitt og annað fólk sem lét mig vita að vegabréfið mitt væri á Sirkús. Sakleysisleg táknræna að maður fái ekki að týna eða glata eða missa ídentitetið sitt í friði – sjálfsemdina eins og einhverjum þótti vel þýtt en ég hef efasemdir um.
Og þó er ég svo hræddur við táknrænuna umleikis mig að ég lagði ekki í að túlka söguna heldur lét Onicu það eftir í símtali …
Hitti í dag Rúnu, kærustu Múgísons sem ég var bálskotinn í þegar ég var níu ára. Sagði vinkonu minni það í strætó á leiðinni burt, frá Lækjartorgi upp á Hlemm þar sem hún fór út en ég hélt áfram lengra … vinkona mín var semsagt Kristín og hún er í hljómsveitinni múm en mér finnst alltaf vandræðalegt að nafngreina fólk þegar það er frægt, en það er náttúrulega ekki þverfótað fyrir frægu fólki í Reykjavík, eins og Hermann Stefánsson var að kvarta yfir, harla frægur maður sem ég hef aldrei hitt. Grunar samt að við séum samfeðra … jæja, ég hélt áfram, lengra, upp á Hótel Esju sem heitir núna Hotel Nordica, í atvinnuviðtal því mig dauðlangar að verða næturvörður og moka inn peningum, moka heilu fjallgarðana af peningum ofan í peningadalina mína djúpu … peningadalina sem Stephan G. orti um … ég fór upp á Hótel Esju og gekk einn hring í kringum hótelið áður en ég settist inn til að bíða því ég var kominn aðeins of snemma. Loks birtist stúlkan sem átti von á mér og heitir Anna, er sænsk og veit hvað hún er að gera.
Ég vissi líka hvað ég var að gera, eða áttaði mig á því þegar leið á viðtalið … ég var alfarið að klúðra viðtalinu, ég sat og fylgdist með sjálfum mér svara hverri spurningunni á fætur annarri innan rangrar orðræðu, því ég þekki ekki viðtöl, ég þekki bara umræður, sem Hermann Stefánsson hefur einmitt nýverið minnst á líka, ég kann ekki að víkja frá misvelheppnuðum umræðum um sósíal-pólitískan veruleika og þegar hún spurði mig, eftir að ég leit upp úr Camus, hvað mér þætti innifalið í hugtakinu „þjónusta“ sagði ég fyrst hið augljósa – rökgreiningin stakk upp kollinum og talaði: „Þjónusta er að uppfylla óskir annarra …“ en þá jók hún við spurninguna: „En hvað vilt þú, hvernig þjónustu vilt þú sjálfur njóta þegar þú ferð á veitingastað eða kaffihús …?“ –„Já,“ sagði ég, „nú þá vil ég að þjónninn sinni starfi sínu og uppfylli óskir mínar, en þó án þess að víkja af sviði hins mannlega, án þess að skarð komi í merkingarvefnaðinn á milli okkar, ég vil að hann geri það sem maður með mönnum svo að segja, eiginlega á forsendum sósíal-demókratíu.“ Henni, stúlkunni, Önnu, var hins vegar hvergi brugðið, hún sýndi ekki meiri viðbrögð við þessum fádæma illa ígrunduðu svörum mínum en hvert annað eyðublað, og spurði áfram: „Ertu vanur að segja sir eða ma'am í enda setninga á ensku?“
Nei, ég er víst ekki vanur að segja sir eða ma'am í enda enskra setninga … ég sem hélt að við værum öll saman í liði – að viðtalinu loknu stökk ég út í sólskinið, kátur sem kálfur, mér fannst svo gaman að hafa verið í aðstæðum þar sem ég rakst á óvænt sannindi um sjálfan mig, eða óvænta staðfestingu þess sem mig þegar grunaði … hefði í öllu falli mátt gruna … að þó ég væri ekki beinlínis í fílabeinsturni hefði ég ekki heldur fæturna á jörðinni … eða öllu heldur, hefði ég ekki heldur fæturna á glerinu … ég ætlaði að segjast ef til vill vera í lyftunni, fastur í lyftunni, en nú er mér nær að halda því fram að ég sé einmitt ráfandi um stræti og torg.
Ef ég fæ þetta starf, þetta ágæta og ágætlega launaða næturstarf, þetta forvitnilega starf, jafnvel, mun ég þó í öllu falli ekki hafa verið ráðinn af misgáningi eða á fölskum forsendum, heldur verður það sjálfur ég sem klæðist næturvarðarbúningnum, það verður ég, aðskotahluturinn í skandínavísku hönnuninni allri, ég verð jafnvel, sjálfur – ekki bara einhver leiður misskilningur um mig – fyllilega innlimaður í skandínavíska konseptið, við teygjum okkur saman eins og Adam og Guð í málverkinu sem hefur alltaf verið alls staðar, fingurgómarnir snertast og svo föllum við í faðma, sameinumst í eilífð hvítra súlna sem halda engu uppi, fjólublárra hægindastóla sem enginn sest í og glerja sem eru ekki gluggar.
Jájá. En þetta er semsagt, samkvæmt útgönguspám, ólíklegt.
Ákvarðanir hrannast upp, ákvarðanir um stefnumót mín við heiminn.
Á morgun verð ég meira konkret.
Faðir minn sagði mér að gömul vinkona mín, Eyrún Magnúsdóttir heitir hún og er nú önnur fræg manneskja, Kastljóssstjórnandi, hefði sagt í viðtali að Berlín væri eftirlætisborgin hennar af öllum í heiminum. Þá sagði ég honum að ég hefði einmitt rekist á Eyrúnu í Berlín, ári eftir að ég sagði upp á Morgunblaðinu, þar sem hún var þá stödd sem skiptiblaðamaður á tvöföldum launum ef ég man rétt en ég var í þann mund að selja myndavélina mína til að eiga fyrir fyrstu leigu. Ég sagði við pabba að það væri ekki það að ég vildi að neitt hefði farið öðruvísi, heldur væri sagan fremur markverð fyrir þessa tímapunkta þegar það slær mann að ákvarðanir í lífum hafa þeytt þeim í afar ólíkar áttir. Þetta væri dæmi um táknrænu sem ég fælist, sem ég er lafhræddur við, táknrænuna sem ég átti við í upphafi bloggsins, og hefur þá nú verið færð fram svo fólk, ég, geti hætt að skelfast.
Í millitíðinni getum við tekið saman fyrsta hluta ferlisins sem uppreisnarandinn ýtir úr vör í huga sem upphaflega er mettur af fáránleika og að því er virðist ófrjósemi heimsins. Í reynslu fáránleikans er þjáning einstaklingsbundin. En frá því augnabliki er uppreisnarhreyfing kemst af satð, virðist þjáningin sameiginleg reynsla. Þess vegna er fyrsta framfaraskref huga sem þyrmir yfir af undarleika hlutanna, að uppgötva að þessari upplifun undarleika deilir hann með öllum mönnum og að mannlegur veruleiki, í heild sinni, þjáist af fjarlægðinni sem skilur hann frá restinni af alheiminum. Krankleikinn sem stakur maður reynir verður að plágu. Í daglegum raunum okkar leikur uppreisn sama hlutverk og „cogito“-ið í umdæmi hugsunarinnar: hún er fyrsta sönnunargagnið. En þetta sönnunargagn læðir einstaklinginn fram úr einangrun hans. Það grundvallar fyrsta gildi mannkynsins. Ég geri uppreisn – þess vegna erum við.
Þetta var frá Camus, snörun mín.
Góða nótt, kæru viðföng og sjálfsverur, miðin eru köld, djúp og breið, djúp og breið,
H.
Niðdimm nótt, ég var að uppgötva Camus. Frekar seint í rassinn gripið, já, en ég er að lesa einhverja mögnuðustu bók lengi … Rebel eftir Camus. Gullfalleg. Ég fékk hana lánaða frá kunningja mínum og það er hættulegt því síðast þegar sá hinn sami lánaði öðrum vini bók festist sá vinur í þeirri bók og þeim höfundi í tíu ár og hefur varla spurst til hans síðan.
Veröldin er svo táknum hlaðin og maður er svo skíthræddur við að nefna þau. Lafandi skíthræddur er ég, já … fremur sakleysislegt, svosem, í gærkvöldi, símtalið sem ég fékk: Haukur, ég er á Sirkús og ég er með vegabréfið þitt. Þú skildir það eftir hérna í dag. Og saklaust að þegar ég gekk um bæinn í dag hitti ég eitt og annað fólk sem lét mig vita að vegabréfið mitt væri á Sirkús. Sakleysisleg táknræna að maður fái ekki að týna eða glata eða missa ídentitetið sitt í friði – sjálfsemdina eins og einhverjum þótti vel þýtt en ég hef efasemdir um.
Og þó er ég svo hræddur við táknrænuna umleikis mig að ég lagði ekki í að túlka söguna heldur lét Onicu það eftir í símtali …
Hitti í dag Rúnu, kærustu Múgísons sem ég var bálskotinn í þegar ég var níu ára. Sagði vinkonu minni það í strætó á leiðinni burt, frá Lækjartorgi upp á Hlemm þar sem hún fór út en ég hélt áfram lengra … vinkona mín var semsagt Kristín og hún er í hljómsveitinni múm en mér finnst alltaf vandræðalegt að nafngreina fólk þegar það er frægt, en það er náttúrulega ekki þverfótað fyrir frægu fólki í Reykjavík, eins og Hermann Stefánsson var að kvarta yfir, harla frægur maður sem ég hef aldrei hitt. Grunar samt að við séum samfeðra … jæja, ég hélt áfram, lengra, upp á Hótel Esju sem heitir núna Hotel Nordica, í atvinnuviðtal því mig dauðlangar að verða næturvörður og moka inn peningum, moka heilu fjallgarðana af peningum ofan í peningadalina mína djúpu … peningadalina sem Stephan G. orti um … ég fór upp á Hótel Esju og gekk einn hring í kringum hótelið áður en ég settist inn til að bíða því ég var kominn aðeins of snemma. Loks birtist stúlkan sem átti von á mér og heitir Anna, er sænsk og veit hvað hún er að gera.
Ég vissi líka hvað ég var að gera, eða áttaði mig á því þegar leið á viðtalið … ég var alfarið að klúðra viðtalinu, ég sat og fylgdist með sjálfum mér svara hverri spurningunni á fætur annarri innan rangrar orðræðu, því ég þekki ekki viðtöl, ég þekki bara umræður, sem Hermann Stefánsson hefur einmitt nýverið minnst á líka, ég kann ekki að víkja frá misvelheppnuðum umræðum um sósíal-pólitískan veruleika og þegar hún spurði mig, eftir að ég leit upp úr Camus, hvað mér þætti innifalið í hugtakinu „þjónusta“ sagði ég fyrst hið augljósa – rökgreiningin stakk upp kollinum og talaði: „Þjónusta er að uppfylla óskir annarra …“ en þá jók hún við spurninguna: „En hvað vilt þú, hvernig þjónustu vilt þú sjálfur njóta þegar þú ferð á veitingastað eða kaffihús …?“ –„Já,“ sagði ég, „nú þá vil ég að þjónninn sinni starfi sínu og uppfylli óskir mínar, en þó án þess að víkja af sviði hins mannlega, án þess að skarð komi í merkingarvefnaðinn á milli okkar, ég vil að hann geri það sem maður með mönnum svo að segja, eiginlega á forsendum sósíal-demókratíu.“ Henni, stúlkunni, Önnu, var hins vegar hvergi brugðið, hún sýndi ekki meiri viðbrögð við þessum fádæma illa ígrunduðu svörum mínum en hvert annað eyðublað, og spurði áfram: „Ertu vanur að segja sir eða ma'am í enda setninga á ensku?“
Nei, ég er víst ekki vanur að segja sir eða ma'am í enda enskra setninga … ég sem hélt að við værum öll saman í liði – að viðtalinu loknu stökk ég út í sólskinið, kátur sem kálfur, mér fannst svo gaman að hafa verið í aðstæðum þar sem ég rakst á óvænt sannindi um sjálfan mig, eða óvænta staðfestingu þess sem mig þegar grunaði … hefði í öllu falli mátt gruna … að þó ég væri ekki beinlínis í fílabeinsturni hefði ég ekki heldur fæturna á jörðinni … eða öllu heldur, hefði ég ekki heldur fæturna á glerinu … ég ætlaði að segjast ef til vill vera í lyftunni, fastur í lyftunni, en nú er mér nær að halda því fram að ég sé einmitt ráfandi um stræti og torg.
Ef ég fæ þetta starf, þetta ágæta og ágætlega launaða næturstarf, þetta forvitnilega starf, jafnvel, mun ég þó í öllu falli ekki hafa verið ráðinn af misgáningi eða á fölskum forsendum, heldur verður það sjálfur ég sem klæðist næturvarðarbúningnum, það verður ég, aðskotahluturinn í skandínavísku hönnuninni allri, ég verð jafnvel, sjálfur – ekki bara einhver leiður misskilningur um mig – fyllilega innlimaður í skandínavíska konseptið, við teygjum okkur saman eins og Adam og Guð í málverkinu sem hefur alltaf verið alls staðar, fingurgómarnir snertast og svo föllum við í faðma, sameinumst í eilífð hvítra súlna sem halda engu uppi, fjólublárra hægindastóla sem enginn sest í og glerja sem eru ekki gluggar.
Jájá. En þetta er semsagt, samkvæmt útgönguspám, ólíklegt.
Ákvarðanir hrannast upp, ákvarðanir um stefnumót mín við heiminn.
Á morgun verð ég meira konkret.
Faðir minn sagði mér að gömul vinkona mín, Eyrún Magnúsdóttir heitir hún og er nú önnur fræg manneskja, Kastljóssstjórnandi, hefði sagt í viðtali að Berlín væri eftirlætisborgin hennar af öllum í heiminum. Þá sagði ég honum að ég hefði einmitt rekist á Eyrúnu í Berlín, ári eftir að ég sagði upp á Morgunblaðinu, þar sem hún var þá stödd sem skiptiblaðamaður á tvöföldum launum ef ég man rétt en ég var í þann mund að selja myndavélina mína til að eiga fyrir fyrstu leigu. Ég sagði við pabba að það væri ekki það að ég vildi að neitt hefði farið öðruvísi, heldur væri sagan fremur markverð fyrir þessa tímapunkta þegar það slær mann að ákvarðanir í lífum hafa þeytt þeim í afar ólíkar áttir. Þetta væri dæmi um táknrænu sem ég fælist, sem ég er lafhræddur við, táknrænuna sem ég átti við í upphafi bloggsins, og hefur þá nú verið færð fram svo fólk, ég, geti hætt að skelfast.
Í millitíðinni getum við tekið saman fyrsta hluta ferlisins sem uppreisnarandinn ýtir úr vör í huga sem upphaflega er mettur af fáránleika og að því er virðist ófrjósemi heimsins. Í reynslu fáránleikans er þjáning einstaklingsbundin. En frá því augnabliki er uppreisnarhreyfing kemst af satð, virðist þjáningin sameiginleg reynsla. Þess vegna er fyrsta framfaraskref huga sem þyrmir yfir af undarleika hlutanna, að uppgötva að þessari upplifun undarleika deilir hann með öllum mönnum og að mannlegur veruleiki, í heild sinni, þjáist af fjarlægðinni sem skilur hann frá restinni af alheiminum. Krankleikinn sem stakur maður reynir verður að plágu. Í daglegum raunum okkar leikur uppreisn sama hlutverk og „cogito“-ið í umdæmi hugsunarinnar: hún er fyrsta sönnunargagnið. En þetta sönnunargagn læðir einstaklinginn fram úr einangrun hans. Það grundvallar fyrsta gildi mannkynsins. Ég geri uppreisn – þess vegna erum við.
Þetta var frá Camus, snörun mín.
Góða nótt, kæru viðföng og sjálfsverur, miðin eru köld, djúp og breið, djúp og breið,
H.
21.4.05
M … da!
Hér leit einhver við á dögunum og spurði hvort ég væri bundinn eða á lausu. Og ég svaraði með einhverjum hálfkæringi, en hver hefur tíma fyrir slíkt? Hver hefur tima til að fara eins og köttur kringum heitan eld, í nánd við sannleikann? Hver hefur tíma fyrir þögnina – við þurfum að tala og tala skýrt og segja það hreint út: Ég á kærustu. Ég á kærustu á Ítalíu. Ítalska kærustu á Ítalíu og hún er trúlega í þunglyndiskasti einmitt núna, því allir eru alltaf í þunglyndisköstum eða að þeim liggur við yfirliði.
Hún heitir Veronica en ég hef líka kallað hana Godot, þegar ég beið eftir henni, einu sinni, í Berlín, og Dódó þegar hún var komin og fannst hitt nafnið tilgerðarlegt. Hún er nefnilega kröfuhörð, hún Onica eins og er skemmtilegast að kalla hana og lætur engan komast upp með vitsmunalegan eða tilvistarlegan hálfkæring.
Tilvistarlegur hálfkæringur er ömurlegur, og hér talar maður sem hefur farið um víðan völl, um vörðulausa heiði – og nú verður hlé því mamma mín er komin í heimsókn.
---
Mamma kom og fór, ég ræddi við Veronicu og leit í mat til nágranna míns og heyrði helling af sögum. Mamma sagði mér morðsögur úr Reykjavík – menn voru víst alltaf að týnast hérna fyrir tuttugu, þrjátíu árum, týnast og svo hverfa, spor- og orðalaust. Geirfinnsmálið segir mamma mér að hafi verið fyrsta dæmið um að veður væri gert úr slíku … Veronica sagði mér sögu af ástaryfirlýsingu frá því í gær, menn eru alltaf að játa ást sína fyrir henni því hún er svo falleg og greind … skörp er jafnvel hið hárrétta orð. Og gærkvöldið var semsagt ekki undantekning þar á, vinur hennar sagðist hafa varið síðustu mánuðum í pilluát til að lifa það af að vera án hennar, á meðan hún dvaldist með mér í Berlín. Þetta var á afmælisdaginn hans, þau fóru saman út að borða … þriðji sagnaflokkurinn kom frá húsverðinum mínum, sem ég vissi ekki að væri hálf-amerísk-ítalskur, ég vissi ekki að pabbi hans hefði sagt skilið við starf sem kúrator í Guggenheimsafninu í New York til að flytjast í Mosfellsdal og hefja tómata-, síðar vínrækt.
Þetta var hollur sagnabálkur.
Djöfull er erfitt að lifa. Eða slungið. Flókið? Ég stend frammi fyrir ákvörðunum, eins og ég minntist á hér áðan þekki ég vel til uppi á heiði þar sem allt er stefnulaust ráf, hvernig kemst maður niður af fjallinu til byggða? Ég hef tíðindi að færa … ég hef gengið um með vasaljós og leitað að Guði, hann er ekki á vegaleysunum, ég vil komast á mislæg gatnamót á hraðskreiðum kagga, því fari maður um mislæg gatnamót á hraðskreiðum kagga kemst maður ekki hjá þvi að rata eða villast í einhverja tiltekna átt. Vegir liggja nefnilega fyrst og fremst til átta, heiðarnar liggja ekki um neitt nema sjálfar sig og mosi er ekki áhugaverður nema svo og svo lengi.
Þetta voru skipatíðindin í dag. Ef einhver lesenda minna er menntaður í lacanískri sálgreiningu bið ég hann að láta vita hvort hann heyri gegnum orð mín hvort ég er sáttur eða ósáttur við ástarsambandið mitt, hvort það liggi Shakespeare sonnetta eða óp frá Munch á milli línanna.
Hún heitir Veronica en ég hef líka kallað hana Godot, þegar ég beið eftir henni, einu sinni, í Berlín, og Dódó þegar hún var komin og fannst hitt nafnið tilgerðarlegt. Hún er nefnilega kröfuhörð, hún Onica eins og er skemmtilegast að kalla hana og lætur engan komast upp með vitsmunalegan eða tilvistarlegan hálfkæring.
Tilvistarlegur hálfkæringur er ömurlegur, og hér talar maður sem hefur farið um víðan völl, um vörðulausa heiði – og nú verður hlé því mamma mín er komin í heimsókn.
---
Mamma kom og fór, ég ræddi við Veronicu og leit í mat til nágranna míns og heyrði helling af sögum. Mamma sagði mér morðsögur úr Reykjavík – menn voru víst alltaf að týnast hérna fyrir tuttugu, þrjátíu árum, týnast og svo hverfa, spor- og orðalaust. Geirfinnsmálið segir mamma mér að hafi verið fyrsta dæmið um að veður væri gert úr slíku … Veronica sagði mér sögu af ástaryfirlýsingu frá því í gær, menn eru alltaf að játa ást sína fyrir henni því hún er svo falleg og greind … skörp er jafnvel hið hárrétta orð. Og gærkvöldið var semsagt ekki undantekning þar á, vinur hennar sagðist hafa varið síðustu mánuðum í pilluát til að lifa það af að vera án hennar, á meðan hún dvaldist með mér í Berlín. Þetta var á afmælisdaginn hans, þau fóru saman út að borða … þriðji sagnaflokkurinn kom frá húsverðinum mínum, sem ég vissi ekki að væri hálf-amerísk-ítalskur, ég vissi ekki að pabbi hans hefði sagt skilið við starf sem kúrator í Guggenheimsafninu í New York til að flytjast í Mosfellsdal og hefja tómata-, síðar vínrækt.
Þetta var hollur sagnabálkur.
Djöfull er erfitt að lifa. Eða slungið. Flókið? Ég stend frammi fyrir ákvörðunum, eins og ég minntist á hér áðan þekki ég vel til uppi á heiði þar sem allt er stefnulaust ráf, hvernig kemst maður niður af fjallinu til byggða? Ég hef tíðindi að færa … ég hef gengið um með vasaljós og leitað að Guði, hann er ekki á vegaleysunum, ég vil komast á mislæg gatnamót á hraðskreiðum kagga, því fari maður um mislæg gatnamót á hraðskreiðum kagga kemst maður ekki hjá þvi að rata eða villast í einhverja tiltekna átt. Vegir liggja nefnilega fyrst og fremst til átta, heiðarnar liggja ekki um neitt nema sjálfar sig og mosi er ekki áhugaverður nema svo og svo lengi.
Þetta voru skipatíðindin í dag. Ef einhver lesenda minna er menntaður í lacanískri sálgreiningu bið ég hann að láta vita hvort hann heyri gegnum orð mín hvort ég er sáttur eða ósáttur við ástarsambandið mitt, hvort það liggi Shakespeare sonnetta eða óp frá Munch á milli línanna.
14.4.05
Af raunvisindum …
Konur velja varkára karla
Ungir karlmenn, sem halda að leiðin að hjarta konunnar sé að aka hratt eða fara í teygjustökk, vaða í villu og svima og ættu heldur að byrja að huga að viðbótarlífeyrissparnaði. Ný rannsókn sýnir nefnilega, að stúlkur kjósa frekar karlmenn sem fara að öllu með gát.
Þessi niðurstaða stríðir gegn þeirri kenningu, að karlar sem sýna styrk og hugrekki séu að sýna fram á að þeir séu vel úr garði gerðir og því heppilegir makar. Sú kenning passar vel við þá staðreynd, að ungir karlmenn taka almennt meiri áhættu en þeir sem orðnir eru eldri.
En vísindamenn hjá háskólanum í Maine í Bandaríkjunum gerði könnun með þátttöku 48 ungra karlmanna og 52 ungra kvenna þar sem niðurstaðan var að konur kusu frekar varkára karla.
„Karlarnir héldu að konur yrðu hrifnar af glannaskap en konurnar vildu frekar varkára menn," segir í grein, sem vísindamennirnir skrifa í tímaritið Science. „Þeir einu, sem urðu hrifnir, voru aðrir karlmenn."
Sé það tilfellið gæti önnur kenning skýrt þá þversögn sem niðurstaða könnunarinnar virðist leiða í ljós: Með því að taka áhættu, og öðlast þannig aðdáun annarra karlmanna, hækki þjóðfélagsleg staða þess sem áhættuna tekur og það kunni að hafa jákvæð áhrif á konur.
– mbl.is.
---
Sýndi tvö myndbönd í kvöld á tónleikum … annað vakti takmarkaða hrifningu, hitt enga. Mér stóð nokk á sama … en þetta var dáldið fyndið … seinna myndbandið hélt athygli áhorfenda svo illa að enginn virtist taka eftir því að það kláraðist. Þó er í því hárbeitt og meinfyndin samfélagsádeila … svín og perlur, ha?
Hm … Róm, Berlín, Reykjavík … hm … hvar er best að búa? Ég fór á vinnumiðlun í dag vegna næturvarðarstarfs sem reyndist þegar vera skipað, en þegar ég sagði vinnumiðlaranum að ég myndi síðar meir leita að starfi í Róm taldi hann upp af skjánum sinum störf á Spáni og Kýpur … Nei, Róm, endurtók ég, ég er ekki að fara hvert sem er, ég er að fara til Rómar. Já, hér er eitthvað í Marseille, hélt hann áfram. Stórmerkilegt. Er samsvörun á milli hans og áhorfenda minna í kvöld? Á ég að læra eitthvað af þessu?
Rómirómi … I roam, therefore I am.
Ungir karlmenn, sem halda að leiðin að hjarta konunnar sé að aka hratt eða fara í teygjustökk, vaða í villu og svima og ættu heldur að byrja að huga að viðbótarlífeyrissparnaði. Ný rannsókn sýnir nefnilega, að stúlkur kjósa frekar karlmenn sem fara að öllu með gát.
Þessi niðurstaða stríðir gegn þeirri kenningu, að karlar sem sýna styrk og hugrekki séu að sýna fram á að þeir séu vel úr garði gerðir og því heppilegir makar. Sú kenning passar vel við þá staðreynd, að ungir karlmenn taka almennt meiri áhættu en þeir sem orðnir eru eldri.
En vísindamenn hjá háskólanum í Maine í Bandaríkjunum gerði könnun með þátttöku 48 ungra karlmanna og 52 ungra kvenna þar sem niðurstaðan var að konur kusu frekar varkára karla.
„Karlarnir héldu að konur yrðu hrifnar af glannaskap en konurnar vildu frekar varkára menn," segir í grein, sem vísindamennirnir skrifa í tímaritið Science. „Þeir einu, sem urðu hrifnir, voru aðrir karlmenn."
Sé það tilfellið gæti önnur kenning skýrt þá þversögn sem niðurstaða könnunarinnar virðist leiða í ljós: Með því að taka áhættu, og öðlast þannig aðdáun annarra karlmanna, hækki þjóðfélagsleg staða þess sem áhættuna tekur og það kunni að hafa jákvæð áhrif á konur.
– mbl.is.
---
Sýndi tvö myndbönd í kvöld á tónleikum … annað vakti takmarkaða hrifningu, hitt enga. Mér stóð nokk á sama … en þetta var dáldið fyndið … seinna myndbandið hélt athygli áhorfenda svo illa að enginn virtist taka eftir því að það kláraðist. Þó er í því hárbeitt og meinfyndin samfélagsádeila … svín og perlur, ha?
Hm … Róm, Berlín, Reykjavík … hm … hvar er best að búa? Ég fór á vinnumiðlun í dag vegna næturvarðarstarfs sem reyndist þegar vera skipað, en þegar ég sagði vinnumiðlaranum að ég myndi síðar meir leita að starfi í Róm taldi hann upp af skjánum sinum störf á Spáni og Kýpur … Nei, Róm, endurtók ég, ég er ekki að fara hvert sem er, ég er að fara til Rómar. Já, hér er eitthvað í Marseille, hélt hann áfram. Stórmerkilegt. Er samsvörun á milli hans og áhorfenda minna í kvöld? Á ég að læra eitthvað af þessu?
Rómirómi … I roam, therefore I am.
6.4.05
Homo
Mér hefur borist til eyrna að endrum og eins sendi ég undarleg tölvuskeyti til ólíklegustu manna, sem yfirleitt séu í fimm liðum og umræddir ólíkindamenn standi eftir gáttaðir, tölvuskeytið sé sem þruma úr heiðskýru lofti, jafn óvænt og illtúlkanlegt. Þetta getur vel staðist.
I came in from the wilderness, a creature void of form – come in, she said, I'll give ya, shelter from the storm.
Komdu inn kæri, hjá mér máttu skýla þér. Reyndu að gera þér stað í hugarlund þar sem þér er óhult og alltaf hlýtt – komdu í Kringluna, kæri, hættu að kúldrast þetta bakvið fjörusteina …
er ekki til sála á Íslandi sem er svo helguð ákveðnum málstað eða hópi að hún fórni örðu af eiginhagsmunum í þess þágu?
Stendur sú eina hetjulund eftir að beygja sig glottandi? Það er greinarmunur sem raunverulega skilur að þá Megas og Bubba – Megas beygir sig glottandi, Bubbi beygir sig beygur. Þetta er raunverulegur munur … en fjandinn …
fjandinn sjálfur.
Ég hef verið að þýða texta eftir Slóvenann Slavoj Zizek. Hann lýkur einni bók sinni á spurningunni, sem er með rentu spurning allra andófsmanna í dag: Hvernig byltir maður kerfi sem stöðugt byltir sjálfu sér? En að baki þessari spurningu býr önnur sem er sjaldnar spurt en vofir yfir, hún er veðrið sjálft þessa dagana: Er ástæða til að bylta kerfi sem stöðugt byltir sjálfu sér?
Er kannski einfaldlega allt í lagi?
Er jafnvel Íraksstríðið bara ágætt? Er George W. Bush og ríkisstjórn hans einfaldlega áræðnari og betur upp lögð til að bylta heiminum en vel meinandi andófsmenn allra landa? Skilur þar á milli sauðanna og hafranna að þeir þora að dreifa ást og frelsi með báli og brandi?
All babies are born into great pain …
ef til vill ættum við að gefa meiri gaum að þeim lögum sem tónlistarmenn hafa ekki gefið út, því þau eru of léleg … líkt og ósend sms-skilaboð og ósend tölvuskeyti kunna að segja ýmislegt merkilegra um bréfritara en hitt sem berst og heyrist.
Já, einmitt núna, þessa klukkustundina, er ég hinn ómarkvissi maður. Það mun brá af mér um eða upp úr kvöldmat.
India, India, take me to your heart.
I came in from the wilderness, a creature void of form – come in, she said, I'll give ya, shelter from the storm.
Komdu inn kæri, hjá mér máttu skýla þér. Reyndu að gera þér stað í hugarlund þar sem þér er óhult og alltaf hlýtt – komdu í Kringluna, kæri, hættu að kúldrast þetta bakvið fjörusteina …
er ekki til sála á Íslandi sem er svo helguð ákveðnum málstað eða hópi að hún fórni örðu af eiginhagsmunum í þess þágu?
Stendur sú eina hetjulund eftir að beygja sig glottandi? Það er greinarmunur sem raunverulega skilur að þá Megas og Bubba – Megas beygir sig glottandi, Bubbi beygir sig beygur. Þetta er raunverulegur munur … en fjandinn …
fjandinn sjálfur.
Ég hef verið að þýða texta eftir Slóvenann Slavoj Zizek. Hann lýkur einni bók sinni á spurningunni, sem er með rentu spurning allra andófsmanna í dag: Hvernig byltir maður kerfi sem stöðugt byltir sjálfu sér? En að baki þessari spurningu býr önnur sem er sjaldnar spurt en vofir yfir, hún er veðrið sjálft þessa dagana: Er ástæða til að bylta kerfi sem stöðugt byltir sjálfu sér?
Er kannski einfaldlega allt í lagi?
Er jafnvel Íraksstríðið bara ágætt? Er George W. Bush og ríkisstjórn hans einfaldlega áræðnari og betur upp lögð til að bylta heiminum en vel meinandi andófsmenn allra landa? Skilur þar á milli sauðanna og hafranna að þeir þora að dreifa ást og frelsi með báli og brandi?
All babies are born into great pain …
ef til vill ættum við að gefa meiri gaum að þeim lögum sem tónlistarmenn hafa ekki gefið út, því þau eru of léleg … líkt og ósend sms-skilaboð og ósend tölvuskeyti kunna að segja ýmislegt merkilegra um bréfritara en hitt sem berst og heyrist.
Já, einmitt núna, þessa klukkustundina, er ég hinn ómarkvissi maður. Það mun brá af mér um eða upp úr kvöldmat.
India, India, take me to your heart.
31.3.05
Erlendir ferðamenn fundust á lífi á Niaseyju
Ellefu erlendir ferðamenn, sem saknað var á Niaseyju í Indónesíu eftir jarðskjálftann við Súmötru á mánudag, fundust á lífi í morgun. Fólkið hafði lokast inni á strönd, sem er vinsæl meðal brimbrettamanna. Um er að ræða tvo Svía, þrjá Breta, tvo Kanadamenn, tvo Frakka, Bandaríkjamann og Þjóðverja.
Af mbl.is - ætli þeir pólrétti ekki fyrirsögnina fyrir prentútgáfuna. Í millitíðinni má ljóða þetta ... ljóðið gæti heitið G5 og Ikea:
Ellefu erlendir ferðamenn
sem saknað var á Niaseyju í Indónesíu
eftir jarðskjálftann við Súmötru á mánudag
fundust á lífi í morgun.
Fólkið hafði lokast inni á strönd
sem er vinsæl meðal brimbrettamanna.
Um er að ræða
tvo Svía,
þrjá Breta,
tvo Kanadamenn,
tvo Frakka,
Bandaríkjamann
og Þjóðverja.
Eða það mætti gera þraut úr þessu í Barnablaði Nýhils: Finnið villuna.
Ósamræmi er á milli texta blaðsins og þess sem forsvarsmenn þess og lesendur telja sig hafa fyrir siðferðissjónarmið. Finnið villuna og sendið rétt svar til ...
Loks má skrifa ritstjórninni bréf ... en how many roads, baby?
Er annars á leið til Íslands, flýg á föstudag, lendi á laugardag, hlakka mikið til og er í þokkabót fullur af trega.
Af mbl.is - ætli þeir pólrétti ekki fyrirsögnina fyrir prentútgáfuna. Í millitíðinni má ljóða þetta ... ljóðið gæti heitið G5 og Ikea:
Ellefu erlendir ferðamenn
sem saknað var á Niaseyju í Indónesíu
eftir jarðskjálftann við Súmötru á mánudag
fundust á lífi í morgun.
Fólkið hafði lokast inni á strönd
sem er vinsæl meðal brimbrettamanna.
Um er að ræða
tvo Svía,
þrjá Breta,
tvo Kanadamenn,
tvo Frakka,
Bandaríkjamann
og Þjóðverja.
Eða það mætti gera þraut úr þessu í Barnablaði Nýhils: Finnið villuna.
Ósamræmi er á milli texta blaðsins og þess sem forsvarsmenn þess og lesendur telja sig hafa fyrir siðferðissjónarmið. Finnið villuna og sendið rétt svar til ...
Loks má skrifa ritstjórninni bréf ... en how many roads, baby?
Er annars á leið til Íslands, flýg á föstudag, lendi á laugardag, hlakka mikið til og er í þokkabót fullur af trega.
25.3.05
Obærilegur lettleiki frettaflutnings
Cutnpaste póesían tröllríður heiminum, hér fer smá mega-meta-cutnpaste, af mbl.is sem sjálfsagt verður búið að leiðrétta sinn texta innan stundar og draga þannig dulu yfir þá annars vel kunnu staðreynd að fréttamiðlar lítilla landa eru fyrst og fremst ljósritunarstofur. Feitletrun er hvalsins:
Samkvæmt skjölum bandaríska hersins, sem gerð hafa verið opinber, hafa bandarísk stjórnvöld staðfesta vitneskju um það að Osama bin Laden, leiðtogi al Qaeda-samtakanna, hafi verið á Tora Bora hellasvæðinu in Afganistan er Bandaríkjaher gerði áhlaup á það í desember árið 2001. Þetta kemur fram á fréttavef CNN.
---
Fyrst og fremst ljósritunarstofur – helvíti var þetta samt smart hjá Stöð 2. Í fyrsta sinn á Íslandi: Hin hreina frétt. Koma Bobby Fischer er ekki atburður, hún er frétt. Enda hafa atburðir og heimurinn sjálfur verið sams konar óþolandi vesen fyrir fréttastofur hingað til og kúnnar eru fyrir starfsfólk verslana, námsmenn fyrir starfsfólki LÍN. Ég játa það á mig að hafa horft á hálfa beinu útsendinguna – eftir á – og ég get svo svarið það að ekkert gerðist. Þó var ekki um að villast og mátti ráða af svip allra sem að málinu komu að þarna var frétt á ferðinni – frétt flogið inn í beinni útsendingu á einkaþotu Stöðvar 2, með sjálfan fréttastjórann til að fylgja henni yfir landsteinana. Fréttamaðurinn í stúdíóinu lét móðann mása um fréttina og þar kom meðal annars fram að fréttin væri óvenju hraðskreið, hún færi á 800 kílómetra hraða og kæmist auk þess í 40.000 feta hæð, sem er og óvenjulegt fyrir einkafrétt – flestar farþegafréttir færu ekki hærra en 30.000.
---
Hvað gekk síðan unga manninum til, þessum snyrtilega með Sigurrósar/netbanka-hárgreiðsluna? Var hann svona hrifinn af yfirlýsingum Fischers um Gyðinga, Bandaríkin eða Japani? Eða hélt hann almennt að allt sem Fischer segi sé snjöll og djúp analýsa á ástandi heimsins? Hann var í öllu falli með ljóst hár og blá augu.
Ef til vill fæðist loks í kringum Fischer kynþáttahatursfylkingin sem íslenskir vinstrimenn hafa beðið óþreyjufullir eftir að fá að berjast gegn í yfir áratug.
Hvað sem öðru líður: Velkominn HEIM! Fischer, nú ertu ÍSLENDINGUR, sem þú varst eiginlega alltaf því þú talar eins og hver annar sjómannsraftur.
Samkvæmt skjölum bandaríska hersins, sem gerð hafa verið opinber, hafa bandarísk stjórnvöld staðfesta vitneskju um það að Osama bin Laden, leiðtogi al Qaeda-samtakanna, hafi verið á Tora Bora hellasvæðinu in Afganistan er Bandaríkjaher gerði áhlaup á það í desember árið 2001. Þetta kemur fram á fréttavef CNN.
---
Fyrst og fremst ljósritunarstofur – helvíti var þetta samt smart hjá Stöð 2. Í fyrsta sinn á Íslandi: Hin hreina frétt. Koma Bobby Fischer er ekki atburður, hún er frétt. Enda hafa atburðir og heimurinn sjálfur verið sams konar óþolandi vesen fyrir fréttastofur hingað til og kúnnar eru fyrir starfsfólk verslana, námsmenn fyrir starfsfólki LÍN. Ég játa það á mig að hafa horft á hálfa beinu útsendinguna – eftir á – og ég get svo svarið það að ekkert gerðist. Þó var ekki um að villast og mátti ráða af svip allra sem að málinu komu að þarna var frétt á ferðinni – frétt flogið inn í beinni útsendingu á einkaþotu Stöðvar 2, með sjálfan fréttastjórann til að fylgja henni yfir landsteinana. Fréttamaðurinn í stúdíóinu lét móðann mása um fréttina og þar kom meðal annars fram að fréttin væri óvenju hraðskreið, hún færi á 800 kílómetra hraða og kæmist auk þess í 40.000 feta hæð, sem er og óvenjulegt fyrir einkafrétt – flestar farþegafréttir færu ekki hærra en 30.000.
---
Hvað gekk síðan unga manninum til, þessum snyrtilega með Sigurrósar/netbanka-hárgreiðsluna? Var hann svona hrifinn af yfirlýsingum Fischers um Gyðinga, Bandaríkin eða Japani? Eða hélt hann almennt að allt sem Fischer segi sé snjöll og djúp analýsa á ástandi heimsins? Hann var í öllu falli með ljóst hár og blá augu.
Ef til vill fæðist loks í kringum Fischer kynþáttahatursfylkingin sem íslenskir vinstrimenn hafa beðið óþreyjufullir eftir að fá að berjast gegn í yfir áratug.
Hvað sem öðru líður: Velkominn HEIM! Fischer, nú ertu ÍSLENDINGUR, sem þú varst eiginlega alltaf því þú talar eins og hver annar sjómannsraftur.
24.3.05
Samruni? Getatahji!
Þessi færsla er sett inn til þess eingöngu að bæta úr því netlýti að orðið synþesa, með íslenskri stafsetningu, gúglast ekki.
23.3.05
Nasiskir græningjar – nei, i alvörunni!
Strákurinn sem skaut skólafélaga sína í Bandaríkjunum í gær hafði víst skilið eftir einhver skilaboð á þessum vef hér … verufræðilegt undur: Libertarian national socialist green party.
22.3.05
Myndir
Talandi um smekkleysi – þessi myndafítus sem ég bætti á bloggið er alltof alltof smekklegur, sem á þessum post-smekkleysu tímum þýðir smekklaus – allar myndirnar líta út eins og smækkaðar skjáborðsmyndir gefnar út af Microsoft corporation … er til sú mynd í heiminum sem lítur ekki út eins og skjáborðsmynd frá Microsoft – eða þá hugsanleg, verðandi skjáborðsmynd frá Microsoft?
Jú, kúkur færi aldrei á opinber skjáborð … rétt eins og hann finnst ekki í tölvuorðabókum nefnds fyrirtækis. Og ekkert orð yfir kynfæri síðast þegar ég gáði og ég held að ég hafi oft minnst á það og sé dæmdur til að endurtaka það sama til æviloka – hefur annars einhver sagt eitthvað nýtt á Íslandi upp á síðkastið?
Ég er á leiðinni heim, heim, heim, heim í björgin, ég ætla að síga og tína egg, týna lambhúshettu, tíma ekki að kaupa í matinn … það gæti orðið stuð.
Jú, kúkur færi aldrei á opinber skjáborð … rétt eins og hann finnst ekki í tölvuorðabókum nefnds fyrirtækis. Og ekkert orð yfir kynfæri síðast þegar ég gáði og ég held að ég hafi oft minnst á það og sé dæmdur til að endurtaka það sama til æviloka – hefur annars einhver sagt eitthvað nýtt á Íslandi upp á síðkastið?
Ég er á leiðinni heim, heim, heim, heim í björgin, ég ætla að síga og tína egg, týna lambhúshettu, tíma ekki að kaupa í matinn … það gæti orðið stuð.
20.3.05
Og frir snakkpoki með hverri spolu
Gallerí Fold við Rauðarárstíg verður með opið hús á laugardaginn. Þeir sem ganga frá umsóknum um listmunalán á laugardaginn fá grafíkverk eftir Kristján Davíðsson að gjöf. – Af vef KBbanka.
Kapítalisminn er svo frámunalega smekklaus … ég held að Stefán Jónsson hafi bent á þetta sem stærsta vanda hans.
Jæja … ákvarðanir og einbeiting. Hananú!
Kapítalisminn er svo frámunalega smekklaus … ég held að Stefán Jónsson hafi bent á þetta sem stærsta vanda hans.
Jæja … ákvarðanir og einbeiting. Hananú!
1.3.05
Eitt af 1500 .doc skjölum a tölvunni minni
Athuganir
Grimmu smáfuglarnir á stéttinni.
Stelpan með byssuna.
Sá sem reynir aldrei að drepa viðfang ástar sinnar undir eiginleikakvíar, og hinn sem segir alltaf þegar hann kynnist nýju fólki: „Já, þú ert svona …“
Óhugur þegar einstaklingnum er lokið upp. — blóð, uppskurðir.
Leiðarspurning
Fagna ég þessum fíflum
eða finnst það miður
þau séu til?
Fagna ég
syndum mínum?
Fagna ég
löstum heimsins?
Vegsama ég sjálfan mig?
Skrásetning rannsóknar
Rétt eins og í kvikmynd
rignir nú úti
einmitt um leið og rignir inni.
Við erum öll svo fegin
– náttúran,
borgin
og ég –
fengum öll fréttir
af unnum orrustum.
En ég þarf að fara.
I.
Gluggi á lest.
Grænar línur.
Blóm í flugumynd.
Eyjur úr trjám
í grashafinu
– eyja úr trjám og húsi
– á plægðum akri,
enn ósáðum,
ógurlega endast teinarnir.
II.
Æ, þessi endurteknu helvítis mistök
að fróa sér í morgunsturtunni,
í dag verður þoka.
III.
Stóð heima. Ég er á skipi. Hafið hefur loks látið freistast og leitar á himininn og himininn leitar á okkur, mennina með fartölvurnar, konurnar með börnin, sem erum á leiðinni milli borga og skiljum ekki þennan – stað? Veruleikinn rétt situr eftir í bláum plastdúk á þilfarinu og vélarhljóði, dempuðu vélarhljóði.
Niðurstaða
Ég vegsama sjálfan mig.
Og lestirnir eru líf mitt.
Og heyrðu þetta:
löngu úrelt tónlist
tilheyrir næstum
æsku minni. – (?)
Grimmu smáfuglarnir á stéttinni.
Stelpan með byssuna.
Sá sem reynir aldrei að drepa viðfang ástar sinnar undir eiginleikakvíar, og hinn sem segir alltaf þegar hann kynnist nýju fólki: „Já, þú ert svona …“
Óhugur þegar einstaklingnum er lokið upp. — blóð, uppskurðir.
Leiðarspurning
Fagna ég þessum fíflum
eða finnst það miður
þau séu til?
Fagna ég
syndum mínum?
Fagna ég
löstum heimsins?
Vegsama ég sjálfan mig?
Skrásetning rannsóknar
Rétt eins og í kvikmynd
rignir nú úti
einmitt um leið og rignir inni.
Við erum öll svo fegin
– náttúran,
borgin
og ég –
fengum öll fréttir
af unnum orrustum.
En ég þarf að fara.
I.
Gluggi á lest.
Grænar línur.
Blóm í flugumynd.
Eyjur úr trjám
í grashafinu
– eyja úr trjám og húsi
– á plægðum akri,
enn ósáðum,
ógurlega endast teinarnir.
II.
Æ, þessi endurteknu helvítis mistök
að fróa sér í morgunsturtunni,
í dag verður þoka.
III.
Stóð heima. Ég er á skipi. Hafið hefur loks látið freistast og leitar á himininn og himininn leitar á okkur, mennina með fartölvurnar, konurnar með börnin, sem erum á leiðinni milli borga og skiljum ekki þennan – stað? Veruleikinn rétt situr eftir í bláum plastdúk á þilfarinu og vélarhljóði, dempuðu vélarhljóði.
Niðurstaða
Ég vegsama sjálfan mig.
Og lestirnir eru líf mitt.
Og heyrðu þetta:
löngu úrelt tónlist
tilheyrir næstum
æsku minni. – (?)
27.2.05
Æla
Djöfull var síðasta færsla einlæg og væmin! Oj! Oj! Klippa um helming, sleppa ástinni, systkinunum, framtíðinni, páskum, birtu dagsins og Jesú, plís!
Úttekt á stöðu mála, drög að upprisu
Förum yfir stöðuna – fari ég yfir stöðuna og geri ég það ófeiminn, hvergi banginn, standi ég á mínu!
Er þetta boðháttur fyrstu persónu eintölu? Hann þyrfti sannarlega að vera þjálli, en gott og vel!
Í fyrsta lagi birtist blogger.com mér þessa dagana á kínversku, hverju sem það sætir. Ég held allavega að þetta sé kínverska og tel mig þekkja muninn á ritmálum helstu Austurlanda …
Í öðru lagi (2) er nú sunnudagur, aftur, og dagbókin mín segir að ég standi á milli 9. og 10. viku ársins. Þá eru þetta 42 vikur eftir. Það er nokkuð.
3. Ókurteisasti maður sem ég þekki og kalla vin minn fór frá borginni í gær, til Danmerkur og heldur þaðan til Íslands, eftir að gista hjá mér í tæpar tvær vikur. Heimsóknin var ágæt, enda er ég of umburðarlyndur.
4. Sama dag, semsagt í gær, og ég hef tafið eina þrjá liði við að segja þetta, því mér finnst það ekki hafa þá merkingu, í raun, sem það hlýtur um leið og ég færi það í orð, flutti Dódó út frá mér. Það hafði staðið til um nokkra hríð að þetta myndi gerast einmitt núna, því íbúð vinkonu hennar í eftirlætishverfinu hennar myndi losna og hún myndi leigja hana með annarri vinkonu og við myndum fara yfir stöðu mála og svo framvegis, en samt tókst mér ekki beinlínis að sjá það fyrir eða trúa því fyrr en það gerðist því einhvern veginn hef ég, upp á síðkastið, ekki beinlínis trúað á framtíðina. Mér bregður á hverjum morgni við það að ég skuli vakna enn einu sinni – þannig var það allavega, það hefur verið að gróa í mig framtíð á ný en ekki nóg, ekki nóg. Ég er semsagt einn í íbúðinni þennan mánuðinn, sem:
5. ég hef ekki borgað leigu af fulllengi. Ég er blankur, í rólyndislegri vinnuleit, hún hefur verið of rólyndisleg, í borginni þar sem enga vinnu er að fá, þar sem forsíðuefni tímaritsins TIP sem inniheldur staðardagskrá hálfs mánaðar er í nýútkomnu tölublaði „Überlebungskünstlern“ eða afkomulistamenn borgarinnar – viðtöl við fólk um hvernig það impróviserar lífsviðurværi sitt frá degi til dags, því hingað koma fyrst og fremst auðnu- og iðjuleysingjar heimsins, þeir sem neita að borga fyrir að vera til.
6. Ég veit hvað ég vil verða, ég vil verða Pasolini! Ég á raunar eftir að lesa bækurnar hans, sem aldrei hafa verið þýddar á íslensku, en ég lýsi þessu yfir hér og nú. Pier Paolo Pasolini var séní, á Ítalíu betur þekktur fyrir skrif sín en kvikmyndir, fyrir samfélagsgagnrýni og persónulega fagurfræði – seint og um síðir hóf hann að túlka sál sína, líkama og samtíma í kvikmyndir. Ég neita að láta mér liggja á, ég neita að rembast við að senda frá mér nokkurn hlut á meðan ég hef ekkert að segja, sú er staðan núna, ég hef sagt flest sem brennur á mér allavega einu sinni, og ef fáir hafa heyrt það er það ekki óréttlæti heldur ólán.
7. Ég skrifaði grein á logs.is, frá Berlinale hátíðinni, og þar er undirritað að höfundur sé kvikmyndagerðarmaður. Hér er um tvennt að ræða, annað hvort að ritstjórinn sé óhemju glöggskyggn, jafnvel forspár, og átti sig á því sem ég er ekki viss um sjálfur, að ég eigi eftir að gera kvikmyndir, eða að hann sé, ef til vill fyrir kurteisis sakir, að ljúga, einfaldlega vegna þess að mig vantar ásættanlegt stöðuheiti. „Staða höfundar í heiminum er óljós“ væri trúlega bæði heiðarlegra og skemmtilegra, en það er trúlega erfitt að kyngja orðum frá slíkri persónu.
Ef til vill ætti að standa við lok hverrar útgefinnar skáldsögu: „Höfundur er rithöfundur“ eða jafnvel „Höfundur er höfundur“. „Þessi bók er bók“ myndi áreiðanlega líka sefa einhverjar sálir.
8. Mér finnst Hermann Stefánsson skemmtilegur og smásagnasafnið hans það besta sem lengi hefur komið út á Íslandi, að því ólesnu, án þess að ég hafi einu sinni haft það undir höndum. Bloggið hans, sem er ekki til, er líka með þvi allra gjöfulasta.
9. Mér finnst enn merkilegt, eins og mér þótti níu ára gömlum – eða var ég sextán? – að heimurinn greiði mönnum hærri þóknun fyrir að vinna á honum skaða, en fyrir að gera ekki neitt. Töluvert hærri, jafnvel.
10. Pasolini var drepinn eftir viðbjóðslega meistarastykkið Salo eða 100 daga Sódómu – skotinn af fasista. Ég vildi gjarna sneiða hjá því að vera skotinn af fasista, þó ekki sé nema vegna ákveðins metnaðar sem ég hef, um að lifa að eilífu. Þá er trúlegt að ég geti – ja, öruggt – að ég geti fyrr eða síðar greitt allar skuldir mínar, með einum hætti eða öðrum.
11. Ég skrifaði í vetur skáldsögu, eða einhvers konar bók, sem flestir virðast nú sammælast um að sé hreint ekki góð. Þetta var opinbert erindi lífs míns í nokkra mánuði, meiri tími og atorka fór þó í aðrar hliðar tilverunnar … þrátt fyrir það, þrátt fyrir að ég ljóstri því upp núna að ég hef fyrst og fremst verið að stofna til sambúðar, í tilraun til að lifa fyllilega, í samfélagi, og aðeins í hjáverkum sinnt þessari framleiðslu, verð ég að bæta því við að ég held samt að ritið eigi sér viðreisnar von, og hef nú tekið til við að klippa það. Það er gaman að klippa bækur.
12. Ég bíð svara um styrk til námsdvalar hér í borginni. Spenntur. Óttast að ég falli á skriffinnskutíma með háskólaumsóknina sjálfa.
13. Ég er ráðinn í hlutastarf hjá Reykjavík Grapevine, en hef ekki verið að sinna því sem skyldi.
14. Ég er vaknaður.
15. Það er vor, ég ætla að halda upp á næstu páska.
16. Þó manni gangi ýmislegt til er kannski i tilgerðarlegri kantinum að nefna aðalkarakter í skáldsögu Sören Kierkegaard. Ef til vill – hér hefur ekki verið úrskurðað.
17. Ég er stoltur af systkinum mínum og sé í þeim framtíðina.
18. Það er ást í heiminum og ég skal fallast á að Jesús frá Nasaret hafi komið þar að máli.
19. Frelsið er hræðilegt þegar maður veit ekki hvað maður vill.
20. Fyrir utan gluggann minn spila þrír ungir menn fótbolta … dagurinn er æði bjartur.
21. Mér virðist, þrátt fyrir tafir, glappaskot, taugaveiklun og stóikisma, að ég sé hið minnsta kominn jafn langt í kvikmyndabransanum og Halldór Laxness í sinni tíð – það eru nokkur mikilvæg nafnspjöld í veskinu mínu.
22. Í síðustu viku fór ég í drag í annað sinn, og ruddist inn í partí með vini mínum sem stóð fyrir uppákomunni, til að hrella staðarhaldara og gesti. Mér svipaði mjög til Prins Valíant, Prins Valíant kominn úr rassinum á David Bowie – þar held ég að stutt tímabil baksturs og sauma hafi náð raunverulegum hápunkti og ég geti snúið mér aftur að skeggvexti og svitalykt. Dódó setti á sig yfirvaraskegg og hatt og braut annarra manna handleggi og rifbein í trylltum dansi.
Er þetta boðháttur fyrstu persónu eintölu? Hann þyrfti sannarlega að vera þjálli, en gott og vel!
Í fyrsta lagi birtist blogger.com mér þessa dagana á kínversku, hverju sem það sætir. Ég held allavega að þetta sé kínverska og tel mig þekkja muninn á ritmálum helstu Austurlanda …
Í öðru lagi (2) er nú sunnudagur, aftur, og dagbókin mín segir að ég standi á milli 9. og 10. viku ársins. Þá eru þetta 42 vikur eftir. Það er nokkuð.
3. Ókurteisasti maður sem ég þekki og kalla vin minn fór frá borginni í gær, til Danmerkur og heldur þaðan til Íslands, eftir að gista hjá mér í tæpar tvær vikur. Heimsóknin var ágæt, enda er ég of umburðarlyndur.
4. Sama dag, semsagt í gær, og ég hef tafið eina þrjá liði við að segja þetta, því mér finnst það ekki hafa þá merkingu, í raun, sem það hlýtur um leið og ég færi það í orð, flutti Dódó út frá mér. Það hafði staðið til um nokkra hríð að þetta myndi gerast einmitt núna, því íbúð vinkonu hennar í eftirlætishverfinu hennar myndi losna og hún myndi leigja hana með annarri vinkonu og við myndum fara yfir stöðu mála og svo framvegis, en samt tókst mér ekki beinlínis að sjá það fyrir eða trúa því fyrr en það gerðist því einhvern veginn hef ég, upp á síðkastið, ekki beinlínis trúað á framtíðina. Mér bregður á hverjum morgni við það að ég skuli vakna enn einu sinni – þannig var það allavega, það hefur verið að gróa í mig framtíð á ný en ekki nóg, ekki nóg. Ég er semsagt einn í íbúðinni þennan mánuðinn, sem:
5. ég hef ekki borgað leigu af fulllengi. Ég er blankur, í rólyndislegri vinnuleit, hún hefur verið of rólyndisleg, í borginni þar sem enga vinnu er að fá, þar sem forsíðuefni tímaritsins TIP sem inniheldur staðardagskrá hálfs mánaðar er í nýútkomnu tölublaði „Überlebungskünstlern“ eða afkomulistamenn borgarinnar – viðtöl við fólk um hvernig það impróviserar lífsviðurværi sitt frá degi til dags, því hingað koma fyrst og fremst auðnu- og iðjuleysingjar heimsins, þeir sem neita að borga fyrir að vera til.
6. Ég veit hvað ég vil verða, ég vil verða Pasolini! Ég á raunar eftir að lesa bækurnar hans, sem aldrei hafa verið þýddar á íslensku, en ég lýsi þessu yfir hér og nú. Pier Paolo Pasolini var séní, á Ítalíu betur þekktur fyrir skrif sín en kvikmyndir, fyrir samfélagsgagnrýni og persónulega fagurfræði – seint og um síðir hóf hann að túlka sál sína, líkama og samtíma í kvikmyndir. Ég neita að láta mér liggja á, ég neita að rembast við að senda frá mér nokkurn hlut á meðan ég hef ekkert að segja, sú er staðan núna, ég hef sagt flest sem brennur á mér allavega einu sinni, og ef fáir hafa heyrt það er það ekki óréttlæti heldur ólán.
7. Ég skrifaði grein á logs.is, frá Berlinale hátíðinni, og þar er undirritað að höfundur sé kvikmyndagerðarmaður. Hér er um tvennt að ræða, annað hvort að ritstjórinn sé óhemju glöggskyggn, jafnvel forspár, og átti sig á því sem ég er ekki viss um sjálfur, að ég eigi eftir að gera kvikmyndir, eða að hann sé, ef til vill fyrir kurteisis sakir, að ljúga, einfaldlega vegna þess að mig vantar ásættanlegt stöðuheiti. „Staða höfundar í heiminum er óljós“ væri trúlega bæði heiðarlegra og skemmtilegra, en það er trúlega erfitt að kyngja orðum frá slíkri persónu.
Ef til vill ætti að standa við lok hverrar útgefinnar skáldsögu: „Höfundur er rithöfundur“ eða jafnvel „Höfundur er höfundur“. „Þessi bók er bók“ myndi áreiðanlega líka sefa einhverjar sálir.
8. Mér finnst Hermann Stefánsson skemmtilegur og smásagnasafnið hans það besta sem lengi hefur komið út á Íslandi, að því ólesnu, án þess að ég hafi einu sinni haft það undir höndum. Bloggið hans, sem er ekki til, er líka með þvi allra gjöfulasta.
9. Mér finnst enn merkilegt, eins og mér þótti níu ára gömlum – eða var ég sextán? – að heimurinn greiði mönnum hærri þóknun fyrir að vinna á honum skaða, en fyrir að gera ekki neitt. Töluvert hærri, jafnvel.
10. Pasolini var drepinn eftir viðbjóðslega meistarastykkið Salo eða 100 daga Sódómu – skotinn af fasista. Ég vildi gjarna sneiða hjá því að vera skotinn af fasista, þó ekki sé nema vegna ákveðins metnaðar sem ég hef, um að lifa að eilífu. Þá er trúlegt að ég geti – ja, öruggt – að ég geti fyrr eða síðar greitt allar skuldir mínar, með einum hætti eða öðrum.
11. Ég skrifaði í vetur skáldsögu, eða einhvers konar bók, sem flestir virðast nú sammælast um að sé hreint ekki góð. Þetta var opinbert erindi lífs míns í nokkra mánuði, meiri tími og atorka fór þó í aðrar hliðar tilverunnar … þrátt fyrir það, þrátt fyrir að ég ljóstri því upp núna að ég hef fyrst og fremst verið að stofna til sambúðar, í tilraun til að lifa fyllilega, í samfélagi, og aðeins í hjáverkum sinnt þessari framleiðslu, verð ég að bæta því við að ég held samt að ritið eigi sér viðreisnar von, og hef nú tekið til við að klippa það. Það er gaman að klippa bækur.
12. Ég bíð svara um styrk til námsdvalar hér í borginni. Spenntur. Óttast að ég falli á skriffinnskutíma með háskólaumsóknina sjálfa.
13. Ég er ráðinn í hlutastarf hjá Reykjavík Grapevine, en hef ekki verið að sinna því sem skyldi.
14. Ég er vaknaður.
15. Það er vor, ég ætla að halda upp á næstu páska.
16. Þó manni gangi ýmislegt til er kannski i tilgerðarlegri kantinum að nefna aðalkarakter í skáldsögu Sören Kierkegaard. Ef til vill – hér hefur ekki verið úrskurðað.
17. Ég er stoltur af systkinum mínum og sé í þeim framtíðina.
18. Það er ást í heiminum og ég skal fallast á að Jesús frá Nasaret hafi komið þar að máli.
19. Frelsið er hræðilegt þegar maður veit ekki hvað maður vill.
20. Fyrir utan gluggann minn spila þrír ungir menn fótbolta … dagurinn er æði bjartur.
21. Mér virðist, þrátt fyrir tafir, glappaskot, taugaveiklun og stóikisma, að ég sé hið minnsta kominn jafn langt í kvikmyndabransanum og Halldór Laxness í sinni tíð – það eru nokkur mikilvæg nafnspjöld í veskinu mínu.
22. Í síðustu viku fór ég í drag í annað sinn, og ruddist inn í partí með vini mínum sem stóð fyrir uppákomunni, til að hrella staðarhaldara og gesti. Mér svipaði mjög til Prins Valíant, Prins Valíant kominn úr rassinum á David Bowie – þar held ég að stutt tímabil baksturs og sauma hafi náð raunverulegum hápunkti og ég geti snúið mér aftur að skeggvexti og svitalykt. Dódó setti á sig yfirvaraskegg og hatt og braut annarra manna handleggi og rifbein í trylltum dansi.
raksápupáskar
Afsakið þetta … hér verður gerð bragarbót á, en einfaldasta skýringin á því að ég hef ekkert sagt æði lengi er að ég hafi ekkert haft að segja. Hér styðst ég við ýmis hugtök sem hvert fyrir sig má problematisera, hér er ekkert gefið … en ég tel mig bæta að nokkru leyti upp fyrir þögn mína með því að benda á þennan, að því er ég best veit, óuppgötvaða snilling – hann fann upp orðið grasasnadansasarg og galsinna gíraffar í gannislag svo ekki sé minnst á rafagnalagna langalangafar – já, það er sjálfur maðurinn með aftur á bak og áfram orðin!
14.2.05
Í stuttu máli
Sambúð, kvikmyndahátíð, partí, fundir, ákvarðanir, snjór, kaffi, tóbak, dagbók, veski, unglingsstúlka með björt augu og auðsærð, innihaldslaust hjal um rasisma, frægir menn, frískt loft, dagblöð, bið, spenna, ráðleggingar, þökk.
2.2.05
Inngangur að marxisma
Jæja, jæja, jæja ... fréttir af kapítali.
Stærstu auglýsingaskiltin á götum Frankfurt bjóða eftirtakendum einkalíf fyrir xx evrur á mínútuna. Í landinu virðist óendanlegt framboð þjónustu við að koma fólki í kynni hvert við annað - lykilorðið er flirt, daður, en Þjóðverjar blóta daðri, það er fetishera það, því þeir kunna það ekki. Mig grunar að flirt væri ekki lykilorð í sambærilegum auglýsingum í Frakklandi, án þess að ég vilji fullyrða um það.
Þessi þjónusta er merkileg fyrir það sem er nýtt við hana og hitt sem er gamalt. Fyrst það sem virðist nýtt: Í heimi offramleiðslunnar, á hinum póstkapítalísku Vesturlöndum, þenur fjármálaheimurinn sig á ný svæði, með undantekningum tilfallandi stríða (sem endurnema lönd fremur en frumnema) getur hann ekki lengur unnið lönd í skilningi nýlendustefnunnar, því flest lönd heyra þegar undir flæði alþjóðafjármagnsins, en hann getur unnið ný svið, hann getur rutt sér til rúms í samskiptum þar sem hann átti áður ekki heima. Daður hefur yfirleitt verið einkamál, einkalíf hefur í gegnum tíðina verið einkamál, og farið fram milli tveggja eða fleiri manneskja sem hafa mismeðvitaðan ásetning hvort/hvert með annað. Án milligöngu þriðja aðila, án milligöngu peninga, án milligöngu stofnunar. Miðlunin er ný.
Það sem er gamalt er þó fólgið í því að ofansagt er ekki einfaldlega satt: vitaskuld hafa ýmsir þriðju aðilar komið að daðri tveggja gegnum tíðina, og keypt þjónusta hefur jafnvel skipt sköpum. Þannig eru skemmtistaðir, barir, kaffihús, jafnvel bókasöfn og háskólar - sumir fyrst og fremst, aðrir meðal annars - svæði þar sem fólki er stefnt saman svo það eigi auðveldara með að nálgast hvert annað, daðra og koma af stað dýnamík. Hins vegar er þetta yfirleitt ekki yfirlýst markmið - það hefur þótt til vitnis um nokkra siðfágun, stíl, jafnvel lágmarks virðingu og mannasiði að gera aðalatriði að aukaatriðum, það er: gera dansinum/drykknum/bókunum og kennurunum hærra undir höfði, í orði kveðnu, en því sem fram fer á milli þátttakenda. Vegna þess að einkalíf var einkalíf. Og þess vegna þykir enn flestum netþjónusta eða símaþjónusta af þessu tagi í besta falli fremur hallærisleg. Fyrsta kynslóð þátttakenda gerir gys að boðleiðinni á meðan hún ástundar hana.
Nú er það merkilega við innrás markaðarins á milli tvegga daðrara, við beina milligöngu fjármuna við að koma á kynnum milli manneskja, að það er alls ekki ljóst hvað netþjónusta af þessum toga hefur fram að færa, hverju hún hefur við hefðbundnari leiðir til kunningsskapar að bæta. Vitaskuld á gagnabanki með upplýsingum um aldur, útlit, uppruna og áhugasvið þátttakenda að hjálpa einstaklingum að finna maka eða vini einmitt við sitt hæfi - þannig ætti þjónustan að einhverju leyti að auka skilvirkni daðursins, tekur jafnvel að nokkru leyti ábyrgð á því að daðrið verði ánægjulegt og árangursríkt. En einhvern veginn er það ekki sannfærandi að útfylling eyðublaðs - hversu langt og ítarlegt sem það verður - eða nokkur tölvugreining á persónum, skili betri árangri en innsæi, augngotur, fyrsta tillit, samræða og svo framvegis ...
Í raun réttri er hugmyndin um að fyrirtækjasamsteypur hafi nokkrum gæðum við ástalíf fólks að bæta svo blátt áfram fáránleg að dæmið varpar skýrari sýn en flest önnur á þenslueðli kapítals: það hefur ekkert að gera sem milligönguaðili hér, nema að hafa milligöngu. Og taka toll. Í daðurþjónustu sinnir kapítalið eingöngu sjálfu sér.
Annað dæmi væru farsímasamskipti, þar sem samtímavinir skiptast ef til vill á fleiri skattlögðum orðum en fríum. Það dæmi er þó ekki jafn einhlítt, því ýmsan augljósan ábata má tína til af farsímum. Af farsímaþróuninni að ráða má hins vegar ætla að innan skamms verði ómögulegt að komast í kynni við manneskjur nema gegnum miðlunarvefi og miðlunarsíma, daðurlínur, það má ætla að umferð um óskattlagða vegi svo gott sem leggist af.
Gott og vel -- ég var semsagt að rekast á fleiri sjálfshjálparbækur, og þaðan eru þankarnir sprottnir. Einni 4000 króna bók er lýst svona: “Í þessari andríku og skemmtilegu sögu renna viska austurs og vesturs saman á frumlegan og líflegan hátt. Farið er ofan í kjölinn á því sem helst angrar vesturlandabúa og nákvæmar leiðbeiningar gefnar um hvernig hægt er að láta sér líða betur og öðlast kjark, jafnvægi og hamingju.”
Hér virðist í raun um nákvæmlega sömu þróun að ræða og með tilkomu daðurmarkaðarins -- í stað þess að skiptast á ráðum, mun fólk kaupa þau hvert af öðru -- og gerir nú þegar.
Og eins og í tilfelli daðurmarkaðarins er hér ekki alfarið um nýtt fyrirbæri að ræða, því ráðgjöf um lífið hefur þegar löngum verið keypt og seld og miðlunin sjálf nýtt til ágóða, má nefna bókasöfn, háskóla, kaffihús, bari og jafnvel skemmtistaði sem markaðstorg góðra ráða. Einkum þó bækur og bókaprangara -- vitaskuld hafa skáldsögur, heimspekirit og trúarrit hjálpað fólki að öðlast kjark, jafnvægi og hamingju. En það hefur hins vegar ekki verið yfirlýst markmið þessara fyrirbæra -- og í því að nefna ekki virknina á nafn er fólginn stíll, klassi, virðing. Persónan stendur frammi fyrir bókinni eða staðnum með eiginn ásetning, eigin þarfir, og velur eftir þeim hvað hann sækir í hafsjóinn.
Kapítalið er nefnilega banaliseringar- og klíníseringarskrímsli -- það borðar menningu, sem er alltaf barrokk, menning er frumskógur og inniheldur alltaf meira en virka efnið eitt, og gerir úr henni pillu. Sem má gleypa og þannig leysa vanda.
Og þar birtist hin menningarlega fjarstæða og þversögn markaðarins, sem speglar hagfræðilega spennu hans: um leið og draumurinn um lausn vandamálsins rætist, þegar vandamálið er leyst um leið og það kemur upp, jafnvel áður en það birtist -- þá lýkur lífinu og staðurinn þar sem viðskiptin fara fram hverfur, rýmið verður að punkti. Varan er fólgin í loforði sem hún má ekki uppfylla: ef árangur daðurlínunnar er hundrað prósent og það er ljóst frá upphafi að maður mun óhjákvæmilega rata á réttan lífsförunaut í fyrstu tilraun, þá er daður orðið óþarft og við getum öll, með öðrum orðum, og í stóra samhenginu, allt eins hengt okkur.
Annars vegar getur þjónustan ekki uppfyllt loforð sitt, af einhvers konar (óhjákvæmilegum?) vanefnum, hins vegar GETUR hún það ekki, því í draumi sérhvers fyrirtækis er fall þess falið.
Þetta er ekki svartagallsraus, heimsendaspár eru aldrei svartagallsraus, heldur loforð um ragnarök og nýjan heim, nýtt upphaf: handan lausnanna mun rísa nýr heimur með ný vandamál. En við erum stödd á hverfanda hveli, þessi jörð snýst hraðar en nokkru sinni, og þó er hið handanlæga eðli sínu samkvæmt ekki í sjónmáli.
Til eru menn úti í heimi sem trúa því að það verði tölvur sem kollvarpi heiminum, að lögmálið um tvöföldun tölvugetu á hverju ári haldi velli þar til tölvurnar taka fram úr getu manna til að bæta sjálfar sig -- þá vaxi hraðinn veldisvexti þar til úr verða, á sekúndubroti, óendanlega greindar vélar ellegar vitsmunaverur sem leysa munu menn af hólmi á tilverustigi sem við getum engan veginn gert okkur í hugarlund. Þetta er enn ein umorðunin eða birtingarmyndin á þverstæðu markaðarins: í punktinum þar sem vandamálin leysast áður en þau koma upp er lífið fyrir bí, vegna þess að því vindur fram á spennusvæðinu milli langana og uppfyllingar, eða, svo ég tali freudísku, á leiðinni upp í rúm (en hvaðan?).
(Þar sem færslunni er lokið og hún hefur komist að einhvers konar niðurstöðu eða lokapunkti, hún hefur verið dregin saman, er rétt að það sem á eftir fer sé inni í sviga: ef rúmið/legið/fullnægingin er eini staðurinn -- þetta er ekki dónaskapur, ég er að tala freudísku -- þá liggur leiðin aðeins frá einu rúmi í annað -- þá er raunveruleikinn fjall Sýsifusar. Og aftur verður ljóst að heimurinn líður undir lok ef loforðið er uppfyllt: hvort sem Sýsifusi býðst sjálfvirk steinlyfta, niðurrif á fjalli eða búddísk innsýn í fjarstæðu vitleysu sinnar, hlýtur hann að hætta að vera til.)
1.2.05
Hug- og kverkatök
Auðvitað vil ég bæði peninga og tign, ég þarf bæði peninga og tign, ég þarf á vegsemd að halda og nýjum nærbuxum, en andskoti er mín samt freistað að birta þessa bók sem ég var að skrifa bara hér á netinu, á meðan ég bíð svara frá útgefanda.
Fæst hún útgefin? Hef ekki græna glóru. Þetta er skrítin bók, og það er annarra að ákveða hvort hún er skrítin og góð eða skrítin og vond. Að nokkru leyti býr svarið í bókinni, að nokkru ræðst það af duttlungum tíðarandans og að þónokkru leyti af duttlungum fárra manna.
Hannes heitir hann einhversson, kúratorinn á Akureyrarsafni, sem setti upp sýninguna með hundrað milljón króna skúlptúrnum. Hann segist í sýningarskrá hafa unnið sýninguna í nánu samstarfi við listamanninn. Sú er staða listamanna og sú er staða rithöfunda -- það er offramboð af okkur öllum og ráðamenn hugtakamiðstöðvanna -- bókaforlaga og gallería -- geta að nokkru leyti valið úr, plokkað, breytt jafnvel og bætt, í samræmi við eigin stefnu. Það hafa margir minnst á og er ekki með öllu ósatt, að útgáfustjórinn og kúratorinn eru orðnir hinir eiginlegu konseptlistamenn, höfundarnir eru ekki nema hráefni í skúlptúrana þeirra. Klippimyndina.
Maður reynir að gæta heilinda, maður reynir að vera maður sjálfur, maður reynir að reyna ekki að tengjast guðdómnum því ef maður reynir það of harkalega slær hann mann utanundir og fer ... frelsið finnur maður þegar vel lætur á nokkurra mínútna fresti, en í verri tíð nokkurra mánaða, þegar maður situr einn með sjálfum sér og býr til. Að búa til er betra orð en að skapa, því sköpun lyktar af hippum og sósíaldemókratísku skólastarfi, sem allir hafa óbeit á í raun, því í raun hefur ekki gengið nógu vel að implimentera það sem er í grunninn frábær hugmynd. Í raun hefur allt vatnast út, í raun kann enginn á lýðræðið og þeir sem hafa rétt fyrir sér í orði flækjast í borðfæturna og hrynja til gólfs um leið og kemur til verka.
Nema þeir sem kunna að vera einir en þeir kunna yfirleitt bara að vera einir og eru jafn heftir í félagsskap og þeir eru á stundum frjálsir við skrifborðin sín. "Talaðu fyrir sjálfan þig!" Og fyrir hvern annan ætti ég svosem að vera að tala?
Ég hef heyrt að til sé fólk sem finnur frelsi á báðum vígstöðvum, ég hef heyrt af raunverulegum athafnaskáldum, mönnum og konum sem grípa bæði til aðgerða og setja niður hugmyndir. Sum þeirra voru handtekin eftir hryðjuverk á 8. áratugnum, önnur eru dauð, en einn fyrrum forsætisráðherra og annar fyrrum forstjóri eru enn einhvers staðar á ráfi ... best heppnuðu blómabörnin, mennirnir sem fundu frelsið og dunda sér við sköpun heima fyrir, milli umbóta á heiminum. Annar veit að ást verður ekki dreift nema með eldi og sverði, hinn gefur börnunum brauð og leika, báðir sitja þess á milli og yrkja um frostrósir og bárujárn, penninn flýgur eftir svellinu, að detta á rassinn er líka stuð.
Vinstrimenn eru þeir sem hafa ekkert að segja og láta ekkert gerast og fara í fýlu yfir því. Eftir að sjá glitta í að formannsefni Samfylkingarinnar hafa ekkert í hyggju nema ná völdum, og vitandi að einu íhaldsmennirnir á Íslandi eru þjóðernissinnaðir náttúruverndarsinnar, verð ég að lýsa yfir algjörri óbeit minni á vinstrimönnum, og vonbrigðum yfir því að hugmyndafræðileg uppfærsla virðist þrátt fyrir allt ekki í nánd.
Það vantar bækur -- það þarf að bombardera Ísland með Zizek, Negri og Klein eins og það var bombarderað með Adam Smith -- en sjálfsagt er ekki til meiri fullnaðarsigur Smiths en sú sýn á bókamarkaði að róttækni seljist einfaldlega ekki.
Ég sé tvo feimna unglinga í strætisvagni reyna að segja bara það sem er fyrirsjáanlegt að hinum unglingnum líki. Hehe. Já, geðveikt. Kúl. Já, hehe. Klikkað. Hehe. Hehe til eilífðarnóns, hugtökin eru komin til að vera, gerum okkur þau að góðu.
Fæst hún útgefin? Hef ekki græna glóru. Þetta er skrítin bók, og það er annarra að ákveða hvort hún er skrítin og góð eða skrítin og vond. Að nokkru leyti býr svarið í bókinni, að nokkru ræðst það af duttlungum tíðarandans og að þónokkru leyti af duttlungum fárra manna.
Hannes heitir hann einhversson, kúratorinn á Akureyrarsafni, sem setti upp sýninguna með hundrað milljón króna skúlptúrnum. Hann segist í sýningarskrá hafa unnið sýninguna í nánu samstarfi við listamanninn. Sú er staða listamanna og sú er staða rithöfunda -- það er offramboð af okkur öllum og ráðamenn hugtakamiðstöðvanna -- bókaforlaga og gallería -- geta að nokkru leyti valið úr, plokkað, breytt jafnvel og bætt, í samræmi við eigin stefnu. Það hafa margir minnst á og er ekki með öllu ósatt, að útgáfustjórinn og kúratorinn eru orðnir hinir eiginlegu konseptlistamenn, höfundarnir eru ekki nema hráefni í skúlptúrana þeirra. Klippimyndina.
Maður reynir að gæta heilinda, maður reynir að vera maður sjálfur, maður reynir að reyna ekki að tengjast guðdómnum því ef maður reynir það of harkalega slær hann mann utanundir og fer ... frelsið finnur maður þegar vel lætur á nokkurra mínútna fresti, en í verri tíð nokkurra mánaða, þegar maður situr einn með sjálfum sér og býr til. Að búa til er betra orð en að skapa, því sköpun lyktar af hippum og sósíaldemókratísku skólastarfi, sem allir hafa óbeit á í raun, því í raun hefur ekki gengið nógu vel að implimentera það sem er í grunninn frábær hugmynd. Í raun hefur allt vatnast út, í raun kann enginn á lýðræðið og þeir sem hafa rétt fyrir sér í orði flækjast í borðfæturna og hrynja til gólfs um leið og kemur til verka.
Nema þeir sem kunna að vera einir en þeir kunna yfirleitt bara að vera einir og eru jafn heftir í félagsskap og þeir eru á stundum frjálsir við skrifborðin sín. "Talaðu fyrir sjálfan þig!" Og fyrir hvern annan ætti ég svosem að vera að tala?
Ég hef heyrt að til sé fólk sem finnur frelsi á báðum vígstöðvum, ég hef heyrt af raunverulegum athafnaskáldum, mönnum og konum sem grípa bæði til aðgerða og setja niður hugmyndir. Sum þeirra voru handtekin eftir hryðjuverk á 8. áratugnum, önnur eru dauð, en einn fyrrum forsætisráðherra og annar fyrrum forstjóri eru enn einhvers staðar á ráfi ... best heppnuðu blómabörnin, mennirnir sem fundu frelsið og dunda sér við sköpun heima fyrir, milli umbóta á heiminum. Annar veit að ást verður ekki dreift nema með eldi og sverði, hinn gefur börnunum brauð og leika, báðir sitja þess á milli og yrkja um frostrósir og bárujárn, penninn flýgur eftir svellinu, að detta á rassinn er líka stuð.
Vinstrimenn eru þeir sem hafa ekkert að segja og láta ekkert gerast og fara í fýlu yfir því. Eftir að sjá glitta í að formannsefni Samfylkingarinnar hafa ekkert í hyggju nema ná völdum, og vitandi að einu íhaldsmennirnir á Íslandi eru þjóðernissinnaðir náttúruverndarsinnar, verð ég að lýsa yfir algjörri óbeit minni á vinstrimönnum, og vonbrigðum yfir því að hugmyndafræðileg uppfærsla virðist þrátt fyrir allt ekki í nánd.
Það vantar bækur -- það þarf að bombardera Ísland með Zizek, Negri og Klein eins og það var bombarderað með Adam Smith -- en sjálfsagt er ekki til meiri fullnaðarsigur Smiths en sú sýn á bókamarkaði að róttækni seljist einfaldlega ekki.
Ég sé tvo feimna unglinga í strætisvagni reyna að segja bara það sem er fyrirsjáanlegt að hinum unglingnum líki. Hehe. Já, geðveikt. Kúl. Já, hehe. Klikkað. Hehe. Hehe til eilífðarnóns, hugtökin eru komin til að vera, gerum okkur þau að góðu.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)