Næringarfræði

Fjórða paragraf get ég birt nokkuð athugasemdalaust:

Þetta bókmenntamat er ekki óskylt einkunnagjöf í skólakerfinu og lifir í, ef ekki ríkum þá allavega vandræðalitlum, samhljómi við áherslu á tiltekin bókmenntaform, einkum skáldsöguna, nánar tiltekið hina íslensku skáldsögu. Íslenska skáldsagan er, samkvæmt orðsins hljóðan, einkum saga, ólíkt til dæmis því sem heitir nóvel og er vel þekkt bókmenntaform í öðrum löndum: nóvelum er einkum ætlað að vera nýmæli. Máttleysi íslenskra bókmennta til að takast á við nýmæli birtist þó sennilega skýrast í umfjöllun um ljóðabækur, þar sem litla ef nokkra fótfestu er að finna í tilteknu formi, og hið eina raunverulega tæka mat er hvort bókin „kikkar“. Frammi fyrir nýstárlegum ljóðabókum flýja flestir gagnrýnendur á slóðir kennivalds og rifja upp stöðu höfundar: já, pítsur þykja mér góðar. Í raun nytu bókmenntir góðs af því að gagnrýnendur tækju sér þá sem skrifa um veitingastaði til fyrirmyndar, en á sviði matseldar hafa Íslendingar verið afar opnir fyrir nýjungum, svo mjög raunar að eitt árið verður hvergi þverfótað fyrir sólþurrkuðum tómötum, það næsta fyrir rúkólasalati þó hér hafi ekkert grænmeti verið til nema kartöflur fyrir 20 árum – allir bíða spenntir eftir bragði ársins 2007.