Birtan í Róm er í alvörunni frá liðnum áratugum og öldum

Jæja. Berlín. Eftir Róm. Fyrst af öllu get ég sagt þessari stúlku sem spyr alltaf við og við hvort ég sé á lausu, hérna á kommentakerfinu, að já, sjálfsagt útleggst það þannig núna, og þegar ég kem til Íslands skaltu endilega reyna við mig, ef þú ert frábær, ég er alveg til í að hitta frábærar stelpur.

Þetta var semsagt þannig ferð til Rómar og þó var hún góð. Á hinn undarlegasta máta.

Hm ... ég er farinn að taka þátt í myndlistasýningum. Sem er undarlegt. Er semsagt að lesa ljóð hérna á Berliner Liste, sem má sjálfsagt gúgla. Stórlaxagrill sýnist mér. Það ætti að vera dáldið heitt, einhver ætti að vilja reyna við strák sem les ljóð á alþjóðlegum listasýningum? Og hoppar svona um Evrópu fyrir peningana sína og kaupir notuð föt frekar en leigja íbúð ...

Hvar á maðurinn heima? Uppi í ristlinum á sjálfum sér. Þar ætlar hann nú að leggjast út af og dvelja fram eftir morgni, meðvitundarlaus, ekki af áfengisofneyslu heldur þreytu einni. Og ef til vill vöntun, einhvers konar vöntun, einhvers konar áfergju og vöntun.

Rafauga, þú varst eitthvað að pota í mig ... ég skil ekki hvers er vænst, veit ekki hvað klukk er, reyndu aftur.

Ógnin

Ókei. Margt. Helvíti margt. Byrja hvar? New Orleans? Ég var í partíi rétt áðan þar sem ég stóð sjálfan mig að því að segja: „Næsta bók frá Zizek hlýtur að vera mögnuð, því heimurinn er bara alltof geðveikur einmitt núna!“ – Ég meinti þetta af einlægni og einmitt þannig þrífst engin kaldhæðni án einlægni – kantískt er kaldhæðni ótæk, því ef allir stunduðu hana alltaf væri hún sjálf þegar úr leik … eða hvað? Er heimur algjörrar lygi mögulegur? Leggjum það til hliðar: New Orleans og snjóflóðin í Súðavík. Ég er að reyna að sjá þetta fyrir mér: Snjóflóð fellur á Súðavík. Nokkrar fjölskyldur redda sér, en einhverjir deyja. Þeir sem redda sér fara í hús hinna og ræna sjónvörpunum. Og haglabyssum. Víkingasveitin er send uppeftir til að stöðva þjófana. Það er blindbylur og erfitt að ná tökum á ástandinu. Fólk liggur deyjandi í snjónum en hjálp er lofað. Víkingasveitinni verður eitthvað ágengt, skýtur manneskju á færi, sem sást bera hluti á milli húsa. Ef til vill hluti úr kaupfélaginu. Neyðaraðstoð er á leiðinni, víkingasveitin kallar eftir liðsauka. Forsetinn mætir og lýsir yfir áhyggjum af ástandinu. Bæjarstjórinn segir að fullorðinn maður hafi grátið, svo hörmulegt sé ástandið – bæjarstjórinn ítrekar: fullorðinn maður. Sú fregn spyrst að sýslumaðurinn hafi orðið undir – rán og gripadeildir færast í aukana - Kaupfélagið er beinlínis tæmt, en Víkingasveitin gómar flesta þjófana glóðvolga. Hjálparsveitin er víst á leiðinni.

Þegar lög og regla eru fyrirsjáanleg er víkingasveitarmönnum skipað að skjóta nokkra gargandi máva, sem gætu borið með sér fuglaflensu.

Það er alltof margt um málið að segja. Maður ræður sér ekki …

En ég var líka að koma úr partíi. Ísland er ofhlaðið merkingu. Raunverulega, það verður ekki þverfótað fyrir einsögu hvert sem litið er … of mörg hlutverk, of fátt fólk. Og stundum mætir maður, í augunum á hinum, þögulli viðurkenningu þess að sumt er ósagt. Og um leið, jafnvel, viðurkenningu þess að maður er ekki viss hvað það sé.

Í dag sat ég á kaffistofu með vini mínum og sagðist vera orðinn dónalegur og leiðinlegur við allar stelpur sem sofa hjá öðrum en mér. Þá gekk inn ung, snotur, gift móðir sem ég kannast við … ég veit ekki hvort henni virtist brugðið því hún heyrði það sem ég sagði eða ekki, en ég var hinn prúðmannlegasti.

Viti einhver af góðri og ódýrri íbúð í Reykjavík vil ég gjarna heyra.