Í dag varð ég kona

Ég er ekki einn af þeim sem verja ævinni í að sparka í liggjandi stjórnmálaflokka. En hvaðan kemur þessi maður? Af hverju talar hann svona? Lærði hann að vera til í bréfaskóla?

Ég áskil mér rétt til að fjarlægja þessa færslu ef ég vakna upp við það að hafa skrifað hana andsetinn af Mengellu.

Vandræðalega aflið í íslenskum stjórnmálum: stjórnmálamenn.

Nú skal ég víkja að framboðsfundi árið 1946 þegar það skeði í bæjarstjórnarkosningunum að Alþýðuflokkurinn missti sinn meirihluta með örlitlum atkvæðamun eða réttara sagt broti úr atkvæði.

Við höfðum fund í Alþýðuhúsinu og var framboðsfundur þéttskipaður að þessu sinni eins og venjulega. Við höfðum haft svona ég vil segja pata af því að íhaldsmenn mundu reyna að gera tilraun til þess að hleypa Hannibal upp, en hann var, eins og flestir vissu nú, skapmikill maður og gat stundum verið nokkur bráður. Þannig var sætum háttað hjá okkur frambjóðendum að sæti sjálfstæðismanna var mjög nálægt púltinu sem ræðumaður stóð við þegar hann flutti mál sitt og það var ekki nema seiling þar á milli.

Svo var það að ég veitti því athygli að Sigurður Bjarnason lagði á borðið hjá sér nokkra vel ydda blýanta. Svo kemur að því að hann fer að ýta þessum hvassyddu blýöntum í bossann á Hannibal. Þegar slíkt hafði gerst um nokkra stund vatt Hannibal sér að honum og gaf honum kinnhest. Þá stóð Sigurður upp, snéri að hinum vanganum og sagði hvort hann vildi ekki slá á þann vangann líka. Þá tóku við dunur íhaldsins í salnum og varð af þessu nokkur órói, en það sem verra var var í raun og veru það að við þetta tapaði Alþýðuflokkurinn þó nokkru af atkvæðum. Og ef ekki hefði til þessa komið er engum efa undirorpið að Alþýðuflokkurinn hefði í þetta sinn eins og jafnan áður náð meirihluta.

Þetta las langafi minn inn á spólu áður en hann dó. Hann hefði orðið hundrað ára á morgun og ég tók að mér það harðsnúna verkefni að skrifa minningargrein um hann. Ef ske kynni að með greininni birtist mynd af mér 13 ára gömlum með honum og feðgunum sem standa á milli okkar bið ég allt gott fólk að hunsa hana – nei, ég bið ekki, ég boða, og þeir sem ekki hlýða munu breytast í salthrauk. Viljið þið hætta á slíkt?