Ef ég bara vissi hvað lögin heita …

Stráin stingast upp og innundir

stilla hjartans strengi í fimmundir.

Ólöf Arnalds lætur bráðum frá sér plötu sem ég nýt þeirra óheyrilegu forréttinda að hafa fengið að hlýða á síðustu vikur, óútgefna. Mann langar að tala kristilega, um náð og mildi … þið vitið það kannski ekki ennþá, en þið eruð að bíða eftir þessu. Í andakt. Ég hef ekki beðið um leyfi til að láta þessi textabrot hingað, og má það áreiðanlega ekki … en til að gefa mér örstutt hlé frá prófarkalestri oftáðurnefnds sölubæklings um tengivagna fyrir dráttarvélar leyfi ég mér það samt:

Ég hef ekki alla tíð

notið láns að vera fundvís

verið auðtrúa en

stundum undirförul samt.

Fetað hef ég margan stíg.

Setið lengur en ég undi,

ekki viljað stoppa

fyrr en staðnæmdist við þig.

Þegar allt kemur til alls

verður allt annað að engu.

Þegar allt í mér mætir öllu í þér

má ég vera hjá þér lengur?