Allt í lagi, ekki blakmót

Gluggaveðrið segir mér að vera inni og sinna frestunaráráttu.

Líkingar ná ekki nema svo og svo langt. Ekkert tvennt er eins. Innsæi er skrítin deild.

Hugsun er eins og spæderman – eða þráðurinn sem hann skýtur og hreyfingin þegar hann sveiflar sér á milli húsa – húsin eru ekki til að lenda á þeim heldur til að komast áfram. Eða Voyager I eða II sem notar aðdráttarafl reikistjarna til að sveifla sér áfram að næstu og loks út úr sólkerfinu. Þetta fannst mér einu sinni gaman að segja.

Ég hef aldrei stundað blak, ekki einu sinni sem áhorfandi. Er til íþrótt sem minnir á kóngulóarmanninn? Víðavangssveifla?

Hugsun er göngutúr um borg. Mikið getur manni leiðst Reykjavík. Dadaistar og súrrealistar stunduðu flandur – að ráfa stefnulaust um stræti og torg. Sitúasjónistar áttuðu sig á að það dygði skammt – ljósaskiltin glepja undirmeðvitundir og glepja alla í sömu gönguna, svo þeir stunduðu þvingaða tilviljun – að draga upp kort af tiltekinni leið í London og leggja yfir París, eða ganga yfir útlínur ákveðinnar vangamyndar yfir kort af borginni. Hvaða göngutúr gæti túlkað okkar daga, Ingólfur (bannað að segja „út í sjó“).

Litríkasti bókstafur íslenskrar tungu: æ. Það lifnar yfir öllum setningum sem færa manni eins og eitt æ – að ég tali ekki um þegar æ og r liggja saman. Hlærðu? Nei, ég ræ.