Hjúkket!
Úff … hananú! Ég er kominn aftur. Ég var að gera konuna mína brjálaða. Ég bloggaði bara látlaust, ef ekki upphátt við hana, þá á heilasellurnar í höfði mér, ég hef ekki getað hugsað hálfa setningu til enda fyrir mínu eigin áliti á eftirfarandi álitamálum, meðal annarra:
- Geir H. Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu og einkaþotunni.
- Geir H. Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu og eldflaugavarnakerfinu.
- Geir H. Haarde, Ingibjörgu Sólrúnu og spurningunni um kommúnismann, sem hvorugt þeirra hefur verið að velta mikið fyrir sér.
- Aðskilnaði sem helsta stefnumiði kapítalismans, og þessum birtingarmyndum hans meðal annars:
- Einkaþotum,
- múrum sem rísa,
- list sem er gerð sérstaklega til að þeir sem skilja hana geti greint sig frá hinum sem gera það ekki,
- muninum á LHÍ í dag og myndlista- og handíðaskólanum gamla með tilliti til þessa,
- hungri,
- eymd,
- volæði.
Ég hef verið að velta fyrir mér röddum, ekki bara hvaða raddir heyrast ekki, heldur og hvers konar raddir heyrast ekki. Hvernig er ekki talað. Hvernig mönnum liggur ekki rómur. Þeir eru fáir sem heyrist nú til á almannavettvangi sem tala eins og verkalýðsleiðtogar gerðu hér áður fyrr, með barkanum og brjóstholinu öllu, við tölum þessa dagana mest fremst, þar sem tungubroddur mætir tönnum. Ég hef verið að reyna að skrifa þrjár greinar í einu, eina um rödd, vald og valdleysi orðanna. Aðra um Vilmund Gylfason. Þriðju um málhönnun, sem ég legg nú fram svo það gúglist áreiðanlega með dagsetningu.
Ég hef komist að því að „Vinsælasta sagan á Íslandi“ er strengur sem gúglast ekki. Fyrr en núna.
Ég hef ferðast um Kaliforníu og séð furutré sem eru hærri en augað eygir, mér hefur leiðst í Las Vegas þó það sé ekki að sjá á myndum og ég hef þvegið mér upp úr ánum þar sem menn leituðu áður að gulli með rispuðum pönnum og gatasigtum. Áður en gull varð commercial. Ég hef farið um í eyðimörkinni, speglað mig í tíbránni, stungið mér í sandöldu og haft betur í baráttunni við skröltorma. Ég hef bjargað konunni minni undan þeim með hjálp kuta en í eyðimörkinni sefur maður ekki öðruvísi en með aðra hönd á kvenmannsmjöðm og hina á hnífnum. Ég hef borðað himinhvolfin í morgunmat og skolað þeim niður með viskíi. Ég hef mátað mig við bifreiðar amerískra fjölskyldufeðra og unað mér ágætlega, lært að rata um þjóðvegakerfið, ég hef brunað meðfram ströndinni við Big Sur þar sem Henry James skrifaði bækur undir nafninu Kerouac, með aðra hönd á stýri en hina á Bourdieu þar sem ég lærði að stéttgreina mig og konuna mína: ég er krabbi, hún er beib, ég hef staðnæmst til að tala við vini mína sem eru selir og flatmaga í sandinum á milli þess sem þeir troða marvaða við strandvarðastrendur og horfa löngunaraugum á stelpur í sólbaði.
Úff hvað þetta er gott, eins og að skola á land og anda aftur, anda hval. Hæ, krakkar, ég er kominn aftur!
Hér setti ég eitthvað þrennt í millitíðinni.
Hér má sjá litlu hafmeyjuna eins og hún lítur í danska bænum Solvang, sem er hérna í Kaliforníu:
