Ég er einn af fáum íslenskum sérvitringum sem ferðast með strætó til og frá vinnu. Á morgnana eru vagnarnir smekkfullir af pólskum farandverkamönnum sem kalla ekki allt ömmu sína. Flestir hverjir hraustir, ungir menn sem sjá ekkert að því að ryðjast fram fyrir inn í vagninn og svo ýta farþegum til hliðar þegar inn er komið.
Ég kalla þetta ókurteisi og frekju, en kannski er þetta viðtekin venja í Póllandi. Sem sagt: árekstrar mismunandi menningarheima eiga sér stað í strætisvagni strax snemma morguns. Tónninn sleginn fyrir restina af deginum.
Og hvað getur maður gert? Ef maður mótmælir, þá er hætta á því að tennurnar verði slegnar úr manni. Því mig grunar að þessir ungu menn séu nýsloppnir úr herþjónustu í heimalandinu. Hvernig þeir halda hópinn og gera allt í sameiningu er ein vísbending. Hvernig þeir standa þétt saman í hvíldarstöðu er önnur. Hvernig þeir heilsast er sú þriðja. Þarna er greinileg goggunarröð í gangi.
Hvað hefur herlaust land með útlenda hermenn að gera? Hvernig getum við varist þeim þegar þeir eru orðnir svo margir að þeir geta tekið völdin í landinu ef þeim sýnist svo? Vorum við ekki rétt í þessu að losna við Varnarliðið á Miðnesheiði.
Svo er hitt vandamálið. Þetta eru allt karlar. Ungir, graðir karlmenn sem eru augljóslega ekki aldnir upp af íslenskum kvenskörungum, heldur kúguðum mæðrum Austur-Evrópu. Þessir menn bera enga virðingu fyrir konum. Slíkt hef ég séð aftur og aftur. Sjáið bara dæmið á hótelinu um daginn þar sem ungri stúlku var nauðgað á salerni. Eða hópnauðganirnar í vetur. Ekki voru það Íslendingar.
Viljum við hafa þetta svona. Er þetta fórnargjaldið fyrir þensluna? Sálarheill og öryggi íslenskra kvenna? - Ég segi NEI. Setjum tappa í og stjórnum innflutningi á vinnuafli. Enga fyrrverandi hermenn og enga með sakaskrá. Punktur.
– lætur einhver hafa eftir sér í athugasemd við bloggfærslu Egils Helgasonar um Frjálslynda. Sú sannfærandi tilgáta hefur stungið upp kollinum að á bakvið ljóðskáldið Guðrúnu Steinsdóttur, hina velvakandi Guðrúnu Jónsdóttur hér að neðan, hugsanlega Mengellu, kannski strætófarþegann sem er vitnað í að ofan og fjölmarga aðra sem vísað er til með mýtunni um 'venjulegt fólk' standi ef til vill einn og sami maðurinn, eitt og sama skáldið. Hugsanlega er hann líka allir kjósendur Framsóknarflokksins síðustu ár. Hver er þessi maður, huliðsheimar íslenskrar þjóðarsálar? Hefur hann borðað kebab í Malmö?
Engin ummæli:
Skrifa ummæli