Meira vesen

Var þessu máli einhvern tíma fylgt eftir, af blaðamönnum eða öðrum?

Niðurstaða lögreglurannsóknar hefur leitt í ljós að Kínverjinn sem fluttur var særður til Reykjavíkur frá Kárahnjúkum á sunnudagsmorgun veitti sér áverkana sjálfur og notaði til þess naglbít. Því hefur maðurinn neitað við yfirheyrslur og segir tvo grímuklædda menn hafa ráðist á sig. Þetta kemur fram í fréttatilkynningu frá embætti lögreglunnar á Seyðisfirði. Niðurstaða tæknideildar lögreglunnar í Reykjavík, sem sá um vettvangsrannsókn, hefur verið studd með áliti réttarmeinafræðings.
NFS, 24. ágúst 2006 19:13

Á heimasíðu fyrirtækisins Alcoa segir að fyrirtækið hafi styrkt lögreglumenn á Eskifirði og Reyðarfirði til að sækja námskeið erlendis. Inger L. Jónsdóttir sýslumaður á Eskifirði segir að embættið hafi talið verjanlegt að taka við styrki frá Alcoa þar eð lögreglumennirnir sem hans nutu hafi tekið við honum í eigin nafni og nýtt hann í frítíma sínum.
Rúv 21. ágúst 2006 12:29/15:53

Úr tveimur húsum

Fyrir nokkrum dögum fluttu fjölmiðlar frétt af háhýsi, turni, sem Baugur mun reisa í Bergen og verður þeim Bergenum, þeim Bjargbúum, Óperuhöllin í Sydney, verður þeim Eiffelturn og Hallgrímskirkja. Fréttaskýring mbl.is hljóðar svo:

Óútskýrð ólykt í Bergen

Fúll fnykur sem engar skýringar hafa fundist á liggur yfir miðborg Bergen og mörgum úthverfum, að því er Bergens Tidende greinir frá. Hefur heilbrigðisyfirvöldum ekki tekist að finna ástæður ólyktarinnar sem einn lesenda blaðsins lýsti sem blöndu af sorplykt og síldarbræðslu.

Upplýsingafulltrúi borgarinnar hafði samband við heilbrigðisyfirvöld, sem höfðu í dag enga skýringu fundið á fnyknum, sem fór að finnast í gærkvöldi og morgun. Yfirmönnum vatnsveitu borgarinnar og fráveitukerfis hefur ekki heldur tekist að finna skýringar.

Haft er eftir veðurfræðingnum Magnus Anglevik að mælingar á til dæmis svifryki og koltvísýringi væru eðlilegar.

---

Annars: iðjusemi er dyggð, dagurinn var góður, nú er mál að linni
 
því eybúinn talar jafnan um heimkynni sín      
eins og hillingar séðar utan af hafi      
þangað til menn verða sjóveikir að hlusta

og hann finnur aldri leiðina heim       
utan at fara kring knøttin

– Úr Eybúasögu Þorgeirs Þorgeirsonar. Á íslensku og færeysku. Allt sem ég hef séð í Leshúsi er dáldið gott. Hann var fyrsti kvikmyndagerðarmaður landsins og trúlega er rétt að nefna hann fyrsta bloggarann líka. Síðustu 15 ár ævi sinnar barðist hann fyrir því að fá fellt út s í nafni sínu, og heita Þorgeirson en ekki Þorgeirsson í Þjóðskrá. Davíð Oddsson sýndi honum að lokum mildi, veitti honum lausn með einhverju tilmælabréfi, eftir að málið rataði fyrir Mannréttindadómstól Evrópu. Ef ég man þetta rétt.

(Coco

Hólí mólí!
Rjómi.
Mjólk.
Fólk.
Cogito.

Bó?
Nó.
Bó?
Nó.
Bóbó?
Nó nó.
Nó bóbó.
Flók. Bónóbó.
Bónó …?
Bónóbó.
Sei bónóbó?
Sónó bónóbó!

Che cogito!
Sí, stemmir,
aldrei séð annað eins kógító.
Coka kógító – cogitiamo?
Wake me up before you jaylo yo lomo,
wake me up before I nolo my mojo,
don't nolo my molotov mojo, bobino.

Kógító ergó … Rómeó?
Nó, hó sómó.
Og hó kógító
og dót,
kógítódót.

Úff! Hm … ha?
Rómó?
Ómórktók rómómók.
Con sómó,
ton
Homo bonobo.)

Af skopi

Fjömiðlafulltrúi Impregilo og blaðamaður Fréttablaðsins taka höndum saman í stéttabaráttu. Don't stop me now.

Af stöðu brandarans

Jósúa kemur til Rabbíans og segir: Faðir, ég finn fyrir losta.

Rabbíinn svarar: Nú, og hvað er svona slæmt við það?

Jósúa: Stúlkan er unnusta vinar míns.

Rabbíinn: Þú verður að bíða.

Jósúa: En faðir, ég get ekki beðið, bráðum verð ég tannlaus, og hvaða stúlka þýðist mig þá?

Rabbíinn: Jæja. Ef hjarta þitt brennur verðurðu að gera henni það ljóst og koma henni í skilning um hvorn ykkar hún ætti að velja. En engan hórdóm, Jósúa.

Viku síðar kemur Jósúa aftur til Rabbíans og segir: Faðir, ég hef fullnægt losta mínum.

Rabbíinn svarar: Núnú, gerði stúlkan upp hug sinn?

Jósúa: Nei, þess gerðist ekki þörf.

Hvernig þá, gerðist ekki þörf, spyr rabbíinn.

Ég var bara skotinn í alteregói hennar. Vinur minn er með henni sjálfri.

Einn af þekktari cyber-bröndurum Jans heitins Hirowitsch.

Gulltennur kosta annars um 200 þúsund krónur. Á Íslandi. Betri dílar í Harlem?

Allt í lagi, ekki blakmót

Gluggaveðrið segir mér að vera inni og sinna frestunaráráttu.

Líkingar ná ekki nema svo og svo langt. Ekkert tvennt er eins. Innsæi er skrítin deild.

Hugsun er eins og spæderman – eða þráðurinn sem hann skýtur og hreyfingin þegar hann sveiflar sér á milli húsa – húsin eru ekki til að lenda á þeim heldur til að komast áfram. Eða Voyager I eða II sem notar aðdráttarafl reikistjarna til að sveifla sér áfram að næstu og loks út úr sólkerfinu. Þetta fannst mér einu sinni gaman að segja.

Ég hef aldrei stundað blak, ekki einu sinni sem áhorfandi. Er til íþrótt sem minnir á kóngulóarmanninn? Víðavangssveifla?

Hugsun er göngutúr um borg. Mikið getur manni leiðst Reykjavík. Dadaistar og súrrealistar stunduðu flandur – að ráfa stefnulaust um stræti og torg. Sitúasjónistar áttuðu sig á að það dygði skammt – ljósaskiltin glepja undirmeðvitundir og glepja alla í sömu gönguna, svo þeir stunduðu þvingaða tilviljun – að draga upp kort af tiltekinni leið í London og leggja yfir París, eða ganga yfir útlínur ákveðinnar vangamyndar yfir kort af borginni. Hvaða göngutúr gæti túlkað okkar daga, Ingólfur (bannað að segja „út í sjó“).

Litríkasti bókstafur íslenskrar tungu: æ. Það lifnar yfir öllum setningum sem færa manni eins og eitt æ – að ég tali ekki um þegar æ og r liggja saman. Hlærðu? Nei, ég ræ.

Hvalveiðibyrjendur taka áskorun Rafauga, blakmót hefst

Heilagt er það sem ber með sér boð um hvernig skuli líta á það. Altaristöflu skal horfa framan á. Bíó er ákveðin helgistund því sá sem skimar um salinn í stað þess að horfa beint framan á tjaldið finnur fyrir blygðunarkennd, með því að rjúfa svona óorðaðan sáttmála – og koma þannig upp um að sáttmáli er til staðar. Kitsj er það sem treystir ekki að fólk hlýði boðinu en vill samt ráða hvernig það birtist og reynir því að fylla upp í allar glufur, þannig að sama hvaðan litið er verði myndin heil – setur lyktarvélar í þrívíða kvikmyndasali. Það er einhvers konar hystería. Hugsun er það að fagna glufunum, neita bæði að horfa fram hjá þeim og fylla upp í þær. Sjá að myndin er takmörkuð – og þó að leitast sé við að draga upp mynd af mörkunum, mörkin á enda, verður látlaust af nógu að taka, líkt og í mandelbroti. Þess vegna getur Baudrillard sagt að hugsun sé fasti, það sé ekki meira af henni á einni öld eða annarri.

Og þannig er hugsun afhelgun.

Og þess vegna hefur hugsun ekki endilega neitt með þekkingu að gera, enda getur þekking verið heimsk. Hugsun er hreyfing. Meira að segja heimspekileg innsýn verður augljós eftir að hún er unnin, og flest byltingarkennd nýmæli Kants, Nietzsches, jafnvel Foucaults – það er, grundvallarinnsýnin, í öllu falli – virðast okkur sjálfsagður sannleikur í dag, jafnvel yfirstíganlegur.

Aftur í bíó: Kvikmyndin hafði verið til í fimmtán, tuttugu ár þegar kvikmyndagerðarmanni datt í hug, í fyrsta sinn, að hreyfa vélina í töku, hreyfa rammann sjálfan, frekar en bara hlutina í rammanum. Ekkert hafði verið því til fyrirstöðu tæknilega – fyrstu kvikmyndatökuvélarnar voru fisléttar – ekkert hafði verið því til fyrirstöðu nema viðjar fyrri miðla, málverksins og leikhússins. Þannig einhvern veginn er hugsun. Og svo framvegis.

„Sá sem skilur mig veit að þetta blogg er þvættingur. Stigi til að klifra upp“ og svo framvegis – er þetta ekki innbyggð, sjálfsögð, hulin forsenda alls sem maður segir? Er þetta ekki eitthvað um staðhæfingar og tungumál?

(Það er auðveldara að benda á liðinn helgidóm en yfirstandandi. Er ekki fartölvan helgidómur á við altaristöfluna áður, í þeim einfalda skilningi að hún krefst þess að horft sé framan á hana og þar framkvæmdar tilteknar hreyfingar – hún felur í sér kröfu um tiltekna túlkun á sjálfri sér. Nytsemi sem helgidómur. Athuga – frekari rannsókna þörf!)

Ekki halda aftur af mér, það er svo gaman!

Húslestur dagsins: Naomi Wolf um skrefin tíu til fasisma.

Mikilvægasti lærdómur dagsins: gríska orðið skhole, sem á íslensku verður skóli, þýðir upprunalega frí.

Kaldhæðni vorra daga: Íslensku olíufyrirtækin eru nýnáðuð vegna tæknivillu í málsókn fyrir býsna stórvirk rán sem allir vita að þau hafa lagt stund á; í Írak geysar olíupartí sem sér ekki fyrir endann á enda kunna menn sér ekki hóf fyrstu daga frelsisins og þónokkur slatti fólks virðist á því að himinn og jörðu gætu farist á næstunni einkum vegna óhóflegrar olíunotkunar en íslenskt olíufyrirtæki auglýsir, eftir yfirtöku á pylsusala sem þótti tilefni til nafnbreytingar: Don't stop me now. I'm having such a good time. I am having a ball.

Don't wanna stop at all.

Gott fólk: það er einhver að fokka í okkur, eina spurningin er hvort hann er til, í hefðbundnum skilningi, eða ekki.

Spurning dagsins (hin spurningin): hafa aðrir orðið varir við þessa djúpu lægð sem er víst yfir landinu?

Eilíft líf

The possession of brain activity, or ability to resume brain activity, is a necessary condition to legal personhood in the United States. – Úr Wikipedia færslunni um dauða. Mætti beita til alls kyns hótfyndni, til dæmis um forseta.

Ég vil annars vekja athygli dauðlegra lesenda á að nú þegar eru til fyrirtæki sem varðveita lík þeirra sem gera ráð fyrir verulega framsækinni vöruþróun á sviði endurlífgunar. While few cryonicists (varðveitendur) doubt that a revived neuro patient (varðveittur heili, í stað heils líkama) would be the same person, there are wider questions about how a regenerated body might feel different from the original. Partly for these reasons (as well as for better public relations), the Cryonics Institute preserves only whole bodies. Some proponents of neuropreservation agree with these concerns, but still feel that lower costs and better brain preservation justify preserving only the brain. About three-quarters of the patients stored at Alcor are "neuros".

Hylkið hér við hliðina geymir fjóra líkama og sex heila, í fljótandi vetni við -196°C – og þarfnast ekki rafmagns.

Þetta verður semsagt allt í lagi.

Although there was at least one earlier aborted case, it is generally accepted that the first person frozen with intent of future resuscitation was Dr. James Bedford, a 73-year-old psychology professor frozen under crude conditions by CSC on January 12, 1967. The case made the cover of a limited print run of Life Magazine before the presses were stopped to report the death of three astronauts in the Apollo 1 fire instead.

Þeir sem hrífast af tækninni og vilja vandaða meðhöndlun eftir andlát en kæra sig ekki um endurlífgun í Star Trek þætti, geta haft samband við sænska fyrirtækið Promessa, sem beitir fljótandi vetni til frostþurrkunar á líkum, og nema úr þeim bæði vatn og málma, svo þau megi grafa með umhverfisvænni hætti en annars tíðkast:

The now dry powder then passes through a metal separator where any surgical spare parts and mercury are removed. In a similar way, the powder can be disinfected if required. The remains are now ready to be laid in a coffin made of corn starch. There is no hurry with the burial itself. The organic powder, which is hygienic and odorless, does not decompose when kept dry. The burial takes place in a shallow grave in living soil that turns the coffin and its contents into compost in about 6-12 months time. In conjunction with the burial and in accordance with the wishes of the deceased or next of kin, a bush or tree can be planted above the coffin. The compost formed can then be taken up by the plant, which can instill greater insight in and respect for the ecological cycle, of which every living thing is a part. The plant stands as a symbol of the person, and we understand where the body went.

Times New Woman, Times Nero Roman, Rhymes to Shaman, gaman gaman gaman!

Ég spái fimm hæða byggingu á lóðir húsanna sem brunnu. Þagni fólkið munu steinarnir fagna, sagði Jesús, og þannig lyktar bruninn af peningum: ef enginn kveikir í húsunum kveikja þau í sér sjálf, til að rýma fyrir hagvexti. Klúbbur og hótel. Tek á móti veðmálum.

Don't stop me now, I'm having such a good time. Ég ætla að skrifa mastersritgerð í kennslufræði, um mikilvægi blóðfórnarinnar til styrkingar á innviðum hópa í grunnskólastarfi – nei, djók! I'm having a ball.

Hvað segir maður við kunningja sinn sem ef til vill ber mesta ábyrgð á fimm prósenta fylgisaukningu Sjálfstæðisflokksins eftir „vel heppnaðan landsfund“? Nei, í alvörunni. Hvað segir maður við hann ef stjórnin heldur fyrir vikið velli í kosningum? Don't stop me now syngur kapítalið og sagan brennur utan af okkur, veggjum fækkar óðum í Reykjavík, við viljum opin rými til að ljósmyndararnir komist fyrir, flestir líta betur út með langri linsu.

Ég minni ykkur á, kæru landsmenn, að byltingunni verður ekki sjónvarpað. Í stað hennar sýnum við þátt um vinsælustu söngkonu Dana … Sumarið 2007 verður hins vegar áreiðanlega efni í beinar útsendingar og heimildamyndir, the summer of love. If you wanna have a good time, just give me a call. Heimili mitt tekur börum fram. Í flestu.

Hvort finnst þér betra, lárétt eða lóðrétt?

Gott kvöld. Af óviðráðanlegum orsökum er okkur ekki fært að sýna heimildamyndina um spóann í kvöld. En nú sýnum við þátt um vinsælustu söngkonu Dana, Sanne Salomonsen.

Ég held maður viti ekki hvað Ísland er nema lesa Heinesen. Sannleikurinn felst í öfgunum. Færeyjar eru sannleikurinn um Ísland. Það verður erfitt að finna sannleikann um Færeyjar. Snúið að vera sjálfsmynd annarra, hvað þá afneituð sjálfsmynd annarra.

Svo veit maður ekki hvað samtíminn er nema lesa Houllebecq. Þar sem Heinesen og Houllebecq versla er þér óhætt.

Íslenskur álitsgjafi segir að aðeins óþverri hafi þrifist í húsunum sem brunnu í miðbænum. Kebabhúsið var minn eftirlætisveitingastaður – og talandi um söguleg verðmæti mun hann einhvern tíma hljóta sinn sess í Íslandssögunni, dagurinn sem fyrsta kebabbúllan opnaði í Reykjavík.

Lexía dagsins: Kebab tekur dagskrárdeild Ríkissjónvarpsins fram í flestu.

Fórnarlömb

Ég er ekki viss um að til sé neitt fallegra en tiltekin aría eftir Verdi sem ég var að hlusta á og veit aðeins tvennt um: Hljóðskráin heitir 'Gualtier Malde!…Caro Nome fr' – og lagið heyrðist tiltölulega nýverið í kvikmynd. Spurt er: Hvaða kvikmynd? Bannað að gúgla.

Sannleikurinn rústir einar, syngur einhver. Enn á hann sér þó kennitölu – og ekki ósennilegt að tryggingar og bankar geri honum kleift að verða fimm eða sex hæðir í stað tveggja áður. Ég var þarna, ég var að sötra kaffi og ljúka við að skrifa út reikninga þegar lyktin barst að vitum mér og maður hljóp inn á Hressó með slökkvitæki sem hafði ekki dugað sem skyldi. Slökkviliðið náði að leggja bílunum sínum áður en sjónvarpið kom og lögreglunni tókst að banda burt nokkrum dimmisjónmúsum (mýs, ekki músur, þær voru klæddar sem mýs, rauðar og svartar mýs, alveg sætar, einhverjum músur, áreiðanlega) sem trufluðu einbeitingu slökkviliðsmanna með því að flissa og dansa kringum þá sem duttu út úr bílunum sem þeir ætluðu að stíga út úr.

Ég er skíthræddur um að áður en líði á löngu verði ég farinn að skrifa vandaðan stíl, fingur mínir verði fimir sem gazella, syndir sem svanir, líði um lyklaborðið eins og halógenlampi um heldri manna bari – í stað þess að fara að fordæmi fílsins. Ég óttast jafnvel enn meir að þetta verði ósjálfráð viðleitni mín sem misheppnist, fingur mínir verði fílar í tjullpilsum … villisvín með meiköp. Villisvín eftir fitusogsaðgerð.

Ég stend mig semsagt að því að vera allstalínískur við kennslu 'skapandi skrifa', fyrstu tvo dagana fór meira að segja fram eitthvað sem verður ekki lýst nema sem stalínískum hreinsunum – sem sannarlega styrktu innviði litla sovétsins okkar til muna, en ekki án fórna. Ég er hins vegar svo áhrifagjarn og hætt við að ég trúi því sem ég heyri mig segja öðrum.

En maður kennir ekki pönk. Eða ég held ekki. En maður heldur svo margt, haa …?

List er annars ekkert mál. Hún er eins og peningar, maður teygir sig bara eftir henni, borðar hana og kúkar henni.

Í dag varð ég kona

Ég er ekki einn af þeim sem verja ævinni í að sparka í liggjandi stjórnmálaflokka. En hvaðan kemur þessi maður? Af hverju talar hann svona? Lærði hann að vera til í bréfaskóla?

Ég áskil mér rétt til að fjarlægja þessa færslu ef ég vakna upp við það að hafa skrifað hana andsetinn af Mengellu.

Vandræðalega aflið í íslenskum stjórnmálum: stjórnmálamenn.

Nú skal ég víkja að framboðsfundi árið 1946 þegar það skeði í bæjarstjórnarkosningunum að Alþýðuflokkurinn missti sinn meirihluta með örlitlum atkvæðamun eða réttara sagt broti úr atkvæði.

Við höfðum fund í Alþýðuhúsinu og var framboðsfundur þéttskipaður að þessu sinni eins og venjulega. Við höfðum haft svona ég vil segja pata af því að íhaldsmenn mundu reyna að gera tilraun til þess að hleypa Hannibal upp, en hann var, eins og flestir vissu nú, skapmikill maður og gat stundum verið nokkur bráður. Þannig var sætum háttað hjá okkur frambjóðendum að sæti sjálfstæðismanna var mjög nálægt púltinu sem ræðumaður stóð við þegar hann flutti mál sitt og það var ekki nema seiling þar á milli.

Svo var það að ég veitti því athygli að Sigurður Bjarnason lagði á borðið hjá sér nokkra vel ydda blýanta. Svo kemur að því að hann fer að ýta þessum hvassyddu blýöntum í bossann á Hannibal. Þegar slíkt hafði gerst um nokkra stund vatt Hannibal sér að honum og gaf honum kinnhest. Þá stóð Sigurður upp, snéri að hinum vanganum og sagði hvort hann vildi ekki slá á þann vangann líka. Þá tóku við dunur íhaldsins í salnum og varð af þessu nokkur órói, en það sem verra var var í raun og veru það að við þetta tapaði Alþýðuflokkurinn þó nokkru af atkvæðum. Og ef ekki hefði til þessa komið er engum efa undirorpið að Alþýðuflokkurinn hefði í þetta sinn eins og jafnan áður náð meirihluta.

Þetta las langafi minn inn á spólu áður en hann dó. Hann hefði orðið hundrað ára á morgun og ég tók að mér það harðsnúna verkefni að skrifa minningargrein um hann. Ef ske kynni að með greininni birtist mynd af mér 13 ára gömlum með honum og feðgunum sem standa á milli okkar bið ég allt gott fólk að hunsa hana – nei, ég bið ekki, ég boða, og þeir sem ekki hlýða munu breytast í salthrauk. Viljið þið hætta á slíkt?

Við skírðum bara úr vatni

Héðan í frá mun ég bara birta stolið efni af paprikublogginu. Þar er skírt úr eldi.
Bráðum kemur út bókin Handsprengja í morgunsárið. Bíðið bara. Hún skírir með brennisteini. Kápan ein tekur flestum íslenskum ljóðabókum fram. Sumar ástarinnar er í uppsiglingu, öld vatnsberans, stund hvítu kúarinnar. Og loks næsta stig kapítalismans: opnaðar verða svitabúðir í fátækum löndum þar sem fátæk börn vinna 16 klukkustundir á sólarhring við að kaupa og selja hlutabréf fyrir hönd vestrænna lífeyrisþega.

Fara annars ekki tölvur að verða betri í áhættugreiningu og hlutabréfaviðskiptum en menn, svo þetta fari úr böndunum, hrynji loksins og við getum farið að gera eitthvað annað en níðast á ókunnugum?

Spái byltingu fyrir 2050.

Drottningafaraldur

Don't stop me now, I'm having such a good time, I'm having a ball, I don't want to stop at all. Frá olíufélaginu sem var sýknað fyrir fjöldarán á dögunum. Gott ef ekki þjóðarrán. Ég, fyrir mitt leyti, er ánægður að þeir skemmta sér, ég missi ekki svefn yfir því að aðrir komist í álnir.

Ritstjóri nokkur er byrjaður að blogga. Og yrkja.

Ég er byrjaður að kenna aftur. Já, ég óttast nemendur mína. Þetta er ókunnugt fólk, að mestu leyti. Hvort aflið er rammara, í heiminum, ótti eða kaldhæðni? Á morgun kemst ég að því hvað þau hugsa. Geri fyllilega ráð fyrir að n prósent nemenda gúgli kennarana sína, rekist á þetta blogg og tek því skýrt fram, eins og sálgreinandi: ekki gera eins og ég geri, gerið eins og ég segi.

Í sjónvarpinu var þáttur um ómega-3 fitusýrur. Tíðni morða í löndum heims stendur víst í öfugu hlutfalli við fiskát, meiri fiskur, færri morð. Indverjum er ekki við bjargandi, þar eru of margar grænmetisætur.

Ég gekk fram hjá nýju lýsisverksmiðjunni á Granda áðan – þaðan berst engin lykt. Allt í kring virðist hins vegar heimurinn við það að liðast í sundur, eftir flóðið á dögunum.

Ég kenni annars vegar ritstjóranum stuttorða, hins vegar eigin ofurmeðvitund um hugsanlega ímyndaða nærveru nemenda minna, um þennan símskeytastíl.

Orð dagsins er utsigumi.

Ég hef annars verið að gera uppgötvanir sem ég tími ekki að deila með ykkur undir þessum kringumstæðum.

Hm hm hm (sagði Lenín, sagði Gorkí, las ég)

1. Rok er gott. Fyrir sálina og líkamann. Í dag er ég til. Var til. Á óbótagöngu í og úr miðbænum.

2. Afplebbunin er hafin, óvinir lýðræðisins, fagnið!

3. Pabbi minn er byrjaður að blogga.

Brúðumeistarinn

Ég er einn af fáum íslenskum sérvitringum sem ferðast með strætó til og frá vinnu. Á morgnana eru vagnarnir smekkfullir af pólskum farandverkamönnum sem kalla ekki allt ömmu sína. Flestir hverjir hraustir, ungir menn sem sjá ekkert að því að ryðjast fram fyrir inn í vagninn og svo ýta farþegum til hliðar þegar inn er komið.
Ég kalla þetta ókurteisi og frekju, en kannski er þetta viðtekin venja í Póllandi. Sem sagt: árekstrar mismunandi menningarheima eiga sér stað í strætisvagni strax snemma morguns. Tónninn sleginn fyrir restina af deginum.
Og hvað getur maður gert? Ef maður mótmælir, þá er hætta á því að tennurnar verði slegnar úr manni. Því mig grunar að þessir ungu menn séu nýsloppnir úr herþjónustu í heimalandinu. Hvernig þeir halda hópinn og gera allt í sameiningu er ein vísbending. Hvernig þeir standa þétt saman í hvíldarstöðu er önnur. Hvernig þeir heilsast er sú þriðja. Þarna er greinileg goggunarröð í gangi.
Hvað hefur herlaust land með útlenda hermenn að gera? Hvernig getum við varist þeim þegar þeir eru orðnir svo margir að þeir geta tekið völdin í landinu ef þeim sýnist svo? Vorum við ekki rétt í þessu að losna við Varnarliðið á Miðnesheiði.
Svo er hitt vandamálið. Þetta eru allt karlar. Ungir, graðir karlmenn sem eru augljóslega ekki aldnir upp af íslenskum kvenskörungum, heldur kúguðum mæðrum Austur-Evrópu. Þessir menn bera enga virðingu fyrir konum. Slíkt hef ég séð aftur og aftur. Sjáið bara dæmið á hótelinu um daginn þar sem ungri stúlku var nauðgað á salerni. Eða hópnauðganirnar í vetur. Ekki voru það Íslendingar.
Viljum við hafa þetta svona. Er þetta fórnargjaldið fyrir þensluna? Sálarheill og öryggi íslenskra kvenna? - Ég segi NEI. Setjum tappa í og stjórnum innflutningi á vinnuafli. Enga fyrrverandi hermenn og enga með sakaskrá. Punktur.

– lætur einhver hafa eftir sér í athugasemd við bloggfærslu Egils Helgasonar um Frjálslynda. Sú sannfærandi tilgáta hefur stungið upp kollinum að á bakvið ljóðskáldið Guðrúnu Steinsdóttur, hina velvakandi Guðrúnu Jónsdóttur hér að neðan, hugsanlega Mengellu, kannski strætófarþegann sem er vitnað í að ofan og fjölmarga aðra sem vísað er til með mýtunni um 'venjulegt fólk' standi ef til vill einn og sami maðurinn, eitt og sama skáldið. Hugsanlega er hann líka allir kjósendur Framsóknarflokksins síðustu ár. Hver er þessi maður, huliðsheimar íslenskrar þjóðarsálar? Hefur hann borðað kebab í Malmö?

Rásbeygingar

Fleiri Guðrúnir?

Ókei, strákar. Krakkar. Kommón. Þessi manneskja er ekkert til. Hver skrifaði þetta?

Velvakandi Moggans, 5. apríl 2007, það er skírdag.

Passíus

if I am a psychoanalyst I am also a man, and as a man my experience has shown me that the principal characteristic of my own human life and, I am sure, that of the people who are here — and if anybody is not of this opinion I hope that he will raise his hand — is that life is something which goes, as we say in French, á la dérive. Life goes down the river, from time to time touching a bank; staying for a while here and there. without understanding anything — and it is the principle of analysis that nobody understands anything of what happens. The idea of the unifying unity of the human condition has always had on me the effect of a scandalous lie.

Framleiðsla

Til að setja það í samhengi fyrir almenna launþega má taka dæmi af manneskju sem fær fimm milljónir í árslaun. Sú væri ein 10.000 ár að vinna sér inn þá upphæð. Byrji hún núna að safna ætti hún sum sé að hafa unnið sér inn fimmtíu milljarða árið 12007.

Vísir að segja brandara.

Hvað er annars banki? Svona í alvörunni. Ég endurtek að efnishyggja sem svo er nefnd, það að ásælast neyslu, er ekki efnishyggja í neinum skilningi, peningar eru alfarið andlegt fyrirbæri, þeir eru trúaratriði. Og það neytir heldur enginn hluta eftir nútímann, við neytum tákna.

Er skárra að þurfa að borga banka fyrir mat, menntun, bíla, ipod, stöðutákn, aðgöngumiða að samfélagi, en að borga kirkju fyrir syndaaflausn? Syndaaflausn er þó ekki neitt, hún er róttækar ekki neitt en Coke zero og áskrift að klámsíðu samanlagt.

Einn ég sit og legg saman neindir. Og legg til að íslenska verði lögð niður samfara öðrum þjóðtungum, enska er sjálfgefið alþjóðamál, Frakkar verða að kyngja hver annars stolti í þágu byltingarinnar – ég spái því að daginn sem við getum öll talað saman leysist bankarnir upp af sjálfum sér, skuldir þriðja heimsins hverfi, ekki eins og dögg fyrir sólu heldur eins og nótt fyrir sólu … allt í einu kemur á daginn að þær eru ekki þarna. Skipstjórar gámaskipa með farmfylli af tómötum og niðursoðnum túnfisk fá símtal og snúa við á miðri leið til Reykjavíkur – það er svangt fólk í Úganda.

Ég er ekki beinlínis að grínast, nei. Það er eitthvað mikilvægt við að vera í heiminum.

Hún Guðrún

ÞG hitti naglann á höfuðið. Höfundur ljóðbrotsins sem birtist hér á síðunni um daginn er einmitt Guðrún Steinsdóttir. Ljóðið í heild sinni hljóðar svo og birtist í Lesbók 1999:

---

STRÍÐIÐ VIÐ DAGANA

dagarnir vakna

nudda skýjaflókana úr augunum

grípa um sólargeislana í mjaðmabeltunum

henda sér fram af fjallshlíðum

smeygja sér inn um skráargöt

skríða út úr húsasundum



um morgunþætti útvarpsstöðva

og tíst smáfugla í görðum

berast hernaðarleyndarmál

á dulmáli



mennirnir vígbúast ristuðum brauðsneiðum

ávaxtasafa og skjalatöskum

kveðja konur og börn

og ganga mót vígreifum dögunum



baráttan er hörð;

dagar hverfa gleymdir á vit ára sinna

og menn hverfa gleymdir í duftið

fyrir fótum daganna;

og þrátt fyrir árþúsunda þjálfun

mæðast stríðsaðilar fljótt;

mennirnir sligast undan lífsbaráttunni

og vígbúnaðarkapphlaupinu

líkt og dagarnir

sem verða vart nema skugginn af sjálfum sér



Það er því enginn sem andmælir

þegar sáttasemjarar nætur

koma á vopnahléi um stund



nema tunglið

sem heldur uppi skæruhernaði

---

Þeir sem ekkert hafa við tíma sinn að gera, eða eiga það stöðugt og traust samband við fáránleika tilverunnar að þeim finnst ekki áríðandi að taka eitt fram yfir annað, þegar kemur að tíma og uppfyllingu hans, velta fyrir sér hvort tengsl séu á milli Guðrúnar þessarar og hennar Mengellu, en þeir fylgja málinu ekki endilega stíft eftir, enda fyrst og fremst alveg sama. Þá hafa einhverjir velt fyrir sér hvers vegna ekki spyrjist til bókar frá Guðrúnu, þar sem hún virðist hafa náð alllangt í list sinni þegar árið 1999, þarna virðist verðlaunaskáld í mótun, jafnvel ný fyndin kynslóð.

Við innflytjendur eða Vandinn að vera ekki til

Bandaríkjamenn tóku seint á 20. öld að gera upprunaland forfeðra sinna að hluta sjálfsmyndar og líta á sig ýmist sem írska kana, ítalska kana, latinó kana, asíska kana, afríska kana eða svo framvegis. Í kjölfarið á réttindabaráttu svartra. Allir Bandaríkjamenn eru nta kynslóð innflytjenda og n er yfirleitt ekki mikið hærri en 6.

Íslendingar standa frammi fyrir því að vera alltíeinu sjálfir innflytjendur í samtímanum. Fyrsta kynslóð, allir í einu. Án þess svo mikið sem stíga upp í flugvél – við búum í öðru landi nú en fyrir tuttugu árum. Það er trámað. Enginn er innfæddur heimamaður í hnattræna hagkerfinu, þar sem lögheimili manna er bankareikningur og netfang, aðsetur fartölva.

Sjö stig sorgarferlis, og við erum í afneitun. En það er vonandi að okkur takist fyrr en seinna að halda góða erfidrykkju, skála fyrir þessu landi sem var til í hálfa öld eða svo, var í marga staði fínn gaur, og halda síðan áfram. Frekar en festast í lífshættilegum pytti tómhyggju og melankólíu.

Hér er enginn Íslendingur, ekki frekar en nokkur Bandaríkjamaður er Íri. En hér er dágóður slatti neytenda af íslenskum uppruna.

Verum fegin að þetta eru ekki rasistar

„Það voru Bretar og Þjóðverjar og Frakkar og trúleysingjar að selja álver og banka og ég veit ekki hvað og hvað. Þetta var óhuggulegt.“

Nei, þetta sagði enginn í sjónvarpinu í kvöld. En þetta heyrðist:

„Það voru Tyrkir og Grikkir og svertingjar og múslimar þarna að selja kebab og pylsur og ég veit ekki hvað og hvað. Þetta var óhuggulegt,“ – ræðumaður rammíslenskur karlmaður á fundi Frjálslynda flokksins um 'málefni útlendinga' í kvöld, fyrir framan myndavél Ríkissjónvarpsins. Sjá 10-fréttir.

Össur Skarphéðinsson hitti naglann nefnilega hvorki á höfuðið né skrokkinn heldur barði beint í puttana á vinstrihönd þegar hann sagðist, í Kastljósi í gær, ekki mótfallinn því að Frjálslyndir tækju 'þessi mál' til umræðu, hann væri bara ósammála staðreyndunum sem þeir legðu fram. Reyndin er að það er ekkert við staðreyndirnar að athuga: heimurinn er fullur af Tyrkjum og Grikkjum og svertingjum – og múslimum! – Það er hins vegar í ummælum eins og þeim sem er vitnað til hér að ofan sem Frjálslyndir koma upp um hverjar  hvatir eru að baki málflutningi þeirra. Þær heita rasismi eða xenófóbía og eru rangþýddar sem útlendingahatur. Þarna hatar enginn útlendinga. En þarna eru margir að beina hver annars fortíðarþrá í farveg andúðar á innflytjendum.

Það sem ber að gera: hnattvæða verkalýðsbaráttu, andspænis hnattvæddu kapítali. Boða trúleysi um peninga. Það sem ber ekki að gera: níða manneskjur.

Greindarvísitölupróf dagsins

Aðdróttanir heyrast en engin skýr svör hafa borist við ljóðgátunni frá því í gær.

En próf dagsins: Hver smáauglýsinganna fjögurra sker sig úr?

Ljóðgáta dagsins

Hver orti og hvar birtist:

Það er því enginn sem andmælir

þegar sáttasemjarar nætur

koma á vopnahléi um stund



nema tunglið

sem heldur uppi skæruhernaði

Ýtið á blikkandi stuðrofann

„Og þá taka þeir fartölvurnar okkar. Og hvað gerum við þá?“ spyr vinur minn Norðdahl. Það er í sjálfu sér ekki vandamálið, því nota má annarra manna fartölvur, jafnvel annarra manna fartölvur sem maður sjálfur hefur þá ef til vill gefið öðrum mönnum með það að augnamiði að brúka þær endrum og eins. Ég hef þurft að velta þessu fyrir mér. Vandinn er að Þeir – og nú eru Þeir einmitt til, Þeir ganga, eins og Norðdahl minnist á, í jakkafötum – taka bíl foreldra manns, jeppa afa manns eða íbúð vinar, eftir því hver skrifaði upp á námslán. Þetta er dáldið vel hugsað kerfi, freistandi að segja skothelt.

Til að afi manns fái haldið í íbúðina sína, foreldrar manns í bílinn og/eða vinurinn í íbúðina eiga menn það til að verja tíma sínum í að bjarga mannslífum fyrir nokkrar krónur orðið … ég var að þýða leiðbeiningabækling með þessari græju, hjartastilli frá Weinmann, í bílnum á leiðinni upp í Bifröst á fyrirlestur heimspekingsins ofvirka. Þegar ég hefði getað skrifað skáldsögu. Ha?

Jæja. Slavoj biður að heilsa. Hann ætlar að líta aftur hingað við tækifæri. Íslandsvinur í mótun.