Bréf til bloggsins

Ágæti ritstjóri.

Ég hef nú farið nokkuð víða og heyrt margt um ævina og ekki allt við eina fjölina fellt eða báran stök. En það er nú svo að hver á rennur að ósi og ósana dreymir um uppspretturnar en það verður að hafa það, ekki í þessu lífi. Gott og vel, ég vildi fá að koma að smá erindi við lesendur blaðsins áður en ég hverf úr landi fyrir fullt og allt og mun ekki muna minn fífil fegurri hvað þá annað. Það er nú svo að það hefur legið í augum uppi eða mér þótt ljóst frá því ég var ungur maður, yngri en flestir menn leyfi ég mér að segja, en hvað um það, að veröldin, það er mennirnir í veröldinni, mannkindin og þetta er kannski það sem greinir hana frá sauðkindinni en sauðkindin er meira sjálfri sér lík en maðurinn, skiptist í okkur og hina. Þetta liggur í augum uppi og þarf í sjálfu sér ekki að nefna það. En hitt er líka ljóst, eða hefur mér orðið ljóst á ferðalögum mínum sem eins og ég hef minnst á eru allnokkur og skrautleg og ekki öll skaut skuð á þeim bæjum, að uppi er nokkur ruglingur í veröldinni með þetta, semsagt hvorir eru við og hvorir hinir. Nú veit ég ekki hvernig ég á að skýra þetta fyrir þeim sem ekki þekkir, en það er skáldið sagði á íslensku má alltaf heyra svar og það virðist vera einhvern veginn svo í pottinn búið að hinir telji sig okkur og okkur þá. Ekki í þeim skilningi að við séum þeir, þeir sjálfir enda er það dagljóst jafnvel halangrunum sem ég hef hitt í Ameríku og konunum þeirra og ég hugsa að jafnvel indíánar skilji þetta og márar en við þá ræði ég helst ekki en það er önnur saga og snýst um ýmislegt. En semsagt, svo ég víki mér aftur að meginefni þessa bréfs og sem mér finnst rétt að ritstjórn átti sig á eða fái í öllu falli að heyra af, þá grunar mig þetta, nei, ég hefi staðfestan grun um það að hinir líta upp til hópa svo á að þeir séu við og að við séum hinir eða í þann minnstan kostinn hluti af hinum. Á meðal hinna.

Nú sé ég eins hvernig af þessu hljóta, og þykir það liggja í augum uppi þó ég hafi hvergi heyrt um það rætt og þá ekki í þessum löndum þar sem ég hef verið aðkomumaður og margir lagt sig fram og í lima um að kynna mér staðhætti og hvernig best má búa og finna sér konu allvíða, að hljóta nokkur vandræði og eins erjur manna á millum og þá ekki aðeins á milli okkar og hinna enda erum við friðhægðarmenn og stöndum yfirleitt ekki í karpi um það sem er ekki olía á eldinn að því er ég best veit en nei ég hef ekki síður og jafnvel heldur áhyggjur af hinum sín á milli sem mér sýnist að gætu jafnvel átt þess hætt að karpa um það hver þeirra er við! Þó að, þó að, nú vöknar mér um augu, ég, lungun mín, þetta er ekki, já, aha, aha. Haha! Jæja, já, þó að þurfi ekki mörg orð um það að hafa að vitaskuld og ljóslega er eins og ég hef svo margsinnis minnst á, enginn þeirra við. 

Nú jæja. Og hvað þá kann einhver að spyrja og vonandi ekki en jafnvel þó að örvænta en örvæntið ekki! Hvað þá? Hvað er til bragðs? Er nokkur leið að útskýra þetta fyrir mönnum sem þá væntanlega enga glóru hafa og engan sens að sjá ekki sjálfra sín skil, eins og bakkabræður að vita ekki hverjir hafa hvern fót og hverja hönd og lúskra hvor á öðrum og sjálfum sér fyrir vikið vænti ég þó ég sé nú orðinn ryðgaður í því þessum sögum. En okkur hefur alltaf þótt gaman að segja sögur. Og þeim eða sumum þeirra í öllu falli, jájá.

Jæja. Það er nú það. Ég sé að sólin rjátlar svona yfir jöklinum, bráðum verður nú komið sumar og þá ekki úr vegi að kalla þetta gott. En það er sums staðar vetur á öðrum slóðum um svipað leyti og hér er sumar, rak ég mig á en ég man ekki vel hvar það var, ekki þó í Danmörku, þar þekki ég vel til.

Danir eru ekki svo ólíkir okkur.

Ég þakka þetta.

Sælinú og guð geymi okkur og alla hina og veiti þeim sinn skilning, þá fer næst víst allt á skástan veg,

Örn.