Daghyggja

Já. Jú. Jæja … treyttur. Langar meira að segja treyttur en þreyttur … treittur. Svaf ekkert síðastliðna nótt fyrir eigin hóstaköstum, tók svo á móti gestum í allan dag … undarlegar senur – ég hef lagt mig fram upp á síðkastið að rifja upp eigið rasjónalitet, í fjóra, fimm mánuði, og leggja obskjúr rómantík á hilluna, nema sem dægradvöl og viðeigandi afstöðu til ákveðinna viðfangsefna. Ég hef semsagt lagt mig fram um að breta mig til batnaðar … en síðan ber fyrir senur í lífi manns sem beinlínis kalla á obskjúr greiningu, beinlínis grátbiðja mann að gerast kuklari af einum eða öðrum toga og viðurkenna, ef ekki hugtakið örlög, ef ekki guðleg afskipti, þá sameiginlega narratífa undirmeðvitund. Hið minnsta.

Það er freistandi að skrifa heila skáldsögu með þessum hætti – sleppa atburðum og leggja aðeins fram vangaveltur um móttöku þeirra. Hughyggjumannsins er freistað.

Að gefast upp.
Að eiga heima.
Að vera heiðarlegur.
Fegurð.

Þetta eru málefni dagsins. Fegurðin vegna þess að ég er, auk þessa þráláta bronkítis, nú með einhvern húðþurrk, ef ekki exem, ef ekki beinlínis rotnun, undir augunum mínum sem eru annars svo björt og blá … hræðist þetta, hégómagjarn já, en það er varla nein játning.

Búff. Er öllum stríðum lokið? Eiríkur, Ágúst Borgþór og Bush hafa sig allir hæga … var síðasta nýhilsenna sennan sem endar allar sennur. Erjurnar sem enda allar erjur. Á maður að hafa spurningamerki í enda spurninga sem maður kærir sig ekki beinlínis um svör við en eru heldur ekki beinlínis retórískar, eða punkt.

Hm?

Viðsnúningur allra greinarmerkja. Við mótmælum öll … nóttin hvíslar að mér að koma!