Jæja, eftir dauðadagblaðsömurðir morgunsins (sjá að neðan) skulum við snúa okkur að miklu fagnaðarefni. Gríðarlegu fagnaðarefni, raunar. Eiríkur Örn Norðdahl hefur látið frá sér sína fyrstu skáldsögu, Hugsjónadrusluna. Ég mæli eindregið með því að fólk dæmi bókina eftir kápunni, sem Halldór Arnar Úlfarsson hannaði, og er ekki bara falleg heldur eins og þúsund orða útdráttur af efni bókarinnar. Takið eftir standpínunni á neðri búknum. Sjáið hvernig fatafellingarnar, sé bókinni snúið á hlið, minna saman á vagínu. Sjáið hvernig haustar í hugsjónaskóginum, og hvernig druslan liggur og bíður. Gemmér eitthvað!
Bókina las ég ófullbúna og þá var hún frábær. Ég sagði Dóra, kápulistamanninum, að ef ég ætti nokkuð út á kápuna að setja þá pirraði letrið mig lítillega – en það pirrar mig aðeins að því leyti sem Eiríkur Örn pirrar mann sjálfur. Og það gengur honum til. Svæðið sem hann afmarkar sér í bókmenntunum lyktar ekki alltaf vel. Hann sjálfur lyktar ekki alltaf vel.
Bókin er góð og á köflum snilldarleg. Eftirlætislínan mín, sú sem mun fara fyrst í gullkorn úr verkum Norðdahls er: Lífið hermir ekki eftir listinni, það hermir eftir lélegum sjónvarpsþáttum. Eitthvað í þá veruna. Ég held hann eigi áreiðanlega setninguna, frekar en ég, en ég hef þegar stolið henni og brúkað í ótal samræðum, og mun sjálfsagt gleyma höfundarréttinum innan tíðar. Svona tekst höfundi með loftnet – að láta frá sér skilning sem smýgur upp um rassinn á okkur og er óðar en við vitum farinn að koma út um munninn og fingurna – þessi mynd er líka stolin frá Eiríki! Eiríkur, til hamingju! Þið hin, kaupið bókina! Kaupið hana!
Engin ummæli:
Skrifa ummæli