Fólk fullnafnað, bloggið línað, bærinn óbærilagður, framfarirnar lögmálaðar

Ég er á framfærslu lögmála.

Enginn Camus í dag – ég var á þeytingi … mögnuðum þeytingi um ferkílómetrann sem … aldeilis krefur mann um ýmislegt … hvernig lýsir maður 101 Reykjavík?

Ég byrjaði á Kaffi Hressó stuttu upp úr því að ég vaknaði, og settist niður til þýðingavinnu. Á Hressó starfar einhver myndarlegasti, karlmannlegasti og viðkunnanlegasti þjónn landsins … en þar fer líka fram, á laugardögum, að því er virðist, tilfinningatorgið. Í stjórn Elísabetar Jökulsdóttur. Sem steig á svið, þegar ég hafði þýtt í um klukkustund, og sagði frá tilfinningum sínum til þess að vera amma. Þær eru blendnar. Hún sagðist eiga það til, þegar hún hittir ömmubörnin sín, að reyna af full miklum móð og leggja langanir sjálfrar sín til hliðar, hún sagðist reyna að vera súperamma sem er ekki gott ef maður gleymir sjálfri sér. Á eftir henni steig á svið menntaskólanemi sem var heitt í hamsi vegna hugmynda um styttingu framhaldsskólanáms, hann sagði að ríkið ætti ekkert með að skipta sér af neinu, hann hefði fengið að velja hvort hann lyki sínu námi á þremur eða fjórum árum og þannig ætti það að vera um aldur og ævi, og hann ætti að fá að velja hvort hann læri latínu, kínversku eða japönsku, það komi engum við og einna síst ríkinu hvernig hann kýs að mennta sig. Þegar ég lokaði tölvunni minni og stóð upp til að borga kaffið var Elísabet aftur komin á svið og útskýrði á ensku fyrir ferðamönnum á kaffihúsinu að þeim væri líka afar velkomið að stíga á stokk og tjá tilfinningar sínar … þegar ég gekk út virtust útlendingarnir ekki myndu gera það en einn þeirra kallaði til Elísabetar að hún væri með fallega rödd og svo var ég – farinn!

Ég mun héðan af nefna þær manneskjur sem koma við sögu í blogginu mínu fullu nafni svo þær finni sjálfar sig á Google.

Ég ætlaði að setjast á Mokka kaffi til að vinna. En þar var fullt. Þá leit ég á Vegamót, þar var bæði fullt og skarkalað. Svo ég gekk áfram þar til ég rakst á Björn Kristjánsson, sem er gamall vinur minn og hverjum vex fallegasta skegg í heimi. Hann sagðist ætla á Alþjóðahúsið sjálfur til að vinna. Og færðist nú fjörið í aukana. Við settumst saman á Alþjóðahúsið og mér þýddist eins og í draumi á meðan Björn byrjaði að vinna að ritgerð um Beach Boys. Þegar mig tók loks að hungra, eftir að stúlka fékk að taka mynd af mér til að hafa mig á skrá yfir hugsanlega leikendur í auglýsingum, hvarum hafa mætti mörg orð, sagði Björn sem svo: Hvers vegna býð ég þér ekki í súpu heima hjá mér. Og við heimuðumst til hans og súpuðumst þar, honum eldaðist vel piltinum og mig saðnaði samkvæmt því.

Og hjá honum fékk ég gömlu melódikkuna mína til baka, sem ég vissi ekki hvar ég hefði gloprað niður.
Og ég uppgötvaði að ég hafði ekki greitt fyrir kaffið á kaffihúsinu en stolið kveikjara afgreiðslustúlkunnar og það þótti mér bæði vandræðalegt og gaman.
Og svo fórum við á listasýningu hjá honum Harrý Jóhannssyni, frænda mínum og kúrator.
Þá héldum við á Vegamót, hvert ég hafði áður litið og ekki litist á blikuna en hentaði nú betur.
Þar tók Egill Ólafsson okkur tali, söngvari … þeir þekkjast eitthvað … og þegar við loks yfirgáfum kaffihúsið sögðum við sem svo hvor við annan – og það er þá ágætt ef Egill rekst á sjálfan sig hér, skyldi hann nota Google og rekast á svona yfirleitt því yfirleitt er ég ekki hlynntur því að segja annað um fólk að því fjarverandi en viðstöddu –: helvíti er hann komplexaður. Því Egill tók sjálfur til máls um stöðnun og sagðist vera taóisti – að raunveruleiki lífsins væri endurtekning, en aðeins í eilífri endurtekningu hins sama sé framför og frelsi mögulegt. Svo vék hann talinu að Bretlandi, þar sem hann sagði fólk aðeins læst á einn kúltúr, sinn eiginn, og annan ekki, og því réðu gagnrýnendur í Bretlandi ekki við það að frá Íslandi kæmi annars konar músík en Björk. Jájá … vænsti kall en á einhverju verkefni ólokið. Segir völvan.

Loks hélt ég heim, hitti kærustuna mína á netinu, skæpaðist á við hana í rúma klukkustund og gott ef ekki varð úr heilt manifestó. Okkur manifestaðist.

Þá hélt ég út í sjoppu til að kaupa mér súkkulaði, til að súkkulaða mig, því mig hungraði aftur … en fékk óvart þúsund kalli of mikið til baka og pizzaði mig þá í leiðinni. Ég gæddist á því. Ég eða mér? Mér gæddist?

Ég var also ofþúsundkallaður er ég sjoppaði.

Ég lína fullmikið fyrir eiginn smekk … og nú línar allt þetta blogg … en það er þá vegna þess að í atburðunum miðjum, í þessari ólgu lífsins sem ég var, þrátt fyrir tíðindaleysi í hinu stærra samhengi, að lýsa, á ég bágt með að konsepta. Mér konseptast ekki úr þessu, í dag atburðaðist mér bara.

Borgin borgar, ég éga, Egill aglar, Björn bjössar … pizzan pizzaðist vel … nú bloggar bloggið, augun síga … svefninn migar.

Ágúst Borgþór og Eiríkur Örn Norðdahl – þetta er viðbótarefnisgrein til þess eins að þeir finni sjálfa sig.