Ég er ekki viss um að til sé neitt fallegra en tiltekin aría eftir Verdi sem ég var að hlusta á og veit aðeins tvennt um: Hljóðskráin heitir 'Gualtier Malde!…Caro Nome fr' – og lagið heyrðist tiltölulega nýverið í kvikmynd. Spurt er: Hvaða kvikmynd? Bannað að gúgla.
Sannleikurinn rústir einar, syngur einhver. Enn á hann sér þó kennitölu – og ekki ósennilegt að tryggingar og bankar geri honum kleift að verða fimm eða sex hæðir í stað tveggja áður. Ég var þarna, ég var að sötra kaffi og ljúka við að skrifa út reikninga þegar lyktin barst að vitum mér og maður hljóp inn á Hressó með slökkvitæki sem hafði ekki dugað sem skyldi. Slökkviliðið náði að leggja bílunum sínum áður en sjónvarpið kom og lögreglunni tókst að banda burt nokkrum dimmisjónmúsum (mýs, ekki músur, þær voru klæddar sem mýs, rauðar og svartar mýs, alveg sætar, einhverjum músur, áreiðanlega) sem trufluðu einbeitingu slökkviliðsmanna með því að flissa og dansa kringum þá sem duttu út úr bílunum sem þeir ætluðu að stíga út úr.
Ég er skíthræddur um að áður en líði á löngu verði ég farinn að skrifa vandaðan stíl, fingur mínir verði fimir sem gazella, syndir sem svanir, líði um lyklaborðið eins og halógenlampi um heldri manna bari – í stað þess að fara að fordæmi fílsins. Ég óttast jafnvel enn meir að þetta verði ósjálfráð viðleitni mín sem misheppnist, fingur mínir verði fílar í tjullpilsum … villisvín með meiköp. Villisvín eftir fitusogsaðgerð.
Ég stend mig semsagt að því að vera allstalínískur við kennslu 'skapandi skrifa', fyrstu tvo dagana fór meira að segja fram eitthvað sem verður ekki lýst nema sem stalínískum hreinsunum – sem sannarlega styrktu innviði litla sovétsins okkar til muna, en ekki án fórna. Ég er hins vegar svo áhrifagjarn og hætt við að ég trúi því sem ég heyri mig segja öðrum.
En maður kennir ekki pönk. Eða ég held ekki. En maður heldur svo margt, haa …?
List er annars ekkert mál. Hún er eins og peningar, maður teygir sig bara eftir henni, borðar hana og kúkar henni.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli