Þetta verður blogglegt blogg … um daginn og veginn … sit á Café Amor á Akureyri og bíð þess að trölli komi úr sturtu, brjálaður yfir því að ég notaði handklæðið hans. Kannski eigum við pening fyrir leigubíl á flugvöllinn, annars munum við eiga hvít jól á Akureyri. Ég held reyndar að við höfum aldrei farið svo samferða úr húsi að báðir eigi klink í einu.
Í gær lásum við upp á Amtsbókasafninu – einhverju reisulegasta bókasafni landsins – fyrir einn áheyranda. Kunningja okkar að sunnan, sem var staddur hér ásamt lunganum af yngri fastagestum Næsta bars, vegna leiksýningar. Þannig veitir Nýhil heildarlausnir í uppákomum og kemur með eigin áheyrendur.
Frk. Lay Low og vinir hennar voru hins vegar svo vinsamleg að bjóða okkur að lesa á tónleikum sínum um kvöldið, þar sem mættu eilítið fleiri heimamenn.
Það var þá eftir að við sáum þessa leiksýningu sem dró hálfan Næsta bar á Norðurland. Sýningin, Hr. Kolbert, var ágæt, jafnvel þrælfín. Mig grunar reyndar að ég hafi séð hana áður … ég er eiginlega viss um að ég hef séð hana áður og fæ þá á tilfinninguna að ég sé fastagestur leikhúsanna í London, sem er víst ekki tilfellið. En maður – ég – verð alltaf fyrir vonbrigðum í leikhúsi. Nær undantekningalaust. Það eru einhver djúpstæð vonbrigði sem næstum því allar, hugsanlega alveg allar, leiksýningar sem ég hef séð skilja eftir sig. Frumspekilegar væntingar, sem ég veit ekki hvort ég verð bara að eiga við sjálfan mig eða saka leikhúsið um að ala á. Eða kannski hefur þetta eitthvað með texta og líkami að gera … lestur leikrita hefur fullnægt mér á máta sem uppsetningin sjálf gerir aldrei … ekki fyllilega texti, ekki fyllilega bíó. Rangt form? Málamiðlun?
Engin ummæli:
Skrifa ummæli