Ellefta:
Bráðum verður bókin dauð svo eftir stendur ekkert nema rómantíkin, blætið og tignarröðin. Nú má halda því fram, eins og einhverjir listfræðingar hafa viljað meina um málverkið, leikhúsið og svo framvegis, að það sé þá fyrst þegar miðill er laus undan þeirri kvöð að vera praktískur, þarfur, skynsamlegur, sem hann fær þróast sem listmiðill. Enda hefur og orðið mikil aukning á framleiðslu listamanna á „bókverkum“ – þar sem gripurinn sjálfur er höfuðatriði, með mismikilli íhlutun texta. Það kemur eiginlega ritstörfum, því að raða saman orðum, ekki við. Orðum verður raðað saman, texti mun gerast, þetta snýst allt samt.
Hér ætti eiginlega að fæðast heil grein, þetta kemur málinu við en leitar þó í aðra átt: bókin stendur tæknilega á tímamótum. Þrátt fyrir – og kannski í ljósi – alls óráðshjals um notalegheitin við að fletta í síðum og krota á spássíur er engin ástæða til að ætla að lestur verði það sama eftir fimmtíu ár og hann er í dag, því hann er ekki það sama í dag og fyrir fimmtíu árum. Adorno – eða var það Gadamer? – einhver Þjóðverji setti sig harkalega á móti því að Platón væri gefinn út í kilju fyrir einhverjum áratugum síðan, því það væri einfaldlega ekki það sama. Rétt, það er ekki það sama, lestur breytist með dreifingarmiðlinum, en mikilvægur lærdómur sem draga má af öllu er að breytingar eru ekki heimsendir. Eða, sumsé, heimsendir er enginn endir.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli