M … da!

Hér leit einhver við á dögunum og spurði hvort ég væri bundinn eða á lausu. Og ég svaraði með einhverjum hálfkæringi, en hver hefur tíma fyrir slíkt? Hver hefur tima til að fara eins og köttur kringum heitan eld, í nánd við sannleikann? Hver hefur tíma fyrir þögnina – við þurfum að tala og tala skýrt og segja það hreint út: Ég á kærustu. Ég á kærustu á Ítalíu. Ítalska kærustu á Ítalíu og hún er trúlega í þunglyndiskasti einmitt núna, því allir eru alltaf í þunglyndisköstum eða að þeim liggur við yfirliði.

Hún heitir Veronica en ég hef líka kallað hana Godot, þegar ég beið eftir henni, einu sinni, í Berlín, og Dódó þegar hún var komin og fannst hitt nafnið tilgerðarlegt. Hún er nefnilega kröfuhörð, hún Onica eins og er skemmtilegast að kalla hana og lætur engan komast upp með vitsmunalegan eða tilvistarlegan hálfkæring.

Tilvistarlegur hálfkæringur er ömurlegur, og hér talar maður sem hefur farið um víðan völl, um vörðulausa heiði – og nú verður hlé því mamma mín er komin í heimsókn.

---

Mamma kom og fór, ég ræddi við Veronicu og leit í mat til nágranna míns og heyrði helling af sögum. Mamma sagði mér morðsögur úr Reykjavík – menn voru víst alltaf að týnast hérna fyrir tuttugu, þrjátíu árum, týnast og svo hverfa, spor- og orðalaust. Geirfinnsmálið segir mamma mér að hafi verið fyrsta dæmið um að veður væri gert úr slíku … Veronica sagði mér sögu af ástaryfirlýsingu frá því í gær, menn eru alltaf að játa ást sína fyrir henni því hún er svo falleg og greind … skörp er jafnvel hið hárrétta orð. Og gærkvöldið var semsagt ekki undantekning þar á, vinur hennar sagðist hafa varið síðustu mánuðum í pilluát til að lifa það af að vera án hennar, á meðan hún dvaldist með mér í Berlín. Þetta var á afmælisdaginn hans, þau fóru saman út að borða … þriðji sagnaflokkurinn kom frá húsverðinum mínum, sem ég vissi ekki að væri hálf-amerísk-ítalskur, ég vissi ekki að pabbi hans hefði sagt skilið við starf sem kúrator í Guggenheimsafninu í New York til að flytjast í Mosfellsdal og hefja tómata-, síðar vínrækt.

Þetta var hollur sagnabálkur.

Djöfull er erfitt að lifa. Eða slungið. Flókið? Ég stend frammi fyrir ákvörðunum, eins og ég minntist á hér áðan þekki ég vel til uppi á heiði þar sem allt er stefnulaust ráf, hvernig kemst maður niður af fjallinu til byggða? Ég hef tíðindi að færa … ég hef gengið um með vasaljós og leitað að Guði, hann er ekki á vegaleysunum, ég vil komast á mislæg gatnamót á hraðskreiðum kagga, því fari maður um mislæg gatnamót á hraðskreiðum kagga kemst maður ekki hjá þvi að rata eða villast í einhverja tiltekna átt. Vegir liggja nefnilega fyrst og fremst til átta, heiðarnar liggja ekki um neitt nema sjálfar sig og mosi er ekki áhugaverður nema svo og svo lengi.

Þetta voru skipatíðindin í dag. Ef einhver lesenda minna er menntaður í lacanískri sálgreiningu bið ég hann að láta vita hvort hann heyri gegnum orð mín hvort ég er sáttur eða ósáttur við ástarsambandið mitt, hvort það liggi Shakespeare sonnetta eða óp frá Munch á milli línanna.