Hæ. Ég er hættur að blogga. Sem kallar svosem ekki beinlínis á tilkynningu, nema til að kveðja bara kurteisislega, þá sem þú heldur að vilji muna eftir mér … mér finnst þetta blogg vera orðið síðasti bærinn í Breiðholtinu, svo að segja, og grunar raunar að fleirum líði eins. Hver er ekki síðasti bærinn í Breiðholtinu á þessari öld illskunnar og heimskunnar? Í augnablikinu er of lítið frelsi hér að finna, kannski ekkert, enga fótfestu, sem þýðir kannski líka: enga þögn. Munið þið hvað var hljótt og fínt á Netinu 2004, krakkar?
Ég var að setja niður fyrir mér þrjár grundvallarhreyfingar til uppnáms og usla. Hikum ekki við að hugsa kerfisbundið:
Að segja í opinberum texta það sem á bara að liggja milli línanna.
Að gera að bakgrunni aðgerða manns það í opinbera textanum sem á að hunsa – taka hann á orðinu.
Að fremja aðgerðir á röngum stöðum: gefa efni form sem er ætlað öðru efni, eða gefa formi efni sem yfirleitt birtist í öðru formi (lágmarkshreyfing, svo að segja og sameinar kannski allar aðrar, en er alveg vítal samt).
Æði er þetta þrennt og kannski fleira.
Jæja, það er fínt að loka textum. Nú líður mér eins og ég ýti á takka á þotu, skjóti mér upp úr sætinu, með fallhlíf á bakinu, áður en hún hrapar einhvers staðar í sjóinn. Vona að þetta blogg hrapi ekki í byggð og valdi mannskaða, það væri leiðinlegt. Nóg komið. Endir.
