Þvermoðska

Sólin er að koma upp aftur.

Er til fólk sem er ósátt við að vera nokkuð minna en nýr kristsviðburður? Sem vill þá heldur vera ekki neitt, fyrst það er ekki allt? Er það einn úr hópi þess fólks sem síðan getur hugsanlega verið frelsari – eða einmitt ekki?

Ég er að velta fyrir mér ídealistunum sem vaka á næturna. Sem annars vegar trúa ekki á núið og hins vegar ekki á morgundaginn en trúa á … eitthvað annað. Bara eitthvað annað. Það hlýtur að vera eitthvað annað. Það er líka eitthvað annað. Það er til dæmis Ítalía – Ítalía er engin lygi, ég hef komið þangað.

Og það er Berlín. Allt satt.

Eylífið er svakalegt … kannski er það ekki eyjan heldur þessi kyndiklefi sem ég bý í sem tekur á … en það er ekki laust við að ég finni fyrir innilokunarkennd, svona fastur í sjálfum mér. Og ég held að Foucault hafi verið nær því en þeir sem á undan gengu – það er ekki að sálin sé lokuð í líkamanum heldur stendur líkaminn pikkfastur í sálinni.

Jæja … en nú morgnar. Þá er tímabært að fara að sofa.