Auðvitað vil ég bæði peninga og tign, ég þarf bæði peninga og tign, ég þarf á vegsemd að halda og nýjum nærbuxum, en andskoti er mín samt freistað að birta þessa bók sem ég var að skrifa bara hér á netinu, á meðan ég bíð svara frá útgefanda.
Fæst hún útgefin? Hef ekki græna glóru. Þetta er skrítin bók, og það er annarra að ákveða hvort hún er skrítin og góð eða skrítin og vond. Að nokkru leyti býr svarið í bókinni, að nokkru ræðst það af duttlungum tíðarandans og að þónokkru leyti af duttlungum fárra manna.
Hannes heitir hann einhversson, kúratorinn á Akureyrarsafni, sem setti upp sýninguna með hundrað milljón króna skúlptúrnum. Hann segist í sýningarskrá hafa unnið sýninguna í nánu samstarfi við listamanninn. Sú er staða listamanna og sú er staða rithöfunda -- það er offramboð af okkur öllum og ráðamenn hugtakamiðstöðvanna -- bókaforlaga og gallería -- geta að nokkru leyti valið úr, plokkað, breytt jafnvel og bætt, í samræmi við eigin stefnu. Það hafa margir minnst á og er ekki með öllu ósatt, að útgáfustjórinn og kúratorinn eru orðnir hinir eiginlegu konseptlistamenn, höfundarnir eru ekki nema hráefni í skúlptúrana þeirra. Klippimyndina.
Maður reynir að gæta heilinda, maður reynir að vera maður sjálfur, maður reynir að reyna ekki að tengjast guðdómnum því ef maður reynir það of harkalega slær hann mann utanundir og fer ... frelsið finnur maður þegar vel lætur á nokkurra mínútna fresti, en í verri tíð nokkurra mánaða, þegar maður situr einn með sjálfum sér og býr til. Að búa til er betra orð en að skapa, því sköpun lyktar af hippum og sósíaldemókratísku skólastarfi, sem allir hafa óbeit á í raun, því í raun hefur ekki gengið nógu vel að implimentera það sem er í grunninn frábær hugmynd. Í raun hefur allt vatnast út, í raun kann enginn á lýðræðið og þeir sem hafa rétt fyrir sér í orði flækjast í borðfæturna og hrynja til gólfs um leið og kemur til verka.
Nema þeir sem kunna að vera einir en þeir kunna yfirleitt bara að vera einir og eru jafn heftir í félagsskap og þeir eru á stundum frjálsir við skrifborðin sín. "Talaðu fyrir sjálfan þig!" Og fyrir hvern annan ætti ég svosem að vera að tala?
Ég hef heyrt að til sé fólk sem finnur frelsi á báðum vígstöðvum, ég hef heyrt af raunverulegum athafnaskáldum, mönnum og konum sem grípa bæði til aðgerða og setja niður hugmyndir. Sum þeirra voru handtekin eftir hryðjuverk á 8. áratugnum, önnur eru dauð, en einn fyrrum forsætisráðherra og annar fyrrum forstjóri eru enn einhvers staðar á ráfi ... best heppnuðu blómabörnin, mennirnir sem fundu frelsið og dunda sér við sköpun heima fyrir, milli umbóta á heiminum. Annar veit að ást verður ekki dreift nema með eldi og sverði, hinn gefur börnunum brauð og leika, báðir sitja þess á milli og yrkja um frostrósir og bárujárn, penninn flýgur eftir svellinu, að detta á rassinn er líka stuð.
Vinstrimenn eru þeir sem hafa ekkert að segja og láta ekkert gerast og fara í fýlu yfir því. Eftir að sjá glitta í að formannsefni Samfylkingarinnar hafa ekkert í hyggju nema ná völdum, og vitandi að einu íhaldsmennirnir á Íslandi eru þjóðernissinnaðir náttúruverndarsinnar, verð ég að lýsa yfir algjörri óbeit minni á vinstrimönnum, og vonbrigðum yfir því að hugmyndafræðileg uppfærsla virðist þrátt fyrir allt ekki í nánd.
Það vantar bækur -- það þarf að bombardera Ísland með Zizek, Negri og Klein eins og það var bombarderað með Adam Smith -- en sjálfsagt er ekki til meiri fullnaðarsigur Smiths en sú sýn á bókamarkaði að róttækni seljist einfaldlega ekki.
Ég sé tvo feimna unglinga í strætisvagni reyna að segja bara það sem er fyrirsjáanlegt að hinum unglingnum líki. Hehe. Já, geðveikt. Kúl. Já, hehe. Klikkað. Hehe. Hehe til eilífðarnóns, hugtökin eru komin til að vera, gerum okkur þau að góðu.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli