Einhvers staðar var mér bent á það um daginn að enginn veit hvernig tómatar brögðuðust fyrir fimmtíu árum. Bragðminni gengur ekki milli manna, verður ekki skráð, erfist ekki milli kynslóða. Tómatar geta haldið áfram að seljast löngu eftir að þeir hafa glatað hinum upprunalegu eftirsóttu eiginleikum sínum, bragði og næringargildi, í viðleitni til flutningsvænnar fjöldaframleiðsluvöru. Og ekki það að tómatarnir í Bónus eru enn langtum betri en engir tómatar – ekki það heldur að mig langi að falla í þá syndafallsgildru að ímynda mér hinn upprunalega, hreina, óspillta tómat, andspænis rotnum og sjálfum sér ólíkum, firrtum tómati okkar daga. Punkturinn stendur eftir: tómatar voru ef til vill eitthvað allt annað hér einu sinni.
Bókmenntir eru, meðal annars, tilraun til að framlengja, fjölfalda, flytja út og skilja eftir minningar um bragðið af tómötum. Vonlaust verk, jájá, tómatar glatast í þýðingu, Dominos pítsur eru engar pítsur, spyrji maður Ítala. En þær eru þó eitthvað. Nuddaðu þér upp við hið ómögulega og neistaflugið gæti orðið fjölþjóðafyrirtæki.
Gullöld íslenskra bókmennta er núna, það er, í uppsiglingu, því að íslensk tunga er sökkvandi skip og ærin ástæða að hengja nokkra bragðlauka upp til þerris og skrásetningar. Eða halda veislu, fylla magann, æla. Hvað gerir tunga sem er sagt að hún eigi aðeins hálft ár eftir ólifað?
Einn kosturinn er vitaskuld að gera ekkert. Sem unglingur þóttist ég viss um að þegar kæmi að heimsendi myndi ég vilja taka þátt í svæsinni orgíu síðustu nóttina, nýverið áttaði ég mig á því að sennilega myndi ég helst vilja einfaldlega leggja mig.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli