Vanasöngvar

Fullur af veseni. Ég er. Fullur af veseni og óþarfa. Og get ekki sofið.

Myrkrið er meira að segja að verða búið, það birtir fyrir utan glugann ... prentarinn minn prentar próförk að einhverju ... tekur nokkra hríð. Í janúar mun koma í ljós hvort einhverjum þyki ljóðin góð. Þetta er annars ekki bók sem ég hef verið að skrifa, þetta er meira eins og hljómplata, mín Abbey Road ... að hálfu leyti til samfelld, að hálfu staklingar, rennur svo út í sandinn, síðasta kaflann má lesa sem fade-out. En það er þó ekki bara einn hugsanlegur lestur og aldrei í lífinu myndi ég reyna að leggja til við lesanda hvað hann á að gera við bókina mína -- prentarinn minn skiptist á að segja "vinna vinna vinna vinna" eða "afi afi afi afi afi" eftir því hvar ég gríp niður í taktinn.

Vinna, vinn-a, vinn-a, vinnavinnavinna, vinn-a ...

Godot sefur. Hún grunar mig reyndar um tilgerð, grunar mig og sakar mig, í því að kalla hana Godot. Svo ég hef velt því fyrir mér að nota Dódó í staðinn, sem rímar og er háskalega ljótt kvenmannsnafn. Afsakið, ef nokkur Dódó er að lesa, en ég átti gamla frænku sem mér líkaði aldrei (var alltaf á annarri bylgjulengd en ég) og hét þessu nafni. Á kannski enn ... Jæja, og þó þetta sé ljótt kvenmannsnafn á íslensku er það dálítið sætt á alþýsku og vísar aukinheldur til dódófuglsins, hins útdauða ... nú er ég að reyna að tala mig út úr því sem undirmeðvitundin kemur upp um, það er engin leið að fela það, já, kæru gestir, kæru vinir, það er ákveðin streita í húsinu.

Og sjónvarpskaup gærdagsins standa sannarlega í einhverju samhengi við þá streitu, þó ég eigi bágt með að sjá nákvæmalega hverju. Allegorískt var þetta allavega stórfallegt, við gengum um göturnar eins og í jarðarför, eftir sjónvarpsstræti Berlínar, fram hjá hverjum glugganum og gylliboðinu á fætur öðru, eltandi ólar við hvatir sem við höfum hingað til getað afneitað og varpað á aðra. Ég hef aldrei áður keypt mér sjónvarp, heldur getað gert aðra ábyrga fyrir sjónvarpsneyslu minni. Sem er svosem takmörkuð. En semsagt. Við gátum ekki annað en horfst í augu við eigin lágkúru þegar ég loksins sat í framsæti leigubíls, en Dódó klesstist upp að afturrúðunni vinstra megin, því sjónvarpstækið tók yfir tvö og hálft bestu sætin í bílnum.

Hm ... það háir mér við þessa bók sem er loks að fá sköpulag, ef mér skjátlast ekki, það hefur háð mér, að ég skrifa eins og ég tefldi skák sem barn -- fái ég hugmynd verð ég að prófa hana, sé ekki næstu 16 leiki í kjölfarið. Og það getur verið æði tefjandi. Eftir stendur, þegar maður er búinn að skipta einu út eftir annað og fyrir annað á eftir öðru, ekki steinn yfir steini, heldur aðeins og einmitt eingöngu snertiflötur grjótanna. Eins og hugsjónadruslan orðaði það svo listilega í samnefndri bók en þar var hann að tala um annað hvort skóflu eða hamar, og vildi meina að hann eða hún héldist söm, þó skipt væri um skaft og blað hundrað þúsund sinnum, því samskeytin breytast ekki. Hinn íhaldssami mismunaheimspekingur hitti þar enn og aftur naglann á höfuðið (og þó það sé annar nagli er það sama högg)!

Jájá ... jæja ... jæja ...

a-moll syngur nú prentarinn: a-moll, a-moll, a-moll, aaa-moll.

Þá er tímabært að fara í háttinn. Ég held að síðustu blaðsíðurnar séu að berast. Síðustu sólirnar að rísa. Lásu aðrir það sem ég las, að jarðskjálftinn í Asíu var milljón sinnum öflugri en kjarnorkusprengjurnar sem varpað var á Nagasaki og Hiroshima og nógu öflugur til að hafa áhrif á möndulsnúning jarðar. Hver sér um að uppfæra tímatal heimsins og kjarnorkuklukkur?

Já, hvalveiðimaðurinn er kaldrifjaður þennan morguninn og hæðist að stórhörmungum annarra ... afsakið það, annars.