Ég veit það ekki … þegar allt kemur til alls finnst mér ég misheppnaður. Ekki misheppnaðri en annað fólk, sjálfsagt, og það er ekki þessi tómleikatilfinning sem sumt fólk heldur að tilheyri miklum auði. Ég er góður í viðskiptum og hef ákveðið gaman af. En það er, jú, eiginlega, holur hljómur í alheiminum. Ég er enn að reyna að átta mig á því til hvers er ætlast af mér, og ég verð víst að viðurkenna að meira að segja í viðskiptum mínum, kannski ekki síst þar, er ég rekinn áfram af ákveðnum ótta … ótta sem er eins og bergmál af Mikla hvelli eða Kreppunni miklu, hver veit – um að ef til vill verði ég einn daginn dæmdur. Ég held að óttinn við þetta sé ráðandi afl í mannlegu samfélagi – en fólk bregst á ólíkan hátt við honum. Sumir ákveða að vinna sér ekkert til saka. Ég ákvað – og vitaskuld er ég ekki að tala um meðvitaða ákvörðun, ekki þannig að einn morguninn hafi ég litið í spegilinn og ákveðið taktík gagvart guðdómnum – en eftir á að hyggja finnst mér að megi tala um ákvörðun. Ég ákvað að þegar dagurinn rennur upp sé eins gott að geta keypt sér leið fram hjá kviðdómi og dómara. Það er þetta sem ég á við … hvatirnar að baki því sem ég geri, öllu mínu ævistarfi, virðast mér svo lúalegar.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli