„Og þá taka þeir fartölvurnar okkar. Og hvað gerum við þá?“ spyr vinur minn Norðdahl. Það er í sjálfu sér ekki vandamálið, því nota má annarra manna fartölvur, jafnvel annarra manna fartölvur sem maður sjálfur hefur þá ef til vill gefið öðrum mönnum með það að augnamiði að brúka þær endrum og eins. Ég hef þurft að velta þessu fyrir mér. Vandinn er að Þeir – og nú eru Þeir einmitt til, Þeir ganga, eins og Norðdahl minnist á, í jakkafötum – taka bíl foreldra manns, jeppa afa manns eða íbúð vinar, eftir því hver skrifaði upp á námslán. Þetta er dáldið vel hugsað kerfi, freistandi að segja skothelt.
Til að afi manns fái haldið í íbúðina sína, foreldrar manns í bílinn og/eða vinurinn í íbúðina eiga menn það til að verja tíma sínum í að bjarga mannslífum fyrir nokkrar krónur orðið … ég var að þýða leiðbeiningabækling með þessari græju, hjartastilli frá Weinmann, í bílnum á leiðinni upp í Bifröst á fyrirlestur heimspekingsins ofvirka. Þegar ég hefði getað skrifað skáldsögu. Ha?
Jæja. Slavoj biður að heilsa. Hann ætlar að líta aftur hingað við tækifæri. Íslandsvinur í mótun.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli