Ágæti dauðra skálda

Raunir blaðamanns? Raunir hins samsömunarfælna? Ég var á leið gegnum miðbæinn og hugðist fá mér drykk einhvers staðar en varð svo óglatt af ógleðinni í andlitum fólksins á Lækjartorgi … nú hljóma ég eins og Egill Helgason – stílsmit! Stílsmit! – jæja, varð óglatt fyrir því, tók hælsnúning og arkaði af Lækjargötu inn á skrifstofur Grapevine. Þar beið mín næsta blað í tölvum grafísku hönnuðanna – umgjörð greinarinnar minnar er gullfalleg en háskaleg – kvikmyndagerðarmaðurinn ég rifjaði upp efasemdir um ágæti þessa alls frá því í gærkvöldi og vildi breyta fyrirsögninni sem ritstjórnin hafði purrkunarlaust lagt greininni til … svo ég staldraði við í svona hálftíma á meðan ég lýsti efasemdum mínum og efasemdum um efasemdirnar, efasemdum um eigin heilindi, vöflum um djörfung mína, skoðaði mig, greinina, myndina, fyrirsögnina, lagði þetta allt saman og dró frá, deildi og margfaldaði og endaði á því að segja allt í lagi áður en ég gekk út – allt í lagi, þetta er ljómandi – vegna þess að ritstjórinn minn, Bart Cameron, sem ég reyndi síðan að gefa ameríska fimmu en hann tók henni öðruvísi og virðist fimmutískan hafa breyst frá því ég horfði síðast á Simpsons, hann kann að beita þögn sinni og melankólísku fjarrænu augnaráði. Hann horfði einfaldlega í gólfið og þagði þar til ég var sammála honum. Ég ætla héðan af alltaf að gera þetta þegar einhver reynir að þræta við mig, horfa niður og til hægri og bíða. Þegjandi. Þar til honum rennur vindurinn.

Ég gekk út og upplifði sjálfan mig afar sterklega sem auman Íslending – ótti landsins við að segja nokkuð hafði komið upp í mér. Já, andskotinn.

Já, helvíti.

Endist maður þá ekki lengur en mánuð?

Mér varð hugsað til myndarinnar Festen þegar ég gekk í gegnum ógleðina aftur, ekki vegna sifjaspella og mannleysisins í öllu, heldur vegna þess að melankólíks þögn Barts hafði strúktúralískt gegnt sama hlutverki og kokkurinn í Festen, en án hans sem bannaði Dananum misnotaða að fara, hefði ekkert gerst.

Og hvað mun svosem gerast?

Jæja, þetta er bransablogg, þetta er bransablogg hins bransstrjála … bransklofans … á morgun er mér ætlað að halda fyrirlestur um Zizek, ég var búinn að gleyma honum þar til í dag … ég er enn ekki viss um hvað Zizek er að segja … mín er freistað að tala bara um samsvaranir á milli hans og Woody Allens, hins lacaníska blinda punkts í auga Zizeks, eina kvikmyndagerðarmannsins sem hann minnist aldrei á, en er einmitt alveg eins og hann.

En það verður þó áreiðanlega ekki nema svona gamansemi á milli mikilvægari punkta … fyrirlestur … akademía … rugl.

Sjokk í dag. Sjokk í hádeginu og sjokk á kvöldin – ég stóð frammi fyrir háskalegum fréttum frá Ítalíu fyrr í dag, alveg undarlega háskalegum í ljósi þess að hinn samþykkti grundvallarskilningur á framvindu og stöðu mála hermir að í raun hafi ekkert gerst. Frá hvaða sjónarhóli geta háskalegir atburðir haft ekkert í för með sér? Frá sjónarhóli farsans. Héðan af grunar mig að ég muni líta á ástalíf mitt, frá upphafi til enda og í hverju fótmáli, sem farsa … tragedíunni er lokið, við erum komin í landið handan fjarskans, þar sem allt er bara einn stór brandari!

Kæru vinir, við látum þetta nægja, nóttin er komin og farin og ég ætla að horfa á eins og eina kvikmynd fyrir háttinn.

P.S. Mig grunar að sálgreining á landinu myndi leiða í ljós að æðsta skylduboð þess sé hvorki Þú skalt vinna! né Þú skalt njóta!, hvorki Þú skalt þjást! né Skapaðu! heldur: Ekki hugsa! Rifjaðist allt í einu upp fyrir mér ein útlegging á þessu boði, af vörum allra íslenskukennara landsins grunar mig: Skrifaðu knappar setningar, ekki lengri en svo að þær megi bera þægilega fram í einum andardrætti. Og tiltekinn prófessor er aukinheldur afar mótfallinn semíkommum. Þetta eru stórkostlegar aðferðir til að halda undirskipaðri hugsun í skefjum – bættu við banni við hverskyns „slettum“ úr öðrum tungum og það er næsta gulltryggt að ný hugsun mun ekki heyrast á landinu um árhundruð. Félagi, ég hef aldrei séð aðra eins frystikystu!

Jæja, Haukur, ekki tuða …

P.P.S. Titill bloggsins er titill greinar sem er óþarft að skrifa nokkru sinni, um hversu þægilegra er að fást við dauð skáld en lifandi. Datt þetta í hug í fjörunni áðan – bara titillinn, innihald greinarinnar óþörfu sagði sig sjálft en kom þó eftir á – rétt eftir að ég kastaði upp á grasflöt fótbolta sem hafði komið fljúgandi yfir hausamótin á mér og minnt mig á tilvist hinna, boltinn reyndist í eigu tónlistarmannsins Jóns Ólafssonar, sem var að leika við dóttur sína. Jón Ólafsson tónlistarmaður gæti hugsanlega verið minn erkihinn.