Hórdómur: útgönguleiðir hjartaknúsarans

Ég hef nú tekið að mér að blogga eftir pöntunum, ég stakk upp á því þegar mér lá ekkert á hjarta og nú mun ég fylgja því eftir þó að dagarnir séu breytilegir. Fyrstu tvær pantanir voru Hafnfirðingabrandari og „styggðaryrði um Steinar Braga“. Vessgú:

Það var einu sinni Hafnfirðingur sem keyrði yfir Steinar Braga. Hafnfirðingurinn stígur út úr bílnum og spyr: Er í lagi með þig? Steinar Bragi svarar engu heldur liggur og veltir því fyrir sér hvort hann er dauður, og hvort þetta sé malbik sem lekur út um nasirnar á honum.

Ég er að ljúka við Útgönguleiðir Steinars. Það sem ég mun segja er also með þessum fyrirvara, og hinum að auki að ég held að lesendur þessa bloggs séu um fimmtán talsins og ég held að Steinar sé einn af þeim og hann líti hérna við ef til vill á fimm til fimmtán daga fresti. Við höfum einu sinni farið í sjómann og hvorugur vann en haldið þó ekki að ég sé endilega hlutlaus, látið ekki nítjándu aldar vísinda glepja ykkur börnin góð. Haldið þó heldur ekki að hægt sé að nota hlutdrægni mína gegn mér hvert sem hún liggur, hlutdrægni makes the world go round eða hvar væri Mars ef hann hefði ekki afstöðu gagnvart Júpíter? Og hvenær væri mars ef ekki gagnvart apríl? Og þar fram eftir götunum …

Steinar Bragi er upptekinn af götum. Bókin er bæði gatnabók og gatabók … það eru götur í heiminum, það eru göt á heiminum, það eru göt á líkömunum og það eru göt á sálunum. Sálirnar eru jafnvel göt, manneskjurnar dúkkur, þær eru tómar að innan plastdúkkurnar með húðlitnum sem litlar stúlkur leika sér að … og í hryllingsmyndum hafa þær göt í staðinn fyrir augu. Þetta veldur Steinari Braga ógleði og uppköstum og þar sem ælan leggst vex blómstur. Nei, ég get ekki talað illa um Steinar Braga. Hann er einn af örfáum sem ég þekki, afar fáum, sem hafa tilvistarlega einurð til að koma fram við lífið eins og það virðist eiga skilið. Og þó að við höfum verið jafnir í sjómann er hann sumpart einfaldlega stærri en ég og það er allavega til ein vídd þar sem ég næ ekki upp í hann, þar sem ég sé ekki einu sinni fyrir endann á honum.

En að einhverju leyti vex ég sjálfur í aðrar víddir og það gæti hugsast að þar komi það honum á óvart – og þó er ég ekki viss – að frómt frá sagt hlýnar mér um hjartaræturnar þegar ég les Útgönguleiðir. Ég fyllist hvorki óþoli né viðurstyggð, heldur eiginlega yl og kæti … ég geri mér ekki fulla grein fyrir því af hverju það stafar en get lagt fram tilgátu:

Lífið er ógeðslegt. Ástin er ógeðsleg. Ástin er jafnvel það ógeðslegasta í lífinu, sannleikurinn um ástina er ef til vill fólginn í slími, slímhúð, þumbingslegum takti, storknandi blóði, dauða, afneitun og eigingirni. Ástin er ef til vill samheiti allra þeirra heilkenna sem fá sálsjúkar manneskjur til að gera nokkuð yfirleitt fremur en að deyja. Ástin er hugsanlega hið langlífasta blæti allra blæta vegna þess að innistæðan fyrir hugmyndinni er smæst allra innistæðna, hún er kannski alls ekki nein. Og þá er ekkert eftir. Þetta er haldbær sannleikur, hann er heill, hugsanlegur og samkvæmur, fram að því að hann er færður í orð, því hafi einhver í alvörunni rekið sig á svartnætti heimsins, hírist hann þar, og sé ekki nokkur vonarglæta í veröldinni um … afvötnun? Ég er að leita að orði … sé ekki skip á siglingu … sé ekki vatn í sjónum … ef dauðinn er eini sannleikur lífsins og játist þvi einhver, þá er það hann sem yljar félögum sínum þegar hann, af einhverjum sökum, hefur orð á því. Ef inntak orðanna væru einfaldlega sannleikurinn hefðu þau ekki verið skrifuð, skáldið væri ekki skáld, heldur væri það sjálfsmorðingi. En orðin eru á blaðinu og skáldið er enn í veröldinni, og þess vegna er ælan í bókinni og asfaltið í sálinni ekki aftaka heldur fæðing.

Ef Steinar Bragi veit ekki að það er hægt að orna sér við bókina hans, og finnst það jafnvel vemmileg tilhugsun, þá veit ég also betur. Það væri það versta sem ég get sagt um hann enn sem komið er. Hef ég þá jafnvel, þegar betur er að gáð, uppnefnt hann – krútt? Haha!

Ég vil annars ítreka að Woody Allen hefur aldrei séð eigin kvikmyndir. Semsagt, þetta er ekki orðaleikur eða sniðugheit heldur staðreynd, að mér skilst. Hann er nógu frægur til að eiga sjálfsagt vitni að flestum stundum lífs síns og hugsanlega er þá staðhæfingin hrekjanleg, þar með vísindaleg eins og sagt er.

Vísindamenn voru annars að komast að einhverju í dag, las ég í mogganum.

Ég er full meðvitaður um einn hugsanlegan nýjan lesanda og finn þá meðvitund toga einhvern veginn, eitthvert … gemmér meira!

P.S. Ég lít svo á að þetta tilraunaverkefni, sem er ekki styrkt af nýsköpunarsjóði, sé innblásið af grein Ófeigs Sigurðssonar á nyhil.org um íslenskar hórur, sem hann segir að séu, ólíkt öðrum, ókeypis. Ég er þá orðin orðhóra og skrifa það sem mér er skipað, en einmitt, ólíkt til dæmis stéttbræðrum og -systrum hjá auglýsingastofum, endurgjaldslaust. Ég er þá jafnvel frumspekileg uppreisnarhóra.