Mannasiðir holdsins

Andinn er veikur en holdið kann sig. Eftir að geta ekki gert upp við mig hvort ég vildi taka þátt í opinberri athöfn um undirskrift samnings við Landsbankann, hinn almenna kaupanda 1300 ljóðabóka frá Nýhil, vakna ég einfaldlega fárveikur nú í morgun. Lífeðlisfræðin sér um sína, ég kýs að túlka veikindi mín út frá töfraraunsæi, líta á þau sem pólitískt eðli, örlög eða helberan dónaskap eftir því hvaðan á málið er litið. Í öllu falli held ég mig heima.

Hvurnin hefur annars lífið verið upp á síðkastið? Alveg ljómandi ágætt. Þessar fallegu bækur okkar komu út í síðustu viku. Þess utan hef ég sinnt kennslu, fyrst við Kvikmyndaskóla Íslands, síðan hönnunardeild LHÍ og hvort tveggja reynist mér hollt, hvað sem nemendum þykir.

Lífið er meira spennandi utan skóla, þó ekki væri nema vegna bókanna sem falla utan allra námsskráa. The art of seduction eftir Robert Greene hefur til dæmis, mér vitanlega, aldrei verið kennd við Háskóla Íslands. Og trúlega ekki heldur við Listaháskólann.

Helstu rannsóknaniðurstöður helgarinnar: Partíið heldur áfram hvað sem tautar og raular – Valur stendur brosandi utan við Sirkús með greinar eftir Badiou á milli handanna, Reykjavík er skemmtiferðaskip á miðju Atlantshafi og fólkið vaggar fram og til baka, reynir að stíga ölduna, ælir svo yfir borðstokkinn.

Desember er tannlæknamánuður. Ef einhver getur mælt með góðum tannlækni er ég allur eyru. Vil ekki rotna, ekki strax.

The sarcasterizer!

http://www.collisiondetection.net/mt/archives/000271.html

Nottin

Hef ekki bloggað í ár og öld. Og núna blogga ég bara vegna þess að ég nenni ekki að fara að sofa, nenni ekki að vinna, nenni varla að lesa, nenni ekki að hella mér upp á te, nenni ekki niður í bæ á barinn, nenni beinlínis ekki neinu, vildi hafa einhvern að hanga með, hérna heima hjá mér, helst stúlku sem myndi dást jafn mikið að mér og ég myndi dást að henni – þetta tungumál hérna virðist mér allt í einu aftur framandi, annarlegt, orðið dást virðist einhvern veginn skrítið … hef verið að hugsa meira í myndum en orðum upp á síðkastið – hef verið að kenna myndmál raunar, og læri meira af því að reyna að kenna en af því að reyna að læra … dagarnir eru alveg ljómandi ágætir, fullir af spennandi stöffi jafnvel en mér liggur ekki beinlínis neitt á hjarta. Sem er sjálfsagt algengasta inntak blogga, ásamt þessu, að minnast á að það sé algengasta inntak blogga. Ég nenni ekki að taka úr þvottavélinni, það er varla að ég nenni að reykja.

Ég sakna erlendra menntamanna. Og kvenna.

Ekki horuhus, kvennaleiga

Er hægt að tala ítrekað um „starfsmannaleigur“ án þess að detta í hug þrælahald?