Þriðja paragraf greinarinnar sem ég sé núna að birtist vitaskuld afturábak með þessum hætti:
Á Íslandi hafa þeir einkum talist rithöfundar sem skrifa skáldsögur. Orðið rithöfundur er ívið tilkomumeira en enska orðið „writer“ – rithöfundur er ekki bara sá sem skrifar texta, heldur sá sem hefur máls á einhverju. Höfundur, upphafsmaður, upphafinn maður. Sá sem gefur út skáldsögu í fyrsta sinn verður og vitni að því á eigin skinni hvernig viðtökuferlið snýr ekki bara að bókinni heldur og, jafnvel fyrst og fremst, að höfundinum – desember er manndómsvígslumánuður. Annað hvort kanntu versin þín eða ekki – og kunnirðu þau ekki færðu ekki að fermast fyrr en að ári, með yngri krökkum. Það er: dómar litast af því að gagnrýnanda er einkum ætlað að leggja mat á hvort höfundurinn sé góður, ef hann er nýr, eða í stuði ef hann er þegar þekktur – en síður hvort textinn geti gert eitthvað fyrir mann.
Þetta paragraf og næsta litast vitaskuld af reynslu minni nú fyrir jólin, af bókinni minni sem hlaut afar misjafnar viðtökur. Tveir gagnrýnendur fögnuðu, tveir þrír tóku henni af semingi og einn gagnrýnandi ákvað að skeina sér á henni í staðinn fyrir að lesa hana.
Vitaskuld og blessunarlega eru gagnrýnendur á landinu sem sýna einkum verkinu áhuga. Umfjöllun Þórunnar Hrefnu í Víðsjá þótti mér til dæmis vel unnin og marktæk – og fannst hún einbeita sér að bókinni og textanum, það er, ef til vill, hegða sér sem guðfræðingur frekar en prestur.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli