Nú eru jól, þá er best að sinna jólum … dæsti ég semsagt rétt í þessu við eldhúsborðið. Það er Þorláksmessa og hver á ekki eftir að kaupa eða búa til allar gjafirnar og allar kveðjurnar og finna skap við hæfi, jólaskap jafnvel.
Hvernig þrífur maður annars lyklaborð? Það væri þarft skref í átt að jólahreingerningu, það væri jafnvel jólahreingerning. Þegar lyklarnir eru að verða svartir af húðfitu eða einhverju?
Ég er búinn að vera að lesa Calvino … þýddi brot úr viðtali eftir hann í grein eftir mig, sem ég hika svo við að birta nokkurs staðar, því ég er enn ekki alveg sammála henni. Sem er samt undarleg krafa í garð sjálfs sín, að vera sammála því sem maður segir. Helsti kostur skáldskapar, maður þarf ekki að vera sammála honum. Þetta er brotið sem ég þýddi, í viðtali um bókmenntir og vísindi:
Þegar ég les Galíleó leita ég gjarna uppi þá kafla þar sem hann fjallar um tunglið. Þar birtist tunglið mannkyni í fyrsta sinn sem raunverulegt viðfang, gaumgæfilega lýst sem áþreifanlegum hlut – um leið og tunglið birtist finnur maður þó fyrir upplausn, jafnvel upphafningu, í tungumáli Galíleós. Og er spennan rís draga þessi göróttu orð mann upp með sér. … Þegar ég lýsti því yfir að Galíleó væri enn mesti rithöfundur Ítalíu stökk Carlo Cassola á fætur og sagði „Ha? Ég hélt að það væri Dante!“ Já, takk fyrir að fræða okkur. Í fyrsta lagi meinti ég „prósahöfundur,“ sem takmarkar valið við Machiavelli og Galíleó og hittir þá sjálfan mig á höfuðið, því mér er líka mjög annt um Machiavelli. Ég get sagt að ég nærist betur af Galíleó, miðað við þá tilteknu átt sem verk mín leita í núna – nákvæmri beitingu hans á tungumáli, vísindaljóðrænu ímyndunarafli hans, hvernig hann ályktar. En Galíleó, segir Cassola þá, var vísindamaður, ekki rithöfundur. Ég held að við eigum nokkuð hægt með að vísa þessum rökum frá. Á sama hátt, en í öðru menningarlegu samhengi, var höfundarverk Dantes alfræðilegs og heimsfræðilegs eðlis. Og hann reyndi líka að draga upp mynd af heiminum með því að skrifa orð. Þessi köllun liggur djúpt í ítölskum bókmenntum og hefur gengið í arf frá Dante til Galíleós: hugmyndin um bókmenntaverkið sem kort af heiminum og mögulegri þekkingu, um þekkingarþorsta sem hvatann til skrifa – guðfræði, galdrar, getgátur, alfræði geta öll komið að máli, náttúruvísindi eða umhleypingasýnir sjáandans.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli