Áttunda:
Einhver skemmtilegasta textaframleiðsla Bandaríkjanna fer nú fram hjá og kringum forlagið McSweeney's. Á köflum virðist manni sem skáldsagnaútgáfa forlagsins sé fyrst og fremst til þess ætluð að það sé tekið alvarlega – skáldsögur eru nafnspjöld forlaganna – hin raunverulega krassandi tilraunastarfsemi sem gæti skilið eitthvað eftir í sögu bókmennta og hugsunar fer fram í öðrum miðlum: stuttir prósar forlagshöfunda bera af, það neistar af því er höfundarnir fíflast með form sem allajafna eru ekki álitin bókmenntaleg: skólapróf, sjálfspróf, kvartanir sendar til stórfyrirtækja. Bókaverslun McSweeney's selur blaðsíður úr gömlum bókum eftir vigt, pund fyrir pund, um leið og forlagið nostrar af alúð og jafnvel yfirgengilegri rómantík við eigið prentverk. Draumaforlagið er með gereyðingarsóla undir öðrum fæti og sáningartraktor undir hinum en hættir ekki að arka.
Við þetta paragraf er því að bæta að fyrsta skáldsaga forleggjarans Dave Eggers, sú eina sem ég hef lesið, Staggering Masterpiece of a eitthvað genius var ekki beinlínis öll góð. Formálahrúguna að henni ætti að gefa út í framtíðinni staka, eins og Orðræðu um aðferð eftir Descartes, inngang að vísindariti sem sjálft hefur ekkert vægi í dag. Sagan sem fór á eftir hundrað blaðsíðna formálaþvælunni var klassískt amerískt kynslóðamelódrama. En síðurnar hundrað voru raunverulega texti, það er, þær gerðust.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli