Sjöunda paragraf, nenni ekki að bæta við þetta, sestur með Bjarna Klemenz á Hressó, búnir að barma okkur hvor yfir sínum gagnrýnandanum og rifja upp aðrar sláturtíðir:
Á 19. öld eru merkustu skáldsögur gefnar út í tímaritum eða sem tímarit, iðulega framleidd og dreift af skáldunum sjálfum. Sú er raunin með helstu bækur Charles Dickens, sem var sjálfur útgefandi og ritstjóri tímaritanna sem bækur hans birtust í. Þar þróuðust þær í togstreitu milli skálds og lesenda, sem svöruðu nýjum köflum með bréfum til höfundarins, báðu hann að láta þessa eða hina persónuna ekki deyja, láta þetta eða hitt gerast, létu sig verkið varða, stunduðu framíköll til rithöfundarins og létu öllum illum látum. Bókin var tekin saman eftir á, ýmist af útgefenda eða lesendum, enda virðist bókband hafa verið nokkuð útbreidd tómstundaiðja langt fram á 20. öld.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli