Don't stop me now, I'm having such a good time, I'm having a ball, I don't want to stop at all. Frá olíufélaginu sem var sýknað fyrir fjöldarán á dögunum. Gott ef ekki þjóðarrán. Ég, fyrir mitt leyti, er ánægður að þeir skemmta sér, ég missi ekki svefn yfir því að aðrir komist í álnir.
Ritstjóri nokkur er byrjaður að blogga. Og yrkja.
Ég er byrjaður að kenna aftur. Já, ég óttast nemendur mína. Þetta er ókunnugt fólk, að mestu leyti. Hvort aflið er rammara, í heiminum, ótti eða kaldhæðni? Á morgun kemst ég að því hvað þau hugsa. Geri fyllilega ráð fyrir að n prósent nemenda gúgli kennarana sína, rekist á þetta blogg og tek því skýrt fram, eins og sálgreinandi: ekki gera eins og ég geri, gerið eins og ég segi.
Í sjónvarpinu var þáttur um ómega-3 fitusýrur. Tíðni morða í löndum heims stendur víst í öfugu hlutfalli við fiskát, meiri fiskur, færri morð. Indverjum er ekki við bjargandi, þar eru of margar grænmetisætur.
Ég gekk fram hjá nýju lýsisverksmiðjunni á Granda áðan – þaðan berst engin lykt. Allt í kring virðist hins vegar heimurinn við það að liðast í sundur, eftir flóðið á dögunum.
Ég kenni annars vegar ritstjóranum stuttorða, hins vegar eigin ofurmeðvitund um hugsanlega ímyndaða nærveru nemenda minna, um þennan símskeytastíl.
Orð dagsins er utsigumi.
Ég hef annars verið að gera uppgötvanir sem ég tími ekki að deila með ykkur undir þessum kringumstæðum.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli