12. paragraf jólauppgjörsins:
Útgefendur hafa verið værukærir – og kreðsan/forlagið/tilraunatextaverið Nýhil þar með talið. Bókin er enn eina sjáanlega leiðin til að hafa tekjur af framleiðslu texta – annars vegar er hún hlutur sem má selja, hins vegar er hún lykill að ritlaunum. En helsti merkingarauki bókarinnar við innihald hennar, textann, er hins vegar einhvers konar monúmentalismi, rómantík, íhald – að gefa út bók, frekar en til dæmis blogga, halda úti vefriti, senda út tölvuskeyti, er undanlátssemi við horfna samfélagshætti. Bók er nú blæti og bráðum verður hún ekkert nema blæti. Og hættan er sú að við höldum samt öll áfram að kóa, gefa þær út eins og ekkert hafi í skorist, til að eiga fyrir húsaleigu og tignarröð. En komum upp um okkur og þær þess á milli með því að vera aðeins snjallari í útvarpinu, hafa langtum meiri áhrif með blaðagrein, ganga fullnægðari burt frá góðu bloggi en úr prentsmiðjunni.
Og þetta er sennilega vafasamasta efnisgreinin, því um leið veit ég að stærri verk gegna hlutverki, þó ekki sé nema fyrir höfundinn sjálfan, og ég er ekki viss um að maður gangi fullnægðari frá góðu bloggi en prentsmiðjunni. Þessi texti þarf að eiga sér stað fyrir því, og ef til vill rétt að líta svo á að hann sé skrifaður af tölvu frekar en mér.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli