Bronkítis er það. Úrskurður hefur borist frá indælum lækni eftir að hann hlustaði á lungun í mér með þar til gerðum hlustunartólum sem minna einhvern veginn á tilraunagleði lækna á 19. öld – merkilegt að þessi græja komi enn að slíku gagni. Læknar eru hættir að taka saursýni eins og tíðkaðist. Jæja, ekki lungnabólga heldur bronkítis og það gerir mig kátan, þannig séð en ég get ekki kæst nema hér um bil þrjár mínútur í einu, því þá verð ég móður, mig svimar og ég byrja að hósta.
Einmitt þegar Godot er komin.
Okkur er boðið í partí í kvöld og heilsufarslega ætti ég ekki að fara, og ég get ekki sagt að mig langi mikið að fara, en ef til vill mun ég þó láta til leiðast, því maður má ekki vera leiðinlegur, ha?
Hvers eiga leiðindi að gjalda? Mikið ógurlega finnst mér gott að liggja uppi í sófa, góna á hilluna mína (4,52 m á breidd ef einhver er búinn að gleyma), og láta mér leiðast. Er ég maður til að standa undir því, er ég maður til að segja blátt áfram: Ég nenni ekki í neitt xans partí, ég vil vera leiðinlegur innipúki í nokkra daga. Eða er ég maður til að harka af mér og fara í partíið samt, sýna lit, taka á því og vera með eins og vinur minn kallar það, taka þátt í selskap? Er ég maður til að vera með mönnum?
Liggja og láta hárin vaxa á bakinu en strjúka á sér kviðinn …
ég var beðinn að hrifla fyrir kistuna, ætla nú að reyna að gera eitthvað svoleiðis á meðan Godot bisar við að setja upp gardínur sem við vorum að kaupa en eru ívið of litlar. Þetta er eitthvað skrítið en það er að gerast í stofunni, ég sit í eldhúsinu og stói (sbr. stóumenn og stóíska afstöðu, að stóa, skylt því að kóa).
Engin ummæli:
Skrifa ummæli