Og hvað svo? Þegar Godot er kominn? Ímyndunarafl mannsins nær ekki lengra og þegar Godot kemur er öllu lokið. Og manni öllum lokið. Og maður fer að hegða sér undarlega. Maður brýtur jafnvel af sér, það rennur á mann æði og handahófskennt reynir maður að grípa til viðeigandi viðbragða. En þau eru ekki til því maður hugsaði aldrei lengra.
Biðin er svo yndisleg. Setustofur tannlækna – strætisvagnar – strætóstoppistöðvar – að vera á tilteknum stað og hafa samþykkt eða ákveðið að þar verði maður að dvelja fram að tilteknum eða ótilteknum tíma, og hafa á meðan frelsi til hverra þeirra athafna sem komast þar fyrir. Aldrei les ég betur eða skrifa af meiri unun en á meðan ég bíð. En tannlæknastóllinn og áfangastaður strætisvagnsins eru jafn ótækir og þeir eru fyrirsjáanlegir.
Í tannlæknastól er þó ljóst til hvers er ætlast, maður opnar munninn og heldur áfram að bíða, þannig séð … tannlæknirinn er sennilega með kveikt á Rás 1 og raular jafnvel á meðan hann gluggar og borar. Og maður bíður og til einskis er af manni að ætlast, nema sitja kyrr og kvarta lítið.
Þannig er tannlæknirinn ólíkur Godot. Við Godot búumst við einhverju hvor af öðrum … en það er allsendis óljóst og óvíst hvað það er. Væntingarnar eru kvantitatífar – afar miklar – en alls ekki kvalitatífar. Eins og fyrirskipanir Stalíns. Og hljóta þannig að valda taugaveiklun.
Þegar Ísraelsþjóð er komin til fyrirheitna landsins, þegar draumurinn verður að veruleika er trúlegt að hann snúist upp í martröð eins og heimspekingurinn slóvenski og knái hefur bent á. Og skáldið góða.
Ég bið um nýja bið. Vinsamlegast gefið mér eitthvað að vonast eftir. Annars mun ég brenna í helvíti.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli