Hið fragíla absólút

Ef til vill besti pólitíski kennibloggari sem ég hef rekist á: Pure Polemics -- Var að lesa þessa grein frá honum: Tsunami, undantekningin og Agamben.

Jæja, en árið ...

Í fyrsta lagi finnst mér áramót undarlega tíð. Ég segi það satt að ég stend með dagbók í fanginu og færi niður hugleiðingar um atburði liðins árs á meðan flugeldar blossa yfir höfði mér, annan hvern dag. Tíunda hvern í mesta lagi. Yfirleitt tekst mér þá að finna einhverja sátt við árið, en þó gerðist oftast ekki nóg og ekki alveg það sem ég vildi. Sem er hvort tveggja í ágætu samræmi við þá mynd af manninum að hann sé það sem hann er ekki -- hann sé stöðug atlaga að því að verða maður, en aldrei fyllilega þar. Gott og vel.

Þetta ár skilgreindist fyrir mig, persónulega, af of persónulegum viðburðum til að rekja hér. Árekstrar hvatalífs og siðmenningar hröktu mig á milli manneskja og landa. Ég var langtum meira persónulegur en pólitískur. Fyrri hluta árs varð mér ekkert gott úr verki, nánast ekki neitt, síðari hluta árs hefur mér ef til vill tekist vel upp við nokkuð, það kemur þó ekki í ljós fyrr en á næsta ári. Enginn hlutur sem er, er hinn sami og hann mun hafa verið, að sér liðnum. Sagði einhver. Já, raunar hafði gamalt austurþýskt dagblað þetta eftir einhverjum, enn sósíalískt, í upprifjun á atburðunum 1989. Blaðið var að hlæja að fréttaflutningi sjálfs sín af vandræðagangi við múrinn, sem brotinn hefði verið á bak aftur. Enda meinfyndinn. Haha.

Hahaha.

Mun ég koma út úr skápnum sem kristinn maður á næsta ári? Mun ég deyja á næsta ári? Mun augnsýkingin sem ég vaknaði með í fyrradag breiða úr sér upp í heila og gera mig vanvita? Eða mun nágranni minn smita mig af staðbundnu taugasýkingunni sem hann fékk og læknar kunna engin ráð við? Er lungnavesenið sem ég hef staðið í á haustinu fyrstu einkenni HIV-sýkingar?

Það er svo mikill dauði í huga mér. Ég var að burðast með dauða allt þetta ár ... gerðum við það öll?

Hm, enn er morgunn, og ekkert sem skiptir máli fer um fingur mér fyrr en líður að kvöldi og ég geri upp við mig hverju ég vil spá mér prívat. Ég stend vörð um hið einkalega ... en já, ef einhver rekst á kassa fullan af dagbókum frá árunum 2001-2003, sem sennilega er staddur einhvers staðar í Vestur- eða Mið-Evrópu, ef einhver opnar þær og sér að þær eru merktar mér, bið ég þann hinn sama eða þá hina sömu að skila mér þeim endilega, lesnum eða ólesnum, en segja mér ekki hvort heldur er.

Ég gæti bölvað mörgu, en þá er skárra að blóta.

Ljóðlínur ársins:
I dare mock the gods - Freyja is a bitch.

Bregðum blysum á loft - á morgun er kominn æði nýr dagur. Og það verður verk að vinna.

Gleðilegt ár, kæru vinir og ókunnugir félagar!

Undirstöður siðferðisins

Þetta verður afar stutt og er í raun ætlað Hreini, en mig langar að fá fleiri athugasemdir á síðuna mína svo ég skrifa það hér frekar en hjá honum sem væri þó vitanlega sjálfsögð kurteisi.

Semsagt, í fyrsta lagi: Ég hef líka verið að velta fyrir mér narratífi sem grundvelli siðferðis. Realískum grundvelli siðferðis sem staðreyndar í heiminum. Og um leið hvort breyttur frásagnarmáti í bókmenntum hafi áhrif á hvernig við skynjum sjálf okkur sem persónur í heiminum -- sem er eiginlega, að mér finnst, gefið.

Í öðru lagi, annar póll í hæðina, einhvers konar umorðun á Kant í raun, og snertir þriðja heiminn: Ég held að einhver merkilegasti og raunsannasti mælikvarði á réttlæti manns sé hvort hann getur horfst í augu við náunga sinn, óforhertur, skömmustulaust. Ég meina þetta bókstaflega. Ég myndi jafnvel vilja segja þetta vera nákvæmlega það sem greinir að hægrimenn og vinstrimenn: hægrimenn eru þeir sem eru tilbúnir að fallast á, ef ekki fagna, valdatengslum þar sem einn er ofan á og annar undir er þeir horfast í augu, þeir eru semsagt tilbúnir að gangast við forherðingu sálarinnar. Dugmiklir hægrimenn eru tilbúnir að horfast í augu við þriðja heims þrælana sína þrjá eða þrjátíu og segja þeim að fara að vinna - aumir hægrimenn forðast vitanlega slík augnatillit. Vinstrimaður: þessu mætti skipta út fyrir mannréttindasinna eða siðferðisveru -- orðið vinstri getur verið til trafala. Hvar sem þeir standa annars á róttæknikvarðanum, til hvaða aðgerða sem þeir grípa og hvort sem þeir telja sig liberala, anarkista eða byltingarsinna, er þeim sameiginlegt að vilja að allir menn geti horfst í augu, í samskiptum sínum, án þess að fara í störukeppni, án þess að öðrum beri að guggna.

Ég hef hins vegar ekki gert neitt í því að sameina þessar tvær pælingar, narratífuna og auglitið, þó það sé sjálfsagt leikur einn. Þar kemur jafnvel kvikmyndin til sem narratífur miðill -- augnatillit er eitt allra sterkasta narratífa tól kvikmyndarinnar. Hver lítur hvert hvenær, hver lítur undan?

Áður en lengra er haldið ætti ég að senda þér afrit af Aðilafræðinni, Hreinn, einkar vandræðalegri BA ritgerð minni.

Úkraína

Vissuð þið að Úkraínumaðurinn sem fæddist of seint of fjarri Selfossi til að teljast giftur í augum dómsmálaráðuneytis er útlægur frá Schengen svæðinu öllu í þrjú ár? Svona í alvörunni, er ekki eitthvað hægt að gera? Kann einhver frekari deili á fólkinu og hvar slagurinn er staddur í augnablikinu?

Af rúv.is, 16.12.2004:

23 ára Úkraínumanni var í vikunni vísað úr landi og hann sendur til síns heima þrátt fyrir að hann hefði haft hér dvalarleyfi sem námsmaður, væri giftur íslenskri konu og að móðir hans og stjúpfaðir væru búsett hérlendis.

Manninum hafði verið gert að gefa sig fram á lögreglustöð daglega. Í fyrsta skipti sem hann fór á lögreglustöð var hann handtekinn látinn gista fangaklefa yfir nótt og síðan sendur úr landi.

Maðurinn kom hingað til lands í september 2003 sem námsmaður og hafði hér skólavist. Hann fékk dvalarleyfi sem námsmaður. Hann stundaði atvinnu hér meðfram náminu. Þegar hann hætti námi var honum bent á að hann þyrfti að endurnýja dvalarleyfið. Maðurinn giftist þá sambýliskonu sinni.

En ný lög um að erlendir ríkisborgarar þurfi að vera orðnir 24 ára og tóku gildi 1. maí á þessu ári, komu í veg fyrir að honum væri hald í hjónabandinu. Lögin eiga að koma í veg fyrir málamyndahjónabönd.

Eiginkona mannsins hefur gengið hart fram í þágu manns síns og heldur baráttunni áfram. Þess vegna þykir sýnt að ekki sé um málamyndahjónaband að ræða. Eigi að síður var manninum vísað til Úkraínu. Með úrskurðinum fylgir sú tilskipun að hann má ekki sækja um dvalarleyfi hérlendis næstu 3 árin. Og það sem meira er að með úrskurðinum fylgir skráning sem útilokar hann frá því að komast inn á Schengen-svæðið jafnlengi.

Vanasöngvar

Fullur af veseni. Ég er. Fullur af veseni og óþarfa. Og get ekki sofið.

Myrkrið er meira að segja að verða búið, það birtir fyrir utan glugann ... prentarinn minn prentar próförk að einhverju ... tekur nokkra hríð. Í janúar mun koma í ljós hvort einhverjum þyki ljóðin góð. Þetta er annars ekki bók sem ég hef verið að skrifa, þetta er meira eins og hljómplata, mín Abbey Road ... að hálfu leyti til samfelld, að hálfu staklingar, rennur svo út í sandinn, síðasta kaflann má lesa sem fade-out. En það er þó ekki bara einn hugsanlegur lestur og aldrei í lífinu myndi ég reyna að leggja til við lesanda hvað hann á að gera við bókina mína -- prentarinn minn skiptist á að segja "vinna vinna vinna vinna" eða "afi afi afi afi afi" eftir því hvar ég gríp niður í taktinn.

Vinna, vinn-a, vinn-a, vinnavinnavinna, vinn-a ...

Godot sefur. Hún grunar mig reyndar um tilgerð, grunar mig og sakar mig, í því að kalla hana Godot. Svo ég hef velt því fyrir mér að nota Dódó í staðinn, sem rímar og er háskalega ljótt kvenmannsnafn. Afsakið, ef nokkur Dódó er að lesa, en ég átti gamla frænku sem mér líkaði aldrei (var alltaf á annarri bylgjulengd en ég) og hét þessu nafni. Á kannski enn ... Jæja, og þó þetta sé ljótt kvenmannsnafn á íslensku er það dálítið sætt á alþýsku og vísar aukinheldur til dódófuglsins, hins útdauða ... nú er ég að reyna að tala mig út úr því sem undirmeðvitundin kemur upp um, það er engin leið að fela það, já, kæru gestir, kæru vinir, það er ákveðin streita í húsinu.

Og sjónvarpskaup gærdagsins standa sannarlega í einhverju samhengi við þá streitu, þó ég eigi bágt með að sjá nákvæmalega hverju. Allegorískt var þetta allavega stórfallegt, við gengum um göturnar eins og í jarðarför, eftir sjónvarpsstræti Berlínar, fram hjá hverjum glugganum og gylliboðinu á fætur öðru, eltandi ólar við hvatir sem við höfum hingað til getað afneitað og varpað á aðra. Ég hef aldrei áður keypt mér sjónvarp, heldur getað gert aðra ábyrga fyrir sjónvarpsneyslu minni. Sem er svosem takmörkuð. En semsagt. Við gátum ekki annað en horfst í augu við eigin lágkúru þegar ég loksins sat í framsæti leigubíls, en Dódó klesstist upp að afturrúðunni vinstra megin, því sjónvarpstækið tók yfir tvö og hálft bestu sætin í bílnum.

Hm ... það háir mér við þessa bók sem er loks að fá sköpulag, ef mér skjátlast ekki, það hefur háð mér, að ég skrifa eins og ég tefldi skák sem barn -- fái ég hugmynd verð ég að prófa hana, sé ekki næstu 16 leiki í kjölfarið. Og það getur verið æði tefjandi. Eftir stendur, þegar maður er búinn að skipta einu út eftir annað og fyrir annað á eftir öðru, ekki steinn yfir steini, heldur aðeins og einmitt eingöngu snertiflötur grjótanna. Eins og hugsjónadruslan orðaði það svo listilega í samnefndri bók en þar var hann að tala um annað hvort skóflu eða hamar, og vildi meina að hann eða hún héldist söm, þó skipt væri um skaft og blað hundrað þúsund sinnum, því samskeytin breytast ekki. Hinn íhaldssami mismunaheimspekingur hitti þar enn og aftur naglann á höfuðið (og þó það sé annar nagli er það sama högg)!

Jájá ... jæja ... jæja ...

a-moll syngur nú prentarinn: a-moll, a-moll, a-moll, aaa-moll.

Þá er tímabært að fara í háttinn. Ég held að síðustu blaðsíðurnar séu að berast. Síðustu sólirnar að rísa. Lásu aðrir það sem ég las, að jarðskjálftinn í Asíu var milljón sinnum öflugri en kjarnorkusprengjurnar sem varpað var á Nagasaki og Hiroshima og nógu öflugur til að hafa áhrif á möndulsnúning jarðar. Hver sér um að uppfæra tímatal heimsins og kjarnorkuklukkur?

Já, hvalveiðimaðurinn er kaldrifjaður þennan morguninn og hæðist að stórhörmungum annarra ... afsakið það, annars.

Jolabloggid

Thetta er natturulega ordid afskaplega threytt og rett ad uppfaera baedi samfelagsgreiningu sina og brandara a nyju ari. I millitidinni, semsagt, fram ad aramotaheiti:

Gledileg jol!
(Ef mer skjatlast ekki er magnad ar i vaendum!)

Bóbó dómsó

Er að lesa útlendingalög í fyrsta sinn, í tilefni nýlegra ummæla dómsmálaráðherra á blogginu sínu. Mér finnst þetta skemmtilegt, í 21. gr.:

Óheimilt er að vísa frá landi eða úr landi útlendingi sem fæddur er hér á landi og hefur átt hér fast heimili óslitið síðan.

Ég er ekki búinn að finna skilgreiningu á útlendingi, en ef til vill gerir löggjafarvaldið sér svona vel grein fyrir að öll erum við útlendingar víðast hvar ...

57. Grein: Það varðar sektum eða fangelsi allt að tveimur árum ef maður: ... af ásetningi með því að vekja, styrkja eða hagnýta sér ranga eða óljósa hugmynd, eða á annan ótilhlýðilegan hátt, tælir útlending til að koma til landsins í því skyni að setjast þar að.

Nú þarf ég að gæta mín hvað ég segi við Godot ... ég hef átt það til að ofmæra menningarlífið í Reykjavíkurborg.

Annars er merkilegt hvað er mikið svigrúm fyrir framkvæmdavaldið í þessari löggjöf -- er því þannig háttað með lög almennt? Hér er ráðherravaldinu heimilt að handtaka og sekta og leita hér og vísa úr landi þar, en aldrei áskilið. Hvalavölvan spáir að heimildunum verði beitt á fátæka þegna og dökka kynstofna en tengdafólki Bobby Fischer sýndur náungakærleikur í tilefni jóla.

I dare mock the gods.
I believe that Freyja is a bitch,
And that Odin in a dog,
Or else the other way around.

Sólarhringurinn snýst sinn vanadans ... ég birti annars ljóðlínurnar hér að ofan, sem fengnar eru úr Njálu, ekki til að varpa nokkurri rýrð á þýðingaratlögur íslenskra bókmennta heldur þvert á móti til að halda því fram að aðeins þegar texti er þýddur á erlenda tungu komi í ljós raunveruleg gæði hans. Og ég er nógu sammála sjálfum mér í þessu máli til að setja það fram blákalt og reyna svo að verja það ... eða hver myndi trúa því ef Ingibjörg Haralds þyrfti að bæta aftan við Dostojevskí þýðingar sínar: "já, eða þetta var mjög fyndið þegar ég las það". Mér finnst ennfremur að kvæðið hér að ofan standi þýðinguna ágætlega af sér og sé nokkuð skemmtilegt á ensku.

Með öðrum orðum: I believe that Freyja is a bitch.

Þeim var ég verst er ég unni mest. Það er satt sem sumir segja að svona setningar verða aldrei þýddar á fullnægjandi hátt, það er ekki þannig að öll saga, menning, skírskotanir og tilfinningalegt vægi fylgi orðunum. En þeir sem leggja alla áherslu á mikilvægi þess að sín saga, menning, sínar skírskotanir og sín tilfinningahleðsla sé útflutningsverðmætum verðmætara, vitiði hvað Sartre kallaði þá?

"Antí-semítistinn getur aðeins gert sér í hugarlud frumstæða gerð eignarhalds á landi, sem byggir á sannarlegum töfraböndum, sem binda eignina og eigandann dularfullri hluttekningu, hann er skáld hinnar sönnu eignar. Hún umturnar eigandanum og veitir honum sérstaka áþreifanlega næmni. Þessi næmni virðir raunar að vettugi eilíf sannindi eða algildi: hið algilda er gyðinglegt, þar sem það er viðfang vitsmunanna. Það sem næmni hans grípur er einmitt það sem vitsmunirnir ná ekki til. Til að orða það með öðrum hætti er grundvallarlögmálið að baki antisemítisma það að hið áþreifanlega eignarhald tiltekins hlutar veiti honum, nánast með töfrum, merkingu. Maurras sagði það sama þegar hann lýsti því yfir að Gyðingur væri að eilífu ófær um að skilja þessar línur Racines:

Dans l'Orient désert, quel devint mon ennui.

En leiðin er mér fær, meðalmanninum mér, til skilnings á því sem hinir fínlegustu og best ræktuðu vitsmunir hafa verið ófærir um að höndla. Hví þá? Vegna þess að ég bý yfir Racine -- Racine og landi mínu og jörð. Ef til vill talar Gyðingurinn betri frönsku en ég, ef til vill hefur hann betri tök á málfræði og setningafræði, kannski er hann jafnvel rithöfundur. Skiptir ekki máli; hann hefur ekki talað þessa tungu nema í tuttugu ár, ég í þúsund."

Og kvótanum lýkur. Hvers vegna flæðir Sartre óheftur -- jafnvel studdur -- um síður þessa bloggs? Ég rakst á þessa ensku þýðingu þarna efst í leit að ítölsku ritmáli um Íslendingasögur og rámaði í umræður íslenskufræðinga, gott ef þeir eru ekki vinstrisinnaðir, um ómöguleika þess að þýða Íslendingasögurnar almennilega. Annars er ekkert tilefni.

Sólarhringurinn er vitlausu megin. Vakir hvalur?

Hæka morgunsins í boði Gríms Hákonarsonar sem er sennilega kominn heim til sín núna.

Og leggjast!

Það var mikið! Djöfullinn hafi það og jidúddamía! Ji-dúdda-mía!

Törn að ljúka. Godot fór aftur til Rómar í gær, og loks þegar hann er farinn þori ég að rífa kjaft við þá sem borga mér peninga, loks þegar rödd skynseminnar er horfin úr húsinu get ég sagt við yfirboðara mína: Hingað og ekki lengra, ég er hættur.

Verkefni sem ég var ráðinn til framlengdist semsagt úr 5 dögum í þrjár vikur, rúmar, og ég braut verulega á frönsku vinnusiðferði mínu, sem felur í sér 35 stunda vinnuviku og tveggja tíma matarhlé á hverjum degi. Nú er klukkan að nálgast átta að morgni og tölvan er að vista þessi blessuðu skjöl ...

Um er að ræða verk sem kemur engu öðru við sem ég hef verið að gera síðustu ár, og engu sem mig langar að gera næstu ár, en mun sennilega fá meiri athygli og áhorf en allt hitt. 20 metra langur veggur á heimssýningunni í Japan, þar sem gert er ráð fyrir 15 milljón gestum. 3 gb photoshop skjal. Dauði og djöfull og tölvan mín ónýt.

Það er satt, tölvan mín hrundi undan álaginu og gefur ekki frá sér stunu lengur.

Jæja, en víkjum aftur að hinu abstrakta, stígum inn í veruleikann, þar sem hlutir eru ekki til: Ég ætlaði mér að kaupa tíma. Með því að vinna. Í fimm daga. En vinna er vítahringur, ég sit uppi með ónýta tölvu, týnda daga og gjaldfallna reikninga því ég komst ekki í banka. Ég hef heitið því nokkrum sinnum í ferlinu að gera þetta aldrei aftur, aldrei. Maður á ekki að vinna, maður á að fá styrki.

Og borða af trjánum.

Og ríða.

Hm ... ég keypti semsagt ekki desember, en mér sýnist að ég ætti að geta sinnt eigin verkum hálfan mánuðinn hið minnsta, áður en ég verð gerður gjaldþrota vegna skattaskuldar sem enginn -- ekki nokkur sála -- veit hvar er upprunnin.

Þannig eru þessir dagar, þetta er raunveruleikinn, raunveruleikinn er tími og peningar og eilítil ást, ég get ímyndað mér að það sé jafn gaman að stökkva út um glugga og það er leiðinlegt að lenda, ég hef enn ekki lært ítölsku svo orð sé á gerandi en Godot tók fyrsta tíma í netnámskeiði sem ítalskur íslenskuáhugamaður hefur sett upp og býður veffarendum. Islandese.net -- þaðan kemur þessi fagra tunga við upphaf færslunnar.

Dagurinn hefst með oljosri minningu um Adorno

„Fyrst af öllu verður að hafa hugfast að það er ekki hægt að lofa því að siðfræðilegar hugleiðingar muni sjálfar leiða af sér boðorð um hið rétta líf, því lífið sjálft er jú svo skælt og bjagað að í rauninni getur enginn lifað því rétt og uppfyllt tilgang sinn sem manneskja. Ég myndi næstum ganga svo langt að segja veröldina þannig innréttaða að jafnvel sjálfsagðasta krafa um heilindi og velsæmi hlyti nauðsynlega að kalla á andmæli hjá nánast hverjum einasta manni.“

Theodor W. Adorno í Hug 2003 … textinn er raunar skrifaður nokkru fyrr. Þýðingin þjála er frá Stefáni Jónssyni.

Þannig er lífið.

Hugtök dagsins:

Synd
sekt
dáðleysi
efnahagur
svik og tryggð.

Jafnvel frelsi.

Hm … maður í heimsókn. Í gær fór fram sena sem enginn tók eftir nema ég. Sena sem hafði með það eitt að gera hverjir voru staddir á sama stað á sama tíma – minimal sena því hún samanstóð af engum samskiptum. Nærverunni einni. Svona eins og það væri sena að Kristján Jóhannsson og Eyrún Magnúsdóttir rækjust hvort á annað á bar. Nærveran ein minnir á og vísar til, birtir veruleika … helvítis sálarlíf.

Þegi yfir ýmsu. Jabbs. Hnita hringi. Köttur kringum. Einiberjarunn. Brennandi einiberjarunn.

Er pláss fyrir bullandi nýrómantík á bloggum? Eilífa endurtekningu á ama?

Daghyggja

Já. Jú. Jæja … treyttur. Langar meira að segja treyttur en þreyttur … treittur. Svaf ekkert síðastliðna nótt fyrir eigin hóstaköstum, tók svo á móti gestum í allan dag … undarlegar senur – ég hef lagt mig fram upp á síðkastið að rifja upp eigið rasjónalitet, í fjóra, fimm mánuði, og leggja obskjúr rómantík á hilluna, nema sem dægradvöl og viðeigandi afstöðu til ákveðinna viðfangsefna. Ég hef semsagt lagt mig fram um að breta mig til batnaðar … en síðan ber fyrir senur í lífi manns sem beinlínis kalla á obskjúr greiningu, beinlínis grátbiðja mann að gerast kuklari af einum eða öðrum toga og viðurkenna, ef ekki hugtakið örlög, ef ekki guðleg afskipti, þá sameiginlega narratífa undirmeðvitund. Hið minnsta.

Það er freistandi að skrifa heila skáldsögu með þessum hætti – sleppa atburðum og leggja aðeins fram vangaveltur um móttöku þeirra. Hughyggjumannsins er freistað.

Að gefast upp.
Að eiga heima.
Að vera heiðarlegur.
Fegurð.

Þetta eru málefni dagsins. Fegurðin vegna þess að ég er, auk þessa þráláta bronkítis, nú með einhvern húðþurrk, ef ekki exem, ef ekki beinlínis rotnun, undir augunum mínum sem eru annars svo björt og blá … hræðist þetta, hégómagjarn já, en það er varla nein játning.

Búff. Er öllum stríðum lokið? Eiríkur, Ágúst Borgþór og Bush hafa sig allir hæga … var síðasta nýhilsenna sennan sem endar allar sennur. Erjurnar sem enda allar erjur. Á maður að hafa spurningamerki í enda spurninga sem maður kærir sig ekki beinlínis um svör við en eru heldur ekki beinlínis retórískar, eða punkt.

Hm?

Viðsnúningur allra greinarmerkja. Við mótmælum öll … nóttin hvíslar að mér að koma!

Konur

Jájá … lítið um færslur á meðan ég starfa fyrir Finnann … hún minnir mig á persónu úr múmínálfunum, en hver gerir það ekki? Hm … lítið um allt á meðan. Er að reyna að hrifla um bækur frá JPV á Kistuna, en Ágúst Borgþór er alltaf búinn að lesa þær á undan mér.

Hvar getur maður annars nálgast smásögur eftir Ágúst Borgþór? Ég hef aldrei séð þær. Það er kominn tími á að staðfesta eða hrekja fordóma manns fyrir honum – ég veðja á að þeir verði staðfestir og sögur hans reynist: afar vandaðar, vel uppbyggðar, allt á réttum stað en skyggnist hvorki í áður óþekkta afkima sálarlífs né samfélags, né reyni það, né sýni neitt með alveg nýjum hætti né ætli það, og hvorki sé að finna þar raunverulegt myrkur né gáska – nema þá ef til vill í fyrri smásögum, þar finnst kannski gáski sem höfundur lítur þá nú á sem byrjendabrag og hefur sniðið af sér með þar til gerðum skáldhefli. Svona hljóma fordómar mínir í garð Ágústs Borgþórs, því svona finnst mér hann hljóma á netinu. Ég held líka að hann sé með hræðilega ofvaxinn píslarvættiskomplex, sem hann hefur þá fundið varanlega útrás fyrir í varnarstöðu sinni fyrir smásöguna. En hver er ekki með píslarvættiskomplex?

Ég er með Kierkegaardkomplex, fyrst og fremst. Bendi fólki á daginn út og inn að hugmyndir þeirra og túlkanir séu meira og minna hálfköruð kristni. Benti síðast Hjörleifi Finnssyni á að túlkun hans á Dogville Triers væri í raun kristileg, við beinið. Þetta er stórskemmtilegur leikur. Mæli samt ekki með dec.hi.is – krossgátutúlkunarfræði.

Við Godot erum annars í essinu okkar og hún segir að ég sé kynþokkafyllri en annars þegar ég vinn. Fyrir aðra og fyrir peninga. Þannig leiða konur menn í glötun, báðir aðilar kampakátir.

Er búið að leggja niður Nýhil? Og nei … hm … greini ástandið betur á næstunni. Trúlega. Lofa þó engu. Jú, trúlega.