Það er þá helst í fréttum að vindmyllur sem tókust á loft í Suður-Evrópu fyrir margt löngu síðan eru farnar að láta á sér kræla í Skandinavíu, það glitrar fallega á þær í kvöldsólinni, flugumferðarstjórn hefur áhyggjur, vísindamenn spyrja sig hvort þær muni hafa áhrif á golf-strauminn og gróðurhúsa-þaðalltsaman – póstmarxistar velta fyrir sér hver ásetningur vindmyllanna sé en frá Cambridge og Brighton berast þau skilaboð að vindmyllur hafi ekki ásetning, aðeins atferli, hins vegar skipti það ekki máli.
Með öðrum orðum: Veit einhvern við hvern Stefán Snævarr er að tala í greinum sínum á Kistunni? Hverjir eru málfeigðarsinnarnir sem hann ávarpar?
Raunar skrifaði málfeigðarsinninn jonf@hi.is í Morgunblaðið á dögunum – það er freistandi að finna hómófóbíu í þessu, en þó virðist frekar vera um heiðarlegan ótta við breytingar og misskilning á tungumáli að ræða … ég held ekki að þetta sé höfuðandstæðingur SS:
Það er alkunna að ensk tunga hefur mikil áhrif á íslensku. Áhrifanna gætir með ýmsum hætti. Eitt þeirra orðasambanda sem rekja má til ensku er koma út úr skápnum (e. come/be out of the closet). Í ensku er merkingin sú að sá sem kemur út úr skápnum segir öðrum að hann sé samkynhneigður eftir að hafa haldið því leyndu. Í íslensku var orðasambandið notað með svipuðum hætti og í ensku en nú bregður svo við að það er notað í merkingunni láta skoðun sína í ljós; sýna sitt rétta andlit; koma fram, t.d.: ráðherrann verður að koma út úr skápnum og tjá sig; [Skjár einn] kom rækilega út úr skápnum síðast liðið vor þegar Egill Helgason var flæmdur burt af stöðinni (10.7.04); Guðfræðin kemur út úr skápnum (25.8.03) og [Mogginn] kom út úr skápnum og fór að púsla saman greinum í leiðara sína (7.7.04). Umsjónarmaður kann þessu illa og telur að í þessu efni sem öðrum sé best að saman fari kall og kýll, hið enska orðasamband hafi verið fengið að láni ásamt merkingunni.
Hvernig birtir maður myndir á blogger? Ég er með íðilfagra mynd af verkum brennuóðra vandala sem fóru um hverfið mitt í gær og hlýddu kalli náttúru sinnar.
Hvalveiðisandalar fást á ebay.
H.
31.10.04
30.10.04
Fjarlægðingar
Er búið að semja siðareglur bloggara? Einhvern veginn finnst mér mér ekki stætt á því að fjarlægja færslu næturinnar … ber hins vegar fyrir mig áfengi, símtali og tölvuskeyti.
Johanar og lifshaskar
Lífsháskinn. Gleymið því ekki að Godot kemur ekki!
Og gleymið því samt, því það er unaður að hunsa.
Gleymið því ekki að þið munið deyja, og það von bráðar
– en gleymið þvi samt því það er unaður að lifa og algleymast
– gleymið því ekki, börn bavíana, að ykkur er ekki sjálfrátt
– og gleymið því þó og njótið frelsisins sem ykkur er gefið þó það liggi milli þess að klóra í handarkrikann og klóra í olnbogann, undir spennutreyjunni, með hökunni.
– Gleymið því ekki að þið eruð eilíflega föst í tungumálinu og komist ekki hjá þvi að vera menn
og gleymið þvi samt og blablabla … því tungumálið var sannarlega til annarra hluta skaffað og er í dag kjaftæði.
Gleymið því ekki að kjaftæði heimsins er kjaftæði heimsins og gleymið því þó því ennþá hefur enginn fundið neitt skemmtilegra en glaum og gleði og maður er manns …
matt er manns gaman,
mátt er manns gaman
– gleymið því ekki að tilfinningalíf ykkar er bundið hormónastarfsemi
og gleymið því eins og þið framast getið því ekkert er raunverulegri
og gleymið því samstundis að til eru menn sem hafa staðið á tunglinu og litið yfir jörðina og séð þessa vitleysu alla utan frá, þaðan sem jafnvel kínamúrinn hlýtur að vera hlægilegur,
þangað munið þið aldrei fara,
gleymið því ekki að þið eruð föst
og gleymið því samt meðan þið getið,
dag einn hætta fossarnir að niða,
að sólin gleypi jörðina er enginn skáldskapur,
eða að börnin borði byltinguna
eða að þögnin ein rokki.
Drepið ekki í dróma dauðvona börn,
en drekkið yss í
voninni er væflast
í tsjinntsjinnirí, tsjinntsjinnerí, tsjinntsjinntsjirú –
bla bla bla – good luck will rub off on you.
Og gleymið því samt, því það er unaður að hunsa.
Gleymið því ekki að þið munið deyja, og það von bráðar
– en gleymið þvi samt því það er unaður að lifa og algleymast
– gleymið því ekki, börn bavíana, að ykkur er ekki sjálfrátt
– og gleymið því þó og njótið frelsisins sem ykkur er gefið þó það liggi milli þess að klóra í handarkrikann og klóra í olnbogann, undir spennutreyjunni, með hökunni.
– Gleymið því ekki að þið eruð eilíflega föst í tungumálinu og komist ekki hjá þvi að vera menn
og gleymið þvi samt og blablabla … því tungumálið var sannarlega til annarra hluta skaffað og er í dag kjaftæði.
Gleymið því ekki að kjaftæði heimsins er kjaftæði heimsins og gleymið því þó því ennþá hefur enginn fundið neitt skemmtilegra en glaum og gleði og maður er manns …
matt er manns gaman,
mátt er manns gaman
– gleymið því ekki að tilfinningalíf ykkar er bundið hormónastarfsemi
og gleymið því eins og þið framast getið því ekkert er raunverulegri
og gleymið því samstundis að til eru menn sem hafa staðið á tunglinu og litið yfir jörðina og séð þessa vitleysu alla utan frá, þaðan sem jafnvel kínamúrinn hlýtur að vera hlægilegur,
þangað munið þið aldrei fara,
gleymið því ekki að þið eruð föst
og gleymið því samt meðan þið getið,
dag einn hætta fossarnir að niða,
að sólin gleypi jörðina er enginn skáldskapur,
eða að börnin borði byltinguna
eða að þögnin ein rokki.
Drepið ekki í dróma dauðvona börn,
en drekkið yss í
voninni er væflast
í tsjinntsjinnirí, tsjinntsjinnerí, tsjinntsjinntsjirú –
bla bla bla – good luck will rub off on you.
27.10.04
26.10.04
Eilifðin leggur niður flugleiðir
Eilífðin er miklu lengri en nokkurt okkar óraði fyrir og það eru flugur og móða á gluggunum og ef ekki væri hægt að fá góðan latte hérna þá … hvað? Þá myndi ég drekka vondan latte en hafa færri rúsínur í pulsuendann á niðurdrepandi málsgreinum. Og kveikjarinn minn deyr – bic kveikjarar eru frábærir á meðan þeir endast, en svo hætta þeir svo snögglega að virka – sannarlega meiri reisn yfir þeim en hinum hálfglæru algengari sem lognast hægt og bítandi út af nánast frá því maður kaupir þá, en þetta kemur samt alltaf svo flatt upp á mig.
Eilífðin já, hún er full af sjálfshjálparbókum. Er með eina um leti í höndunum, eða procrastination – procrastinazzione eins og það heitir sjálfsagt á ítölsku – sem mér virðist á samhenginu þýða þann sið að slá hlutum á frest. Ég hef í raun og sanni skrópað í skólann til að lesa í bókinni … það er þannig sem mér virðast sjálfshjálparbækur virka fyrir flesta. Ég hef horft upp á margan góðan mann falla í gildru heilræðanna og vona að ég varist hana sjálfur – ef ekki mun ég skrifa bók um hana „Sjálfshjálparbækur – hvernig maður losnar úr vítahringnum“ sem mun vera brandari af sama toga og farandsölumaðurinn sem selur skiltin „Enga sölumenn“.
Bof, eilífðin. Boff! Sumir hafa verið að drekka sig í gegnum eilífðina en hafa ákveðið að vinda sínu kvæði í kross og sækja AA fundi. Sjálfur drekk ég mestmegnis piparmintute og var raunar gefin kanna á dögunum, almennileg tekanna, sem er ágætt, því hún endist í þrjár stundir eða svo ef ég sit einn að svambli, en bolli aðeins 25 mínútur. Hér um bil. Og yfirleitt get ég tekið striklotu við vinnu á meðan ég hef te.
Eilífðin keyrir á loforðinu um að lífið sé rétt handan við hornið og henni hefur nú tekist að bæta á sig hornum á tíu dögum með undraverðum hætti. Lífið heitir Verónika og fyrst varð pabbi hennar alvarlega veikur daginn áður en hún ætlaði leggja af stað. Þegar pabbi hennar tók að braggast lagði flugfélagið sem sér um samgöngur milli borganna tveggja sem koma okkur við niður flug á milli borganna tveggja sem koma okkur við. Faðirinn er nú kominn af sjúkrahúsinu en þá er biðlisti í lestarferðir milli borganna, og mikil ásókn í sæti fyrirsjáanleg fram yfir mánaðamót, samkvæmt talsmanni. Lestafyrirtækisins.
Eilífðir geta alltaf á sig hornum bætt. Ég borða nutella á banana … nei, þetta er ekki þunglyndi. Mér bara leiðist.
Þrjár greinar og ein lítil þýsk ljóðabók á leiðinni … ásamt tveimur tónlistarmyndböndum. Þetta situr hérna hálfklárað á tölvunni minni og mér finnst eins og þetta væri áreiðanlega allt saman tilbúið ef ég hefði fengið dsl tengingu í dag eins og mér var lofað … en það er komin nótt og þá er eilífðin bærilegri vegna samkvæmninnar, eilífur dagur er asnaskapur en það býst enginn við því að nóttin taki enda hvort eð er. Maður getur séð myrkrið allt að endimörkum alheimsins, en dagurinn dregur mann á jörðina.
Jájá … maðurinn á AA fundunum sagði við mig um daginn, þá var hann á túr, að maður þyrfti að fara vel með myrkrið í sér.
Þar sem ég drakk latteinn minn úti á gangstétt í dag gekk fram hjá mér lágvaxinn en myndarlegur maður um þrítugt, ekki ósvipaður Michael J. Fox, með texta á A4 blöðum sem hann las upphátt í belg og biðu, um nasista. Taldi upp alla þessa helstu og vék svo yfir í eðlisfræðikenningar sem hreinlega fengju ekki staðist. Þær virtist hann kunna blaðalaust. Tók sér hlé og bað fólkið á næsta borði um eld af mesta látleysi, en hélt svo áfram eins og ekkert hefði í skorist. Þetta var geðsjúklingur. Þannig fer eilífðin með suma.
Ég hvet flugfélagið Volareweb til að endurskoða stefnu sína í málefnum Berlínar og lofa að hvetja alla sem ég þekki hérna til að fljúga oftar til Rómar ef þeir gefa okkur einn, bara einn séns enn.
Ykkar,
H.
Eilífðin já, hún er full af sjálfshjálparbókum. Er með eina um leti í höndunum, eða procrastination – procrastinazzione eins og það heitir sjálfsagt á ítölsku – sem mér virðist á samhenginu þýða þann sið að slá hlutum á frest. Ég hef í raun og sanni skrópað í skólann til að lesa í bókinni … það er þannig sem mér virðast sjálfshjálparbækur virka fyrir flesta. Ég hef horft upp á margan góðan mann falla í gildru heilræðanna og vona að ég varist hana sjálfur – ef ekki mun ég skrifa bók um hana „Sjálfshjálparbækur – hvernig maður losnar úr vítahringnum“ sem mun vera brandari af sama toga og farandsölumaðurinn sem selur skiltin „Enga sölumenn“.
Bof, eilífðin. Boff! Sumir hafa verið að drekka sig í gegnum eilífðina en hafa ákveðið að vinda sínu kvæði í kross og sækja AA fundi. Sjálfur drekk ég mestmegnis piparmintute og var raunar gefin kanna á dögunum, almennileg tekanna, sem er ágætt, því hún endist í þrjár stundir eða svo ef ég sit einn að svambli, en bolli aðeins 25 mínútur. Hér um bil. Og yfirleitt get ég tekið striklotu við vinnu á meðan ég hef te.
Eilífðin keyrir á loforðinu um að lífið sé rétt handan við hornið og henni hefur nú tekist að bæta á sig hornum á tíu dögum með undraverðum hætti. Lífið heitir Verónika og fyrst varð pabbi hennar alvarlega veikur daginn áður en hún ætlaði leggja af stað. Þegar pabbi hennar tók að braggast lagði flugfélagið sem sér um samgöngur milli borganna tveggja sem koma okkur við niður flug á milli borganna tveggja sem koma okkur við. Faðirinn er nú kominn af sjúkrahúsinu en þá er biðlisti í lestarferðir milli borganna, og mikil ásókn í sæti fyrirsjáanleg fram yfir mánaðamót, samkvæmt talsmanni. Lestafyrirtækisins.
Eilífðir geta alltaf á sig hornum bætt. Ég borða nutella á banana … nei, þetta er ekki þunglyndi. Mér bara leiðist.
Þrjár greinar og ein lítil þýsk ljóðabók á leiðinni … ásamt tveimur tónlistarmyndböndum. Þetta situr hérna hálfklárað á tölvunni minni og mér finnst eins og þetta væri áreiðanlega allt saman tilbúið ef ég hefði fengið dsl tengingu í dag eins og mér var lofað … en það er komin nótt og þá er eilífðin bærilegri vegna samkvæmninnar, eilífur dagur er asnaskapur en það býst enginn við því að nóttin taki enda hvort eð er. Maður getur séð myrkrið allt að endimörkum alheimsins, en dagurinn dregur mann á jörðina.
Jájá … maðurinn á AA fundunum sagði við mig um daginn, þá var hann á túr, að maður þyrfti að fara vel með myrkrið í sér.
Þar sem ég drakk latteinn minn úti á gangstétt í dag gekk fram hjá mér lágvaxinn en myndarlegur maður um þrítugt, ekki ósvipaður Michael J. Fox, með texta á A4 blöðum sem hann las upphátt í belg og biðu, um nasista. Taldi upp alla þessa helstu og vék svo yfir í eðlisfræðikenningar sem hreinlega fengju ekki staðist. Þær virtist hann kunna blaðalaust. Tók sér hlé og bað fólkið á næsta borði um eld af mesta látleysi, en hélt svo áfram eins og ekkert hefði í skorist. Þetta var geðsjúklingur. Þannig fer eilífðin með suma.
Ég hvet flugfélagið Volareweb til að endurskoða stefnu sína í málefnum Berlínar og lofa að hvetja alla sem ég þekki hérna til að fljúga oftar til Rómar ef þeir gefa okkur einn, bara einn séns enn.
Ykkar,
H.
24.10.04
Svifnökkvi og tvídrifshjól ásamt BT-10 þotu
GUÐBERGUR Bergsson, landsþekktur akstursíþróttamaður, var sýningarstjóri á Sportbílasýningunni í Laugardalshöll um síðustu helgi. Hann hleypur í skarðið fyrir Ragnar Halldórsson sem Sverrir Þóroddsson skoraði á í síðustu viku. Listi Guðbergs yfir þau tíu farartæki sem hann kysi helst í sinn bílskúr er af fjölbreyttara taginu. Þar má sjá þotu, þyrlu og ofursportbíla en líka mótorhjól af sverustu gerð. Fyrst myndi ég velja Lamborghini Gallardo. Ég er ekki farinn að keyra svona bíl en hann er ansi hreint fallegur. Ég þori ekki að nefna Ferrari Enzo því það er eiginlega ekki hægt að keyra hann hérna.
Gagnasafn mbl.is | mið. 16.6.2004 |
Gagnasafn mbl.is | mið. 16.6.2004 |
21.10.04
A milli mala
Ég hef misst stílinn. Ég hef enga tilfinningu fyrir íslenskri tungu lengur. Ég er að reyna að vinna í bókinni sem ég er búinn að vera að skrifa síðan á 19. öld þegar ég hét Sören Kierkegaard en nefndi mig ýmsum nöfnum, og ég næ engri tengingu við málfarið í bókinni. Ekki nokkurri! Er helst freistað að skrifa hana á frönsku eins og Beckett, skrifa hana jafnvel á latínu … það væri almennileg Entfremdung. Er ég ekki að fara rétt með þýsku orðin allavega?
Andskotinn … svo hef ég engar þekkingarfræðilegar forsendur til að meta hvort þetta er lygi í mér og bara afsökun fyrir leti. Á von á bók um leti á næstunni, ef til vill bjargast þetta þá. Gæti borist á morgun.
Hm … var bitinn um daginn, í úlnliðinn, af afar hávöxnum manni frá Senegal sem ég sakaði um að hafa stolið símanum mínum. Það var rangt, hann hafði bara stolið sígarettum og öðrum tóbaksvarningi sem hann gaf líka til baka.
Todd Richardson rústar Eiríki Erni Norðdahl og Todd er ekki einu sinni til. Godd? Gotodd? Er tilvísun hérna?
Ég skrifa á esperantó, maður hlýtur að geta fengið styrki út á það! Það á líka að vera löturlétt …
Klám og ofbeldi, leðurjakkinn er að gera mig að manni. Hvalveiðimanni, gott fólk!
Afsakið svo orðaleikinn í titlinum, ég veit að svona er ekki í tísku, fékk hann bara ekki staðist. Ný grein á múrnum gefur mér færi á að bregða enn fremur á leik og segjast orðinn ómálefnilegur … hann var svo málefnilegur pilturinn, svo flutti hann til útlanda … hvað á ég að gera við þessa nótt?
Vatíkanið er annars enn í Róm.
Andskotinn … svo hef ég engar þekkingarfræðilegar forsendur til að meta hvort þetta er lygi í mér og bara afsökun fyrir leti. Á von á bók um leti á næstunni, ef til vill bjargast þetta þá. Gæti borist á morgun.
Hm … var bitinn um daginn, í úlnliðinn, af afar hávöxnum manni frá Senegal sem ég sakaði um að hafa stolið símanum mínum. Það var rangt, hann hafði bara stolið sígarettum og öðrum tóbaksvarningi sem hann gaf líka til baka.
Todd Richardson rústar Eiríki Erni Norðdahl og Todd er ekki einu sinni til. Godd? Gotodd? Er tilvísun hérna?
Ég skrifa á esperantó, maður hlýtur að geta fengið styrki út á það! Það á líka að vera löturlétt …
Klám og ofbeldi, leðurjakkinn er að gera mig að manni. Hvalveiðimanni, gott fólk!
Afsakið svo orðaleikinn í titlinum, ég veit að svona er ekki í tísku, fékk hann bara ekki staðist. Ný grein á múrnum gefur mér færi á að bregða enn fremur á leik og segjast orðinn ómálefnilegur … hann var svo málefnilegur pilturinn, svo flutti hann til útlanda … hvað á ég að gera við þessa nótt?
Vatíkanið er annars enn í Róm.
17.10.04
Godard – Paris Hilton – gonzo
Ég ætla að halda áfram þessum Godard þræði … látum kjurrt liggja hvort maðurinn meinti þetta eða hvernig og hvort hann stundaði það eða hvernig, tilvitnunin fjallaði um klippingar og var eitthvað á þá leið að hann klippti ekki úr skoti í næsta fyrr en engrar annarrar undankomu væri auðið.
Nú þykir fæstum kvikmyndagerðarmönnum þetta til fyrirmyndar, í öllu falli teoretískt, því annars vegar er fólk afar hrifið af skipulagi og hins vegar af því að klipping skapi afl, ekki bara með tempói heldur eisensteinískri hugsun: Að einstök skot séu hugsuð til að kallast á og fæða af sér konsept. Gluggi brotnar + hundur geltir = o-ó. Eitthvað í þá veruna. Til eru fágaðri versjónir. Þetta stundar enginn lengur nema auglýsingagerðarmenn, en ég held að margir hafi samviskubit yfir að stunda þetta ekki, Eisenstein skrifaði jú í árdaga kvikmyndarinnar eins og Grikkirnir skrifuðu í árdaga menningarinnar, og okkur finnst að eiginlega ætti þetta sennilega að vera svona.
En ég ætla ekki að tala um kvikmyndagerð, þetta er ekki kvikmyndagerð, þetta er lífsspeki. Og sennilega næsta raunsönn lýsing á algengri lífsspeki: Maður klippir ekki fyrr en engrar annarrar undankomu er auðið. Það er, maður tekur hverja þá hugmynd sem þegar er til staðar í manni og fylgir henni jafn langt og hún nær. Sem var hefð fyrir, á 20. öld, að væri til fertugs, en þá fékk fólk mid-life-crisis og þurfti að uppfæra. Klippa. Þá var lífið semsagt eiginlega samsett úr tveimur skotum. Nú virðist punkturinn hafa færst til og Kanar tala um quarter-life-crisis, og ef til vill má þá gera ráð fyrir, að sama skapi, að þeim hafi fjölgað, og lífið sé samsett úr þremur eða fleiri skotum. Það er auðvelt að sjá hvernig tvö skot fæða af sér eitt konsept – eins og lína liggur á milli hvaða tveggja punkta sem er – en öllu erfiðara að átta sig á venslunum hafi maður þrjú, fjögur skot eða fleiri. Þá styttist í að menn gangi í gegnum heila sögu.
Nú má líta á lífsspekina sem leti, eins og Gummi E. segir að latir kvikmyndatökumenn vitni í Godard til að þurfa ekki að hugsa um skotin sín. En það má sjá aðra hlið á peningnum, sem er full af háska, beinlínis djörf. Semsagt, að maður reki sig ekki eftir vegi svo langt sem hann nær, heldur rói í eina átt jafn langt og hafið býður upp á. Ekki gagnlegt fyrir hvalveiðimann, þetta er öllu heldur lífsspeki hins hugaða flóttamanns.
Margir rithöfundar stunda þetta. Og listamenn almennt. Og sennilega framámenn í viðskiptum – trúlega sáu Jón Ásgeir og Jóhannes pabbi hans ekki fyrir að Baugur myndi eiga verslunarkeðjur í Bandaríkjunum og Bretlandi, fyrir tíu árum. En þeir fylgja konseptinu einfaldlega jafn langt og það nær.
Og þetta er ærinn vandi. Það er ærinn vandi að halda sig við að skrifa um x þegar y stingur upp kollinum, sem hlýtur alltaf sökum ferskleikans að vera meira spennandi – alltaf skal hasarsetning reyna að ryðjast inn einmitt þegar maður er búinn að ákveða að halda sig við efnið – ryðjast inn, kalla á athygli og benda á með veru sinni allri að hún sé í alla staði ánægjulegri – feli í sér betri hugmynd sem sé þess verð að fylgja eftir miklu miklu lengur. Og fyrsta svarið er að reyna að skrifa um allt.
Nú stoppa ég raunar sjálfan mig af, þetta fer ekki lengra, því ég er eiginlega frekar hlynntur því enn að maður reyni að skrifa um allt. Eða öllu heldur: Sérhvert. Ekki allt á sviði hins almenna, heldur allt á sviði hins einstaka. Því tilraunin hlýtur að bregðast en hafi maður eitthvað til brunns að bera hlýtur hún líka að vera kraftmikil atlaga – eins og í upphafi billjarðleiks þar sem þarf að splundra kúlunum – dreifa þeim um borðið – og þá getur maður eytt ævinni í drita hverri fyrir sig ofan í holurnar í rólegheitunum.
---
Semsagt rak mig á – en það er samt eitthvað í þessu … og það er ekki beinlínis hægt að heimfæra samþykki og aðdáun á því að skrifa um allt, beint upp á lífið og segja að maður ætti að gera allt … sem minnir mig aftur á Paris Hilton. Voru örugglega allir búnir að frétta að hún er að fara að framleiða klámmyndir? Lenti tilfallandi í þessu vídeó þarna – gerum ráð fyrir að hún hafi ekki sjálf dreift því af ásetningi – er óvart orðin klámmyndastjarna og afræður að taka það alla leið. Að því leytinu til er það smart – og að hinu líka að hnötturinn er tilbúinn að borga formúgu fyrir að sjá hana ríða vegna þess að hún er moldrík – og með því að taka hnöttinn á orðinu gerir hún okkur öll að athlægi.
---
En þetta er vandi – veröldin er svo fjölvíða – það væri möguleiki að byrja alltaf á sama punkti. Raunar óvitlaus hugmynd að mynd: Skrifa eða impróvisera x margar sögur sem allar eiga sér nákvæmlega sama upphafspunkt, alla leið þar til í nauðirnar rekur og byrja þá aftur á sama stað. Krota þetta hjá mér. Ekki stela krakkar.
---
Mig langar annars að fara að gera mynd og á næstu viku hér um bil mun koma í ljós hvort ég get tekið heimildamynd um jólin á Íslandi um þessi jól eða hvort hún frestast. Hefur með hvað að gera? Áræði, úrræði, heppni og peninga. Mun láta vita af framvindu mála, lifið heil, Hvalur 1.
P.S. – Þetta er náttúrulega hér um bil klippitæknin í gonzó-klámi svokölluðu, semsagt ruslklámi okkar daga, nærmynd af rassinum þar til allir verða leiðir á því, þá munnurinn þar til þar er ekkert nýtt að sjá … hvert þá? Vítt skot … upp að sköpum … Gott ef ég hef ekki hér fundið synþesu póstanna tveggja í gær, Godard - Godot - Gonzo.
Nú þykir fæstum kvikmyndagerðarmönnum þetta til fyrirmyndar, í öllu falli teoretískt, því annars vegar er fólk afar hrifið af skipulagi og hins vegar af því að klipping skapi afl, ekki bara með tempói heldur eisensteinískri hugsun: Að einstök skot séu hugsuð til að kallast á og fæða af sér konsept. Gluggi brotnar + hundur geltir = o-ó. Eitthvað í þá veruna. Til eru fágaðri versjónir. Þetta stundar enginn lengur nema auglýsingagerðarmenn, en ég held að margir hafi samviskubit yfir að stunda þetta ekki, Eisenstein skrifaði jú í árdaga kvikmyndarinnar eins og Grikkirnir skrifuðu í árdaga menningarinnar, og okkur finnst að eiginlega ætti þetta sennilega að vera svona.
En ég ætla ekki að tala um kvikmyndagerð, þetta er ekki kvikmyndagerð, þetta er lífsspeki. Og sennilega næsta raunsönn lýsing á algengri lífsspeki: Maður klippir ekki fyrr en engrar annarrar undankomu er auðið. Það er, maður tekur hverja þá hugmynd sem þegar er til staðar í manni og fylgir henni jafn langt og hún nær. Sem var hefð fyrir, á 20. öld, að væri til fertugs, en þá fékk fólk mid-life-crisis og þurfti að uppfæra. Klippa. Þá var lífið semsagt eiginlega samsett úr tveimur skotum. Nú virðist punkturinn hafa færst til og Kanar tala um quarter-life-crisis, og ef til vill má þá gera ráð fyrir, að sama skapi, að þeim hafi fjölgað, og lífið sé samsett úr þremur eða fleiri skotum. Það er auðvelt að sjá hvernig tvö skot fæða af sér eitt konsept – eins og lína liggur á milli hvaða tveggja punkta sem er – en öllu erfiðara að átta sig á venslunum hafi maður þrjú, fjögur skot eða fleiri. Þá styttist í að menn gangi í gegnum heila sögu.
Nú má líta á lífsspekina sem leti, eins og Gummi E. segir að latir kvikmyndatökumenn vitni í Godard til að þurfa ekki að hugsa um skotin sín. En það má sjá aðra hlið á peningnum, sem er full af háska, beinlínis djörf. Semsagt, að maður reki sig ekki eftir vegi svo langt sem hann nær, heldur rói í eina átt jafn langt og hafið býður upp á. Ekki gagnlegt fyrir hvalveiðimann, þetta er öllu heldur lífsspeki hins hugaða flóttamanns.
Margir rithöfundar stunda þetta. Og listamenn almennt. Og sennilega framámenn í viðskiptum – trúlega sáu Jón Ásgeir og Jóhannes pabbi hans ekki fyrir að Baugur myndi eiga verslunarkeðjur í Bandaríkjunum og Bretlandi, fyrir tíu árum. En þeir fylgja konseptinu einfaldlega jafn langt og það nær.
Og þetta er ærinn vandi. Það er ærinn vandi að halda sig við að skrifa um x þegar y stingur upp kollinum, sem hlýtur alltaf sökum ferskleikans að vera meira spennandi – alltaf skal hasarsetning reyna að ryðjast inn einmitt þegar maður er búinn að ákveða að halda sig við efnið – ryðjast inn, kalla á athygli og benda á með veru sinni allri að hún sé í alla staði ánægjulegri – feli í sér betri hugmynd sem sé þess verð að fylgja eftir miklu miklu lengur. Og fyrsta svarið er að reyna að skrifa um allt.
Nú stoppa ég raunar sjálfan mig af, þetta fer ekki lengra, því ég er eiginlega frekar hlynntur því enn að maður reyni að skrifa um allt. Eða öllu heldur: Sérhvert. Ekki allt á sviði hins almenna, heldur allt á sviði hins einstaka. Því tilraunin hlýtur að bregðast en hafi maður eitthvað til brunns að bera hlýtur hún líka að vera kraftmikil atlaga – eins og í upphafi billjarðleiks þar sem þarf að splundra kúlunum – dreifa þeim um borðið – og þá getur maður eytt ævinni í drita hverri fyrir sig ofan í holurnar í rólegheitunum.
---
Semsagt rak mig á – en það er samt eitthvað í þessu … og það er ekki beinlínis hægt að heimfæra samþykki og aðdáun á því að skrifa um allt, beint upp á lífið og segja að maður ætti að gera allt … sem minnir mig aftur á Paris Hilton. Voru örugglega allir búnir að frétta að hún er að fara að framleiða klámmyndir? Lenti tilfallandi í þessu vídeó þarna – gerum ráð fyrir að hún hafi ekki sjálf dreift því af ásetningi – er óvart orðin klámmyndastjarna og afræður að taka það alla leið. Að því leytinu til er það smart – og að hinu líka að hnötturinn er tilbúinn að borga formúgu fyrir að sjá hana ríða vegna þess að hún er moldrík – og með því að taka hnöttinn á orðinu gerir hún okkur öll að athlægi.
---
En þetta er vandi – veröldin er svo fjölvíða – það væri möguleiki að byrja alltaf á sama punkti. Raunar óvitlaus hugmynd að mynd: Skrifa eða impróvisera x margar sögur sem allar eiga sér nákvæmlega sama upphafspunkt, alla leið þar til í nauðirnar rekur og byrja þá aftur á sama stað. Krota þetta hjá mér. Ekki stela krakkar.
---
Mig langar annars að fara að gera mynd og á næstu viku hér um bil mun koma í ljós hvort ég get tekið heimildamynd um jólin á Íslandi um þessi jól eða hvort hún frestast. Hefur með hvað að gera? Áræði, úrræði, heppni og peninga. Mun láta vita af framvindu mála, lifið heil, Hvalur 1.
P.S. – Þetta er náttúrulega hér um bil klippitæknin í gonzó-klámi svokölluðu, semsagt ruslklámi okkar daga, nærmynd af rassinum þar til allir verða leiðir á því, þá munnurinn þar til þar er ekkert nýtt að sjá … hvert þá? Vítt skot … upp að sköpum … Gott ef ég hef ekki hér fundið synþesu póstanna tveggja í gær, Godard - Godot - Gonzo.
16.10.04
… til þess að segja þer …
Hvar er ljúfan mín, hvar er telpan mín, hvar er daðurdrósin þriggja gata hnátan mín?
Dónaskapur, já. Vúlgar. Oh … ég er bara að bíða eftir Godot. Var að lesa langa bréf Abelards sem hann þykist skrifa til vinar síns til að hljóta vorkunn heimsins. Ég held að Abelard hafi verið hálfviti – semsagt Abelard hennar Heloise. Allt þeirra böl virðist af því einu sprottið að hann kunni hvorki að njóta sjálfs sín, Guðs né heimsins, fyrir hugmyndum sínum um álit annarra. Sem er – hvaða álit sem aðrir höfðu á honum og hvort sem þeir reyndu ítrekað að koma honum fyrir kattarnef eða ekki – einhvers konar tilbrigði við vænisýki. Fæ ég á tilfinninguna. Armi maður.
Velti því fyrir mér uppi í sófa hvernig maður gæti kvikmyndað þessa sögu á Íslandi … veit ekki hvort nokkrar kringumstæður á Íslandi myndu gera menn svo reiða yfir velsæmisbroti að þeir hópi sig saman og geldi brotamanninn … kannski ef um nauðgun eða sifjaspell væri að ræða, en það væri allt önnur saga.
Allavega, var að lesa Abelard og langaði allt í einu að fara að barma mér sjálfur.
Merkilegt annars, þetta virðast hafa verið vænisjúkir tímar. Því sjálfsagt eru staðreyndir málsins rétt raktar, að menn ásökuðu Abelard um að fara rangt með ritninguna, ásökuðu hann ítrekað og ofbeldisfullt fyrir guðlast – en hann var ekki tilbúinn að játast því, heldur áfram í þessu bréfi að bera í bætifláka, vísa til kirkjufeðra og annarra til að sýna að hann hafi í raun ekki sagt neitt nýtt. Þannig fær maður á tilfinninguna að fjandmenn hans hafi langað að einhver brytist út úr hlekkjum hugarfarsins, hann hafi langað sjálfan að brjótast út, en enginn verið maður til að gangast við löngunum sínum – enginn lagt í að vera hetjan.
Og veslingurinn sem hafnaði ástinni fyrir almenningsálitið endar með báðar hendur tómar.
Jæja … jæja jæja, barma sjálfum mér: Ég vek athygli á því að leikritið Beðið eftir Godot sem má auðveldlega flytja á um það bil tveimur klukkustundum, dregur upp sterka, jafnvel fullkomna, mynd af eilífðarbið eftir einhverju sem má allt eins ætla að ekkert sé. Ég vek athygli á þessu því nú hef ég sjálfur beðið eftir Godot í þrjá mánuði og Godot hefur enn ekki keypt sér flugmiða. Godot er duttlungafull tildurrófa. Eins og Guð gamla testamentisins.
Hm. Godot var að hringja. Kemur á miðvikudaginn um ellefuleytið.
Dónaskapur, já. Vúlgar. Oh … ég er bara að bíða eftir Godot. Var að lesa langa bréf Abelards sem hann þykist skrifa til vinar síns til að hljóta vorkunn heimsins. Ég held að Abelard hafi verið hálfviti – semsagt Abelard hennar Heloise. Allt þeirra böl virðist af því einu sprottið að hann kunni hvorki að njóta sjálfs sín, Guðs né heimsins, fyrir hugmyndum sínum um álit annarra. Sem er – hvaða álit sem aðrir höfðu á honum og hvort sem þeir reyndu ítrekað að koma honum fyrir kattarnef eða ekki – einhvers konar tilbrigði við vænisýki. Fæ ég á tilfinninguna. Armi maður.
Velti því fyrir mér uppi í sófa hvernig maður gæti kvikmyndað þessa sögu á Íslandi … veit ekki hvort nokkrar kringumstæður á Íslandi myndu gera menn svo reiða yfir velsæmisbroti að þeir hópi sig saman og geldi brotamanninn … kannski ef um nauðgun eða sifjaspell væri að ræða, en það væri allt önnur saga.
Allavega, var að lesa Abelard og langaði allt í einu að fara að barma mér sjálfur.
Merkilegt annars, þetta virðast hafa verið vænisjúkir tímar. Því sjálfsagt eru staðreyndir málsins rétt raktar, að menn ásökuðu Abelard um að fara rangt með ritninguna, ásökuðu hann ítrekað og ofbeldisfullt fyrir guðlast – en hann var ekki tilbúinn að játast því, heldur áfram í þessu bréfi að bera í bætifláka, vísa til kirkjufeðra og annarra til að sýna að hann hafi í raun ekki sagt neitt nýtt. Þannig fær maður á tilfinninguna að fjandmenn hans hafi langað að einhver brytist út úr hlekkjum hugarfarsins, hann hafi langað sjálfan að brjótast út, en enginn verið maður til að gangast við löngunum sínum – enginn lagt í að vera hetjan.
Og veslingurinn sem hafnaði ástinni fyrir almenningsálitið endar með báðar hendur tómar.
Jæja … jæja jæja, barma sjálfum mér: Ég vek athygli á því að leikritið Beðið eftir Godot sem má auðveldlega flytja á um það bil tveimur klukkustundum, dregur upp sterka, jafnvel fullkomna, mynd af eilífðarbið eftir einhverju sem má allt eins ætla að ekkert sé. Ég vek athygli á þessu því nú hef ég sjálfur beðið eftir Godot í þrjá mánuði og Godot hefur enn ekki keypt sér flugmiða. Godot er duttlungafull tildurrófa. Eins og Guð gamla testamentisins.
Hm. Godot var að hringja. Kemur á miðvikudaginn um ellefuleytið.
Madur margra orda
Jæja! Djöfull er kominn tími til að – blogga! Og ég segi – blogga! eins og Steinar Bragi segir - steppa! Ég var að – vakna!
Kerry
Kerry tapar kosningunum fyrir að minnast á kynhneigð dóttur Cheneys. Ég held þetta hljóti að vera svo einfalt. Og þó er vitanlega ljóst að hefði hann ekki minnst á Mary Cheny hefði hann klúðrað einhverju öðru og hefði hann ekki klúðrað því hefðu götusteinarnir klúðrað því fyrir hann því við vitum öll að Bush á fjögur ár eftir. Við vitum að hann hefur verið sendur til að vinna verkefni sem hann þarf að klára. Enn gengur fjöldi ómyrtra múslima laus. Takið, vinsamlegast, eftir biblíutilvísuninni.
Ég er semsagt kominn í heiminn aftur, eftir að hverfa í nokkra daga við umsóknarvinnu. Setti saman mína fyrstu rannsóknaráætlun und zwar á þýsku … það er stórgaman að setja saman rannsóknaráætlanir. Formið er til – prófsteinninn er ekki ég sjálfur heldur kemur hann utan að, hann er samþykktur og ég get leitað ráða án þess að leggja alla veru mína að veði. Er ekki rétt að við játumst því annars að við erum allir expressjónistar, svona alla jafna? Við öll.
Líka samkynhneigðir.
Jæja – hitt ber að játa að það er ótrúlega fátt að frétta af manni sem situr heima hjá sér og raðar saman rannsóknaráætlun. Einkum ef hann kærir sig ekki um að ræða rannsóknaráætlunina … ekki að svo stöddu máli … ekki tímabært … við munum sjá hvað setur en málið er komið í farveg.
Og nú er semsagt stund milli stríða … samt, það er alltaf eitthvað fólk að ónáða mig. Ég hef ekki rætt hér frönsku stúlkuna sem ég leigði hjá fyrr í sumar? Frakkar eru jafn alfarið óþolandi í eigin persónu og þeir geta verið heillandi á bók. Nú er þetta allt saman túlkunaratriði, og ég ætla ekki að þykjast rýna í eðli Frakkans sem slíks – með öllum hugsanlegum fyrirvörum afstæðishyggjumanns við öll hans orð: Frakkar líta nefnilega svo á í einkalífi, eins og þeir eru frægir fyrir í heimspeki, að tungumál sé ekki til samræðu, heldur til einræðu. Og þetta er alfarið heillandi – stúlkan sem ég leigði hjá er heillandi og virðingarverð – en um leið óþolandi. Indulgent – hvernig segir maður það á íslensku? Stúlkan er tildurrófa?
Allt almennilegt fólk er raunar óþolandi tildurrófur … hefur einhver horft á Annie Hall nýverið? Ef ég væri menntamálaráðherra myndi ég leggja fram lagafrumvarp um að hún væri sýnd í Ríkissjónvarpinu einu sinni á ári, ég myndi jafnvel íhuga skylduáhorf. Alby Singer/Woody Allen á þennan brandara í upphafi myndarinnar, um tvær konur á veitingastað, kvartandi yfir matnum: Þetta er bragðlaust, ofeldað, og grænmetið er skemmt. – Já, ég veit, segir hin, og svo er skammturinn alltof lítill. Svo segist Woody þennan brandara túlka viðhorf hans til lífsins í hnotskurn – ásamt hinum, sem hann hefur frá Groucho Marx, um að myndu aldrei vilja vera í klúbbi sem hefði mann eins og hann sjálfan fyrir meðlim.
Djöfull geta óbeinar tilvitnanir verið langar, sagnmargar og leiðinlegar. Afsakið.
Google
Nýtt form: Ég mun semsagt hefja hvern kafla á umfjöllun um fréttnæman viðburð, og ráfa svo jafn langt af leið og ég kemst, þar til ég lendi ofan í gjótu, eins og hér að ofan, skríða þá ekki upp heldur klippa, also cut!, og byrja upp á nýtt, á nýjum stað.
Hann Godard var einu sinni spurður hvernig hann tæki og klippti myndirnar sínar. Hann sagðist fylgja viðfangsefninu í hverri töku jafn langt og hægt væri og klippa svo þegar engrar annarrar undankomu væri auðið. Ég veit ekki hvort ég geri þetta hér með að minni bloggtækni, eða hvort þetta hefur ef til vill alltaf verið bloggtækni okkar allra, en also: Google!
Persónulega leitarvélin. Búin að heyra þetta? Heitir google desktop og leitar á harða diskinum þínum um leið og hún leitar á netinu … málið er, maður hefur verið tregur til vegna þess að þeir eru með svo litríkt og bjart lógó, voru svo snjallir ungir strákar og byrjuðu bara í bílskúr eða þar um bil, en það er kominn tími til að viðurkenna það: Google er líka óvinur manns.
Ekki þar fyrir að google er eina leitarvélin sem ég nota. Og þeir eiga blogger.com sem ég nota líka. Og þeir gera netið af betri stað svo héðan vil ég aldrei fara. En það er einmitt þetta … apple dreifði góðu tónlistarforriti í nokkur ár sem varð uppáhald allra og tilkynntu svo einn daginn: Nú er gott orðið betra! Tónlistarforritið þitt hefur breyst í tónlistarbúð! – Semsagt, það er verið að narra okkur. Og ég læt fyllilega narrast því þetta er samtíminn allur og ég vil ekki missa af honum en andskotinn sjálfur! Hafa ekki verið gerðar góðar rannsóknir á brotthvarfi einkalífs? Ég meina ekki bölsýnar framtíðarspár heldur rannsóknir á raunverulegri stöðu mála – ég held að við gerum hundrað sinnnum færra í felum, talið í mínútum eða fenómenum, en jafnaldrar okkar fyrir tuttugu árum. Ég held að einkalífið sé nánast horfið, og við höfum ekki tekið eftir því, því við vorum upptekin af því að tala um hvernig einkalífinu stafaði hætta af þessu öllu saman. – Stafaði hætta – semsagt, eitthvað gæti gerst í framtíðinni. Íslensk erfðagreining og svo framvegis. Á meðan stakk einkalífið bara af.
Og hverjum finnst ekki gaman að blogga? Og hver heldur ekki að þetta sé jafnvel gott fyrir sálarlífið? Og þrælhúmanískt?
Mér datt eitthvað í hug í miðjum klíðum en gleymdi því svo.
De Niro
Jájá …
Social Forum
Ég er ekki þar. European Social Forum stendur yfir í London, þessa helgi, og ég man hvernig ég hugsaði með mér þegar ég frétti af stað- og tímasetningu í byrjun sumars: Frábært! Þetta er í grenndinni, EasyJet er til, ég skelli mér loksins! Október … fimm mánuðir til stefnu. Svo skall það á mér í fyrradag þegar kunningi minn spurði hvort ég þekkti fólk í London, hann væri á leiðinni á Social Forum – ég hugsaði: Ha, voru ekki fimm mánuðir til stefnu!? Og uppgötvaði umsvifalaust að þetta stemmdi, þeir væru also liðnir. Þannig óttast maður á köflum að lífið allt gæti farið á mis við mann. Hver er farinn að huga að ellilífeyrismálum?
En gott og vel, mér finnst ég eilítið nærverandi þar sem ég kom tveimur vinum saman sem ég vona að hittist, hjálpist að og hrífist hvor af öðrum … og heiminum verður sennilega ekki fyllilega bjargað næstu 12 mánuði, svo enn gefst færi á fyllri þátttöku.
Nóg, þetta er nóg!
H.
Kerry
Kerry tapar kosningunum fyrir að minnast á kynhneigð dóttur Cheneys. Ég held þetta hljóti að vera svo einfalt. Og þó er vitanlega ljóst að hefði hann ekki minnst á Mary Cheny hefði hann klúðrað einhverju öðru og hefði hann ekki klúðrað því hefðu götusteinarnir klúðrað því fyrir hann því við vitum öll að Bush á fjögur ár eftir. Við vitum að hann hefur verið sendur til að vinna verkefni sem hann þarf að klára. Enn gengur fjöldi ómyrtra múslima laus. Takið, vinsamlegast, eftir biblíutilvísuninni.
Ég er semsagt kominn í heiminn aftur, eftir að hverfa í nokkra daga við umsóknarvinnu. Setti saman mína fyrstu rannsóknaráætlun und zwar á þýsku … það er stórgaman að setja saman rannsóknaráætlanir. Formið er til – prófsteinninn er ekki ég sjálfur heldur kemur hann utan að, hann er samþykktur og ég get leitað ráða án þess að leggja alla veru mína að veði. Er ekki rétt að við játumst því annars að við erum allir expressjónistar, svona alla jafna? Við öll.
Líka samkynhneigðir.
Jæja – hitt ber að játa að það er ótrúlega fátt að frétta af manni sem situr heima hjá sér og raðar saman rannsóknaráætlun. Einkum ef hann kærir sig ekki um að ræða rannsóknaráætlunina … ekki að svo stöddu máli … ekki tímabært … við munum sjá hvað setur en málið er komið í farveg.
Og nú er semsagt stund milli stríða … samt, það er alltaf eitthvað fólk að ónáða mig. Ég hef ekki rætt hér frönsku stúlkuna sem ég leigði hjá fyrr í sumar? Frakkar eru jafn alfarið óþolandi í eigin persónu og þeir geta verið heillandi á bók. Nú er þetta allt saman túlkunaratriði, og ég ætla ekki að þykjast rýna í eðli Frakkans sem slíks – með öllum hugsanlegum fyrirvörum afstæðishyggjumanns við öll hans orð: Frakkar líta nefnilega svo á í einkalífi, eins og þeir eru frægir fyrir í heimspeki, að tungumál sé ekki til samræðu, heldur til einræðu. Og þetta er alfarið heillandi – stúlkan sem ég leigði hjá er heillandi og virðingarverð – en um leið óþolandi. Indulgent – hvernig segir maður það á íslensku? Stúlkan er tildurrófa?
Allt almennilegt fólk er raunar óþolandi tildurrófur … hefur einhver horft á Annie Hall nýverið? Ef ég væri menntamálaráðherra myndi ég leggja fram lagafrumvarp um að hún væri sýnd í Ríkissjónvarpinu einu sinni á ári, ég myndi jafnvel íhuga skylduáhorf. Alby Singer/Woody Allen á þennan brandara í upphafi myndarinnar, um tvær konur á veitingastað, kvartandi yfir matnum: Þetta er bragðlaust, ofeldað, og grænmetið er skemmt. – Já, ég veit, segir hin, og svo er skammturinn alltof lítill. Svo segist Woody þennan brandara túlka viðhorf hans til lífsins í hnotskurn – ásamt hinum, sem hann hefur frá Groucho Marx, um að myndu aldrei vilja vera í klúbbi sem hefði mann eins og hann sjálfan fyrir meðlim.
Djöfull geta óbeinar tilvitnanir verið langar, sagnmargar og leiðinlegar. Afsakið.
Nýtt form: Ég mun semsagt hefja hvern kafla á umfjöllun um fréttnæman viðburð, og ráfa svo jafn langt af leið og ég kemst, þar til ég lendi ofan í gjótu, eins og hér að ofan, skríða þá ekki upp heldur klippa, also cut!, og byrja upp á nýtt, á nýjum stað.
Hann Godard var einu sinni spurður hvernig hann tæki og klippti myndirnar sínar. Hann sagðist fylgja viðfangsefninu í hverri töku jafn langt og hægt væri og klippa svo þegar engrar annarrar undankomu væri auðið. Ég veit ekki hvort ég geri þetta hér með að minni bloggtækni, eða hvort þetta hefur ef til vill alltaf verið bloggtækni okkar allra, en also: Google!
Persónulega leitarvélin. Búin að heyra þetta? Heitir google desktop og leitar á harða diskinum þínum um leið og hún leitar á netinu … málið er, maður hefur verið tregur til vegna þess að þeir eru með svo litríkt og bjart lógó, voru svo snjallir ungir strákar og byrjuðu bara í bílskúr eða þar um bil, en það er kominn tími til að viðurkenna það: Google er líka óvinur manns.
Ekki þar fyrir að google er eina leitarvélin sem ég nota. Og þeir eiga blogger.com sem ég nota líka. Og þeir gera netið af betri stað svo héðan vil ég aldrei fara. En það er einmitt þetta … apple dreifði góðu tónlistarforriti í nokkur ár sem varð uppáhald allra og tilkynntu svo einn daginn: Nú er gott orðið betra! Tónlistarforritið þitt hefur breyst í tónlistarbúð! – Semsagt, það er verið að narra okkur. Og ég læt fyllilega narrast því þetta er samtíminn allur og ég vil ekki missa af honum en andskotinn sjálfur! Hafa ekki verið gerðar góðar rannsóknir á brotthvarfi einkalífs? Ég meina ekki bölsýnar framtíðarspár heldur rannsóknir á raunverulegri stöðu mála – ég held að við gerum hundrað sinnnum færra í felum, talið í mínútum eða fenómenum, en jafnaldrar okkar fyrir tuttugu árum. Ég held að einkalífið sé nánast horfið, og við höfum ekki tekið eftir því, því við vorum upptekin af því að tala um hvernig einkalífinu stafaði hætta af þessu öllu saman. – Stafaði hætta – semsagt, eitthvað gæti gerst í framtíðinni. Íslensk erfðagreining og svo framvegis. Á meðan stakk einkalífið bara af.
Og hverjum finnst ekki gaman að blogga? Og hver heldur ekki að þetta sé jafnvel gott fyrir sálarlífið? Og þrælhúmanískt?
Mér datt eitthvað í hug í miðjum klíðum en gleymdi því svo.
De Niro
Jájá …
Social Forum
Ég er ekki þar. European Social Forum stendur yfir í London, þessa helgi, og ég man hvernig ég hugsaði með mér þegar ég frétti af stað- og tímasetningu í byrjun sumars: Frábært! Þetta er í grenndinni, EasyJet er til, ég skelli mér loksins! Október … fimm mánuðir til stefnu. Svo skall það á mér í fyrradag þegar kunningi minn spurði hvort ég þekkti fólk í London, hann væri á leiðinni á Social Forum – ég hugsaði: Ha, voru ekki fimm mánuðir til stefnu!? Og uppgötvaði umsvifalaust að þetta stemmdi, þeir væru also liðnir. Þannig óttast maður á köflum að lífið allt gæti farið á mis við mann. Hver er farinn að huga að ellilífeyrismálum?
En gott og vel, mér finnst ég eilítið nærverandi þar sem ég kom tveimur vinum saman sem ég vona að hittist, hjálpist að og hrífist hvor af öðrum … og heiminum verður sennilega ekki fyllilega bjargað næstu 12 mánuði, svo enn gefst færi á fyllri þátttöku.
Nóg, þetta er nóg!
H.
11.10.04
Astin, þrældomurinn, hið almenna
Ég þoli ekki drama. Nenni því ekki … er hrifnari og hrifnari af hinu ómögulega íslenska orðasambandi „að vera saman“. Það felur í sér ógurlegan en jafnframt þægilegan og aðlaðandi misskilning um að samband sé staða en ekki hreyfing eða ferli. Þegar sunnar dregur í Evrópu talar fólk um að fara saman eða ganga saman – þannig er tekið til orða í Þýskalandi og Tékklandi – og enn sunnar eykst hreyfingin svo Ítalir og Spánverjar tala um að eiga sögu saman. Það er mergurinn málsins og heili helvítis vandinn, að fólk leggur upp í sögu saman, hvort sem það lítur svo á eða ekki, og þar eru bæði ris og hnig – og dramatísk element, sem eru best til þess fallin að gera menn sturlaða. Þarf ég að minnast á Hamlet?
Þessi staðreynd fellur engan veginn að heimsmynd minni, sem á sér ekkert meta-narratíf, heldur aðeins pínu-narratíf úr þriggja þátta kvikmyndum, þar sem öllum sögum lýkur einmitt þar sem þær í alvöru heiminum hefjast. Ég hef þá helst hina rómantísku gamanmynd í huga, þar sem eilífðin birtist sem tvær manneskjur í rigningu – önnur er asnalegur og anal-retentífur Breti sem hleypur á eftir hinni og biður hana klunnalega að giftast sér ekki mjög mjög lengi. Svo kyssast manneskjurnar og myndinni lýkur með fullnaðarsigri ástarinnar. Eftir kossinn stöndum við hefðarlausu aumingjarnir á gati. Mér eru engin klúrheit í huga.
Eins og einhver hefur minnst á þá er góður endir enginn endir. Eins þó ástin standi af sér eitt og annað sigrar hún ekki dauðann.
Ég velti því fyrir mér hvort annað eigi ef til vill við um gamla módelið, þar sem „sigur ástarinnar“ var í rauninni sigur karlsins á konunni, eða sigur karlsins á föður konunnar, sem þar með var gefin og undirgefin manni sínum til dánardægurs, sem oftar en ekki er dánardægur karlsins en þeir eru að jafnaði ívið skammlífari en konur. Jæja, nú stendur Vesturlandabúum hvorki tilfinningalega, félagslega né raunverulega til boða að mynda ástarsamband á grundvelli þræls- og húsbóndalíkansins – okkur ber í öllu falli að virðast nálgast hvort annað á jafnræðisgrundvelli.
Eins og ómenntaður breskur öreigi í White Teeth Zadiear Smith spyr ítrekað sjálfan sig: Hvers vegna getur fólk ekki bara lifað í friði eða harmóníu eða eitthvað?
Kunnugum geri ég ljóst að í raunveruleikanum er ekki stór krísa í gangi – ég er ekki nema að hálfu að tala um veruleikann, ég er fastur á sviði hins almenna og á bágt með að stíga niður.
Bestu,
H.
Þessi staðreynd fellur engan veginn að heimsmynd minni, sem á sér ekkert meta-narratíf, heldur aðeins pínu-narratíf úr þriggja þátta kvikmyndum, þar sem öllum sögum lýkur einmitt þar sem þær í alvöru heiminum hefjast. Ég hef þá helst hina rómantísku gamanmynd í huga, þar sem eilífðin birtist sem tvær manneskjur í rigningu – önnur er asnalegur og anal-retentífur Breti sem hleypur á eftir hinni og biður hana klunnalega að giftast sér ekki mjög mjög lengi. Svo kyssast manneskjurnar og myndinni lýkur með fullnaðarsigri ástarinnar. Eftir kossinn stöndum við hefðarlausu aumingjarnir á gati. Mér eru engin klúrheit í huga.
Eins og einhver hefur minnst á þá er góður endir enginn endir. Eins þó ástin standi af sér eitt og annað sigrar hún ekki dauðann.
Ég velti því fyrir mér hvort annað eigi ef til vill við um gamla módelið, þar sem „sigur ástarinnar“ var í rauninni sigur karlsins á konunni, eða sigur karlsins á föður konunnar, sem þar með var gefin og undirgefin manni sínum til dánardægurs, sem oftar en ekki er dánardægur karlsins en þeir eru að jafnaði ívið skammlífari en konur. Jæja, nú stendur Vesturlandabúum hvorki tilfinningalega, félagslega né raunverulega til boða að mynda ástarsamband á grundvelli þræls- og húsbóndalíkansins – okkur ber í öllu falli að virðast nálgast hvort annað á jafnræðisgrundvelli.
Eins og ómenntaður breskur öreigi í White Teeth Zadiear Smith spyr ítrekað sjálfan sig: Hvers vegna getur fólk ekki bara lifað í friði eða harmóníu eða eitthvað?
Kunnugum geri ég ljóst að í raunveruleikanum er ekki stór krísa í gangi – ég er ekki nema að hálfu að tala um veruleikann, ég er fastur á sviði hins almenna og á bágt með að stíga niður.
Bestu,
H.
6.10.04
5.10.04
Eftirsiðmoderniskur ihaldssamur hvalur kylir mann
Rokkarinn þagnar. Já, það er ég – ég keypti mér leðurjakka í fyrradag og svei mér þá, ég er nýr maður. Á götunni, það er – heima hjá mér virðist ég flestum enn kunnuglegur, en á götunni hugsar fólk: „Hver er þessi tignarlegi maður sem lítur út eins og hann hafi verið að kýla mann, og það réttilega?“ – og það réttilega. Reffilegur, jabbs.
Þagna og set einhver fjandans orð á þetta fjandans blogg. Hvers vegna? Því ég er hýper. Manískur. Búinn að vera fáránlega hamingjusamur og virkur í fimm daga. Og nú er semsagt internettími en ég hef eiginlega ekkert áríðandi á netinu að gera svo ég sest bara og þagna … og bíð eftir kaffi … og bíð eftir fleiru. Stend raunar á öndinni, því Veronican mín stendur á öndinni í Róm, hún var í viðtali í morgun og á samkvæmt spám að fá niðurstöðu eftir … tíu mínútur. Eða innan tíu mínútna – tíminn hefur hins vegar annað eðli í Róm en Reykjavík – hvað þá Brandenburg – svo ég hringi ekki næsta klukkutímann. Spurningin er semsagt: Þarf ég að fara að afla meiri tekna til að geta borðað á sömu veitingastöðum og hún, eða þarf ég að afla meiri tekna til að borga kebabana hennar líka. Já, þetta snýst semsagt um peninga …
ég snýst ekki um peninga, ég snýst ekki heldur um sjálfan mig, ég snýst ekki þessa dagana heldur stefni hraðbyri út og suður en vantar klippingu.
Hver er maðurinn á skáldi og geðsjúklingi annar en útgáfusamningur?
Ég ætla að gera eins og hann Hreinn þarna Hjartahlýr og tala um bækur. Eða nei … ég nenni því ekki. Mæli samt með Rússanum Victori Pelevini sem ég fékk lánaðan á dögunum. Góður samtími. Reyndi eitthvað að opna Vonnegut árgerð 65 í gær en hann var of mikil fortíð. Verður sjálfsagt góður aftur eftir fimmtíu ár. Dáldill Michael Moore.
Á eftir að sjá Fahrenheit, hef ekki nennt því enn … finnst eins og ég viti alveg við hverju er að búast, geri ráð fyrir að það verði skemmtilegt, en ég er líka hættur að lesa gagnrýnar greinar um Bandaríkjastjórn. Þegar maður áttar sig á formúlunni hættir að vera gaman. Þess vegna fór manni að leiðast bæði Andrésblöð og unglingamyndir, því miður …
Hélt mig langaði að lesa neocon hugmyndafræðingana eftir að ég las einhvers staðar að þeir væru allir post-postmódernistar, það er þeir hefðu allir lesið í það minnsta inngang Kristjáns Kristjánssonar að hugmyndum síðnútímans, hrifist með og sagt: Jájá. Það er enginn sannleikur, heldur margir sannleikar. Einn fyrir svertingja, einn fyrir hvíta millistétt, einn fyrir okkur – og nú setjumst við niður og framleiðum þá alla. En af inngangstextum að Leo Strauss að dæma er þetta kjaftæði, hann er bara Grikklandsaðdáandi og segir að maður eins og Churchill sanni að megalofuxia sé möguleg í dag rétt eins og í Grikklandi til forna. Googli maður upp orðinu megalofuxia finnst aðeins ein síða, og hún er einmitt um Strauss.
Jæja, eftirsíðmódernískir íhaldsmenn hefði verið spennandi fyrirbæri og ef þeir eru í raun ekki til mega áhugasamir líta á þessi skrif sem ábendingu. Bara hugmynd … farnist hreyfingunni síðan vel bið ég um að vera tekinn úr umferð.
Aldrei verið á kaffihúsi með svona marga lapptoppa, ekki einu sinni í Reykjavík. Undursamlegt! En mig vantar klippingu, til að taka mig betur út … leiga eða klipping, leiga eða klipping …
Fleira var það ekki í bili,
ég er ykkar, ævinlega, lesendur mínir báðir,
setjið inn athugasemdir fíflin ykkar!
Hvalur 1.
Þagna og set einhver fjandans orð á þetta fjandans blogg. Hvers vegna? Því ég er hýper. Manískur. Búinn að vera fáránlega hamingjusamur og virkur í fimm daga. Og nú er semsagt internettími en ég hef eiginlega ekkert áríðandi á netinu að gera svo ég sest bara og þagna … og bíð eftir kaffi … og bíð eftir fleiru. Stend raunar á öndinni, því Veronican mín stendur á öndinni í Róm, hún var í viðtali í morgun og á samkvæmt spám að fá niðurstöðu eftir … tíu mínútur. Eða innan tíu mínútna – tíminn hefur hins vegar annað eðli í Róm en Reykjavík – hvað þá Brandenburg – svo ég hringi ekki næsta klukkutímann. Spurningin er semsagt: Þarf ég að fara að afla meiri tekna til að geta borðað á sömu veitingastöðum og hún, eða þarf ég að afla meiri tekna til að borga kebabana hennar líka. Já, þetta snýst semsagt um peninga …
ég snýst ekki um peninga, ég snýst ekki heldur um sjálfan mig, ég snýst ekki þessa dagana heldur stefni hraðbyri út og suður en vantar klippingu.
Hver er maðurinn á skáldi og geðsjúklingi annar en útgáfusamningur?
Ég ætla að gera eins og hann Hreinn þarna Hjartahlýr og tala um bækur. Eða nei … ég nenni því ekki. Mæli samt með Rússanum Victori Pelevini sem ég fékk lánaðan á dögunum. Góður samtími. Reyndi eitthvað að opna Vonnegut árgerð 65 í gær en hann var of mikil fortíð. Verður sjálfsagt góður aftur eftir fimmtíu ár. Dáldill Michael Moore.
Á eftir að sjá Fahrenheit, hef ekki nennt því enn … finnst eins og ég viti alveg við hverju er að búast, geri ráð fyrir að það verði skemmtilegt, en ég er líka hættur að lesa gagnrýnar greinar um Bandaríkjastjórn. Þegar maður áttar sig á formúlunni hættir að vera gaman. Þess vegna fór manni að leiðast bæði Andrésblöð og unglingamyndir, því miður …
Hélt mig langaði að lesa neocon hugmyndafræðingana eftir að ég las einhvers staðar að þeir væru allir post-postmódernistar, það er þeir hefðu allir lesið í það minnsta inngang Kristjáns Kristjánssonar að hugmyndum síðnútímans, hrifist með og sagt: Jájá. Það er enginn sannleikur, heldur margir sannleikar. Einn fyrir svertingja, einn fyrir hvíta millistétt, einn fyrir okkur – og nú setjumst við niður og framleiðum þá alla. En af inngangstextum að Leo Strauss að dæma er þetta kjaftæði, hann er bara Grikklandsaðdáandi og segir að maður eins og Churchill sanni að megalofuxia sé möguleg í dag rétt eins og í Grikklandi til forna. Googli maður upp orðinu megalofuxia finnst aðeins ein síða, og hún er einmitt um Strauss.
Jæja, eftirsíðmódernískir íhaldsmenn hefði verið spennandi fyrirbæri og ef þeir eru í raun ekki til mega áhugasamir líta á þessi skrif sem ábendingu. Bara hugmynd … farnist hreyfingunni síðan vel bið ég um að vera tekinn úr umferð.
Aldrei verið á kaffihúsi með svona marga lapptoppa, ekki einu sinni í Reykjavík. Undursamlegt! En mig vantar klippingu, til að taka mig betur út … leiga eða klipping, leiga eða klipping …
Fleira var það ekki í bili,
ég er ykkar, ævinlega, lesendur mínir báðir,
setjið inn athugasemdir fíflin ykkar!
Hvalur 1.
Gerast áskrifandi að:
Færslur (Atom)