Tilgáta: hér var engin borgaraleg millistétt þegar stúdentar í Bandaríkjunum og Evrópu hófu að mótmæla tupperwaretempói lífsins. Hér var þó mikil löngun til að vera með. Í gegnum sýndarþátttöku í uppreisninni uppgötvaði íslenska '68 kynslóðin allt það sem mótmælt var og hóf að halda tupperwarepartí í kjölfarið – hugsanlega sérstaklega harðsvíruð tupperware-partí, því sá sem kynnist lífsmáta aðeins í gegnum mótmæli sem beinast að honum kynnist bara stærstu og grófgerðustu löstum hans. Þessa lesti tók Kynslóðin upp sem dyggðir og því eiga bæði vinstri- og hægrimenn sína eftirlætisauðjöfra.
Nú, nálægt því hálfri öld síðar, eða öllu heldur þeim 30-40 árum síðar sem sagan hermir að taki hugmyndir að skola á Íslands strendur, ef til vill vegna þýðingarvanda, er vaxin úr grasi umhverfisverndarsinnuð og fjölkynhneigð íslensk kynslóð listaháskóla-grænmetisætna sem gerir Reykjavík að þorpi, ráfar þess á milli um Evrópu, finnur sér föt úr ruslagámum, þykir vænt um gömul hús, gerir ástúðlega tónlist í hverju fótmáli, flytur að lokum út á land og ræktar sitt eigið kannabis í svo ríkum mæli að heyrst hefur af útflutningi til Evrópu. En þetta gerist yfirlýsingalaust eða -lítið, foreldrar okkar höfðu þegar notað öll orðin, eða hver vill kalla sig hippa?
Og hvers vegna vottar fyrir guðbersku um leið og maður skrifar um '68 kynslóðina?
Engin ummæli:
Skrifa ummæli