Athuganir
Grimmu smáfuglarnir á stéttinni.
Stelpan með byssuna.
Sá sem reynir aldrei að drepa viðfang ástar sinnar undir eiginleikakvíar, og hinn sem segir alltaf þegar hann kynnist nýju fólki: „Já, þú ert svona …“
Óhugur þegar einstaklingnum er lokið upp. — blóð, uppskurðir.
Leiðarspurning
Fagna ég þessum fíflum
eða finnst það miður
þau séu til?
Fagna ég
syndum mínum?
Fagna ég
löstum heimsins?
Vegsama ég sjálfan mig?
Skrásetning rannsóknar
Rétt eins og í kvikmynd
rignir nú úti
einmitt um leið og rignir inni.
Við erum öll svo fegin
– náttúran,
borgin
og ég –
fengum öll fréttir
af unnum orrustum.
En ég þarf að fara.
I.
Gluggi á lest.
Grænar línur.
Blóm í flugumynd.
Eyjur úr trjám
í grashafinu
– eyja úr trjám og húsi
– á plægðum akri,
enn ósáðum,
ógurlega endast teinarnir.
II.
Æ, þessi endurteknu helvítis mistök
að fróa sér í morgunsturtunni,
í dag verður þoka.
III.
Stóð heima. Ég er á skipi. Hafið hefur loks látið freistast og leitar á himininn og himininn leitar á okkur, mennina með fartölvurnar, konurnar með börnin, sem erum á leiðinni milli borga og skiljum ekki þennan – stað? Veruleikinn rétt situr eftir í bláum plastdúk á þilfarinu og vélarhljóði, dempuðu vélarhljóði.
Niðurstaða
Ég vegsama sjálfan mig.
Og lestirnir eru líf mitt.
Og heyrðu þetta:
löngu úrelt tónlist
tilheyrir næstum
æsku minni. – (?)
Engin ummæli:
Skrifa ummæli