Svona lýkur bloggfærslu dómsmálaráðherra, sem hefst með þessum orðum:
„Skrif fólks og upphrópanir á blogginu um lögreglu og störf hennar eru með miklum ólíkindum. Sömu sögu er að segja um hróp að lögreglu, þegar hún er að sinna skyldum sínum, svo að ekki talað um líkamsárásir á lögregluþjóna. Hótanir í þeirra garð og fjölskyldna þeirra. "
Æðsti yfirmaður lögreglumála í landinu, lætur þannig frá sér þau boð að líta beri á þá sem gagnrýna framkvæmd útlendingastefnu, eða önnur tiltekin verkefni lögreglunnar, sömu augum og þá sem almennt lítilsvirða lögregluna, hindra hana í starfi, jafnvel, ef við leyfum okkur þá fótskriðu sem virðist hvatt til í textanum, þá sem ráðast líkamlega á lögreglumenn eða hafa í hótunum við fjölskyldur þeirra.
Að líta beri á höfunda greina eða upphafsmenn mótmælaaðgerða, allt að því sem ofbeldismenn?
Að hörð gagnrýni og miklar efasemdir um tilteknar lögregluaðgerðir feli í sér ámælisverða ögrun? Hverjum er ögrað? Ögrað til að bregðast hvernig við?
Í langri færslu Björns Bjarnasonar er ekki eitt orð sem réttlætir þá ómannúðlegu hörku, yfirgang og nú valdníðslu sem yfirvöld sýna hælisleitendum á landinu, og sem lögreglan sýndi þeim með innrás á heimili þeirra fyrir þremur dögum síðan. Þar eru nokkur orð um að reglum hafi verið fylgt, mörg orð um Kárahnjúkamótmæli, mjög mörg orð um valdbeitingartæki lögreglunnar – finnska löggan sé komin með rafstuðstæki – og svo þessi pirringur yfir því að almenningur láti í ljósi efasemdir um lögregluaðgerð.
Lögregla er stundum skilgreind sem sú stofnun sem hefur einkarétt á beitingu ofbeldis innan tiltekins landsvæðis, einkarétt á líkamlegum þvingunaraðgerðum. Lögreglan ein hefur rétt á að halda fólki, og færa það til gegn vilja þess. Og lögreglan ein hefur rétt á að brjótast inn hjá fólki. Ég er hlynntur slíku einkaleyfi.
Það er hins vegar ekki bara í lagi að almenningur spyrji spurninga um hvernig slík stofnun fer með vald sitt, sé vakandi fyrir möguleikanum á misbeitingu, að stofnunin fari út fyrir valdsvið sitt eða jafnvel að draga megi skilgreint valdsvið hennar í efa – það er ekki bara í lagi að almenningur sé tilbúinn að gagnrýna framferði slíkrar stofnunar og mótmæla hátt og skýrt, það er ekki bara í lagi heldur er það nauðsynlegt og löngu viðurkennt skilyrði þess að kalla Ísland frjálslynt, vestrænt, lýðræðislegt réttarríki.
Eða hvaða vestræna gildi felur í sér að lögregla sé hafin yfir gagnrýni?
Enn er spurningum um aðgerðir lögreglunnar síðasta fimmtudag ósvarað. Fremst fer kannski þessi: hvers vegna beindust aðgerðirnar ekki bara að þeim sem grunaðir voru um tiltekin afbrot, heldur 40 manns sem reyndust upp til hópa hreint ekki sekir um neitt? Ekki neitt! Ef lögreglan hafði til þess skýrar heimildir, hvernig eru þær heimildir réttlættar? Ef þær eru réttlættar með tilvísun í lög, hvernig eru lögin réttlætt?
Gagnvart almenningi – og einkum gagnvart útlendingum – birtist ríkið sem eitt yfirvald. Því ber að halda þessari spurningu til streitu þar til henni er svarað, ekki með tilvísun í rétt skrifræðisleg ferli eða samræmi við reglur, heldur í gildi eða grundvallaratriði sem valdhafar eru fúsir að verja með eigin orðum. Eftir seinna stríð ákváðu Vesturlönd að það væri ekki nóg að réttlæta gjörðir sínar með fylgni við reglur.
Stendur dómsmálaráðherra við þau orð sín að það að gagnrýna störf lögreglu sé jafn ámælisvert og „hróp að henni á götum úti eða ögranir af öðru tagi“? Innan hvaða pólitísku hefðar er litið svo á?
