Ég er að reyna að fara að sofa, þannig séð, ekki þó beinlínis af alefli … eru það þeir sem trúa aldrei fyllilega á morgundaginn sem vaka frameftir nóttum? Ætli Félagsvísindastofnun hafi reynt að bera saman svefnvenjur og reglubundin framlög til lífeyrissparnaðar?
Var hjá honum Hjartahlý, tafði þar við á leiðinni upp í rúm, sló í kjölfarið upp orðinu hnefaríki á google, sem var hvergi til, en hefur þá verið kippt í liðinn. Hnefríkur er þá líka komið. Og hnefrækinn.
Hnefræknir þessir handrukkarar … hm …
Sá Holu í hjartanu mínu áðan … ég gekk reyndar burt úr bíóinu með tómahljóð fyrir hjartanu, en ég hef enn ekki gert það upp við mig hvort það voru eftirköst myndarinnar eða áhrifin af því að brjótast inn í bíóið þegar búið var að loka því til að sækja simann minn sem ég hafði gleymt … það var draugalegt umhorfs. Starfsfólkið hlýtur raunar að hafa verið enn í húsinu, en það var þá sjálfsagt að ríða í einhverjum hinna salana, því enginn svaraði hrópum mínum.
Jæja, um myndina … mér fannst hún eiginlega, á meðan á henni stóð, hvað sem líður tómahljóðinu að henni lokinni, ekki sérlega átakanleg. Ég hef séð það svartara. Og satt að segja átti ég ógurlega erfitt með að fylgja því sem Lukas leggur fyrir sig í myndinni – mér finnst hann vera móralisti í þeim stranga skilningi að leggja sig fram um að ítreka viðtekið siðferði, það sem meirihlutinn mun hvort eð er fylgja. Hvað það varðar er spennandi að bera hann saman við Trier, sem er á einhvern undarlegan hátt einmitt ekki móralisti. Það er fallegt sem maður sér í sálartetrið á Lukasi í gegnum myndina, maður sér næsta tragíska hetju, klassíska tragíska hetju sem lætur ekki yfir sig ganga að heimurinn sé ólíkur því sem honum var lofað. En semsagt, ég held að honum hafi verið lofað öðru en mér … og ég er ekki tilbúinn að leggja saman eymd persónanna í verkinu, sem var ljós, og ælukynlíf eða pisskynlíf eða klámmyndagerð … ekki sisona. Semsagt, ég fann ekki, hef enn ekki fundið, flöt á myndinni sem ummælum um samtímann sem ég er tilbúinn að taka undir, fyrirvaralaust. Hann var hins vegar nokkuð ljós flöturinn sem ég er ekki fús að fallast á, sem mín er freistað að segja að Lukas eigi sameiginlegan með okkar eigin Andra Snæ Magnasyni, að lífið er ekki eins og miðstéttarsósíaldemókratarnir lofuðu.
Og á því leveli fellur myndin, hvað siðferðisboðskap varðar, því Lukas ræðst að garðinum þar sem hann er lægstur og sýnir hvað lífið hlýtur að vera ömurlegt hjá þeim sem misstu mömmu sína/komust ekki í nám/seldu af sér nærbuxur/áttu níðing fyrir föður og svo framvegis … semsagt, á þessu leveli sá ég ekkert í myndinni sem fór út fyrir hið sjálfsagða frá sjónarhóli … Árbæjarins? Sunnudagaskólans?
Þó að ég gangist ekki við sýninni, á Lukas, Lukas Moodysson, hrós skilið fyrir að taka hana alla leið. Svona hérumbil. Þaðan er þá í öllu falli hægt að ráðast á hana eða fallast á hana eftir … smekk?
Og leyfiði mér nú að heyra í ykkur, því ég vil komast að því ef ég var að missa af einhverju. Mig grunar það …
Ákvað svo að drekkja Veronicu í íslenskum bókum þegar ég kom heim og pantaði af ítölskum vef Bréf frá Íslandi, eftir WH Auden, sem ég veit ekki til að hafi verið þýdd hingað …; Sjálfstætt fólk og 101 Reykjavík. Fyrir hefur hún fengið Svaninn eftir Guðberg Bergsson en þótti hann ó-gjeðslega leiðinlegur. Við sjáum hvað setur …
---
Nú bæti ég við, búinn að tannbursta mig en enn að tefja: er ekki líka ákveðinn vandi að hver einasti klámneytandi veit, þannig séð, að eitthvað í líkingu við þetta er svosem til í fólkinu í/á bakvið myndirnar sem hann sér? Stundum er það hluti af tilætluðu kikki, stundum er það skilið eftir baksviðs en vitað þó. Also … klámvanur áhorfandi að Holu í hjarta mér fær klám mínus kynferðisörvun. Og sú formúla ætti svosem að geta skilað sjokki – en hvað?
Maður veit að það er alvöru maður á bakvið George Clooney. Í George Clooney jafnvel. Og sjálfsagt er til meira myrkur í honum og verri lykt af sálarlífinu en kemst á slúðursíður Fréttablaðsins. Það væri hins vegar hvorki sjokkerandi að sjá myndir af honum í lýtaaðgerð, ný grýtandi stólum af bræði vegna þess að faðir hans nauðgaði honum. Það væri bara … klám.
Og klám gengur yfirleitt út á að áhorfandi og veitandi gangist á þann leik að eitthvað sé til sýnis sem allajafna sé bannað. Maður þarf eiginlega að gera sér upp, um stundarsakir, að kvenmannsklof séu ekki til í alvörunni, í öllu falli ekki aðgengileg í alvörunni, til að fá kikk úr klámi. Þann leik er hægt að rjúfa með því einfaldlega að benda á að fólk lifi í alvörunni kynlífi og stelpur séu í alvörunni með píku – og allir viti það – og yppta svo öxlum eins og ekkert sé. Eins er því einhvern veginn farið með myndina hans Moodyssons, eins og ég tók henni: Maður þyrfti að gangast við þeim leik að láta eins og þetta hefði mann nú ekki grunað, til að hún virki. Þannig eru forsendur hennar alveg hliðstæðar forsendum klámsins sem ég held hún hafi ætlað sér að rústa.
Also ítreka ég vonbrigði mín, í öllu falli þar til annað kemur í ljós.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli