Ég þýddi á dögunum nýlega grein eftir franska heimspekinginn Alain Badiou. Greinin er eins konar samantekt á efni bókar sem hann skrifaði um Sarkozy Frakklandsforseta, og þó ekki einfaldlega hann – eins og titillinn segir: „Hvað er þetta sem við köllum Sarkozy?“ Þar notar hann Sarkozy sem nafn á ástandi. Lesbók hefur enn ekki svarað mér hvort hún vilji birta greinina, en í henni má finna þetta hér:
„Ef við setjum fram þessa skilgreiningu á stjórnmálum: „aðgerð hóps, sem er bældur undir ríkjandi skipan, skipulögð eftir tilteknum grundvallaratriðum sem er ætlað að leiða í ljós afleiðingar nýs möguleika“, þá má sjá að gangvirki kosninga er í eðli sínu ópólitískt. Þetta sést á gjánni á milli hins ógnarþunga formlega skylduboðs að kjósa og fljótandi eðlis eða jafnvel eðlisleysis pólitískra eða hugmyndafræðilegra sannfæringa. Gott er að kjósa til að ljá ótta sínum form en það er erfitt að trúa því að það sem maður kýs sé gott í sjálfu sér. Þar með er ekki sagt að kosningakerfi lýðræðisins sé kúgandi sem slíkt. Réttara væri að segja kosningaferlið samvaxið tiltekinni ríkisgerð, auðvaldsþingræði, sem sinnir viðhaldi viðtekinnar skipanar og þjónar þar með íhaldssömu hlutverki. Þetta fyrirkomulag eykur á vanmáttarkennd: ef venjulegir borgarar hafa engan aðgang að ákvarðanatöku ríkisins nema með atkvæði sínu, þá er ekki bjart framundan fyrir frelsunarpólitík.
Hverju áorkar kosningagangverkið ef það er ekki pólitískt ferli heldur fyrirkomulag ríkis? Á árinu 2007 mátti sjá gangverkið innlima bæði ótta og „óttann við ótta“ í ríkið. Í kosningunum batt ríkið trúss sitt við þetta hópsálarlag, og renndi þannig frekari stoðum undir það álit að óttast beri ríkið sjálft, sem enda er í stakk búið til að ógna fólki og kúga það. Því að sjóndeildarhringur lýðræðisins skilgreinist í síauknum mæli af stríði. Vesturlönd berjast nú á fjölda víglína sem fjölgar enn: viðhald á ríkjandi skipan, með þeim gríðarlega ójöfnuði sem henni fylgir, felur í sér óhjákvæmilega hernaðaríhlutun. Andstæðuparinu ríkir-fátækir verður aðeins viðhaldið með valdi. Þetta veldur sérstakri framvindu stríðs og ótta. Ríkisstjórnir okkar segjast eiga í stríðum erlendis til að koma í veg fyrir þau heima fyrir. Ef vestrænir fótgönguleiðar leiti ekki uppi hryðjuverkamenn í Afghanistan eða Tétníu, muni þeir koma hingað til okkar og binda styggan skrílinn samtökum.“
Engin ummæli:
Skrifa ummæli