Godard – Paris Hilton – gonzo

Ég ætla að halda áfram þessum Godard þræði … látum kjurrt liggja hvort maðurinn meinti þetta eða hvernig og hvort hann stundaði það eða hvernig, tilvitnunin fjallaði um klippingar og var eitthvað á þá leið að hann klippti ekki úr skoti í næsta fyrr en engrar annarrar undankomu væri auðið.

Nú þykir fæstum kvikmyndagerðarmönnum þetta til fyrirmyndar, í öllu falli teoretískt, því annars vegar er fólk afar hrifið af skipulagi og hins vegar af því að klipping skapi afl, ekki bara með tempói heldur eisensteinískri hugsun: Að einstök skot séu hugsuð til að kallast á og fæða af sér konsept. Gluggi brotnar + hundur geltir = o-ó. Eitthvað í þá veruna. Til eru fágaðri versjónir. Þetta stundar enginn lengur nema auglýsingagerðarmenn, en ég held að margir hafi samviskubit yfir að stunda þetta ekki, Eisenstein skrifaði jú í árdaga kvikmyndarinnar eins og Grikkirnir skrifuðu í árdaga menningarinnar, og okkur finnst að eiginlega ætti þetta sennilega að vera svona.

En ég ætla ekki að tala um kvikmyndagerð, þetta er ekki kvikmyndagerð, þetta er lífsspeki. Og sennilega næsta raunsönn lýsing á algengri lífsspeki: Maður klippir ekki fyrr en engrar annarrar undankomu er auðið. Það er, maður tekur hverja þá hugmynd sem þegar er til staðar í manni og fylgir henni jafn langt og hún nær. Sem var hefð fyrir, á 20. öld, að væri til fertugs, en þá fékk fólk mid-life-crisis og þurfti að uppfæra. Klippa. Þá var lífið semsagt eiginlega samsett úr tveimur skotum. Nú virðist punkturinn hafa færst til og Kanar tala um quarter-life-crisis, og ef til vill má þá gera ráð fyrir, að sama skapi, að þeim hafi fjölgað, og lífið sé samsett úr þremur eða fleiri skotum. Það er auðvelt að sjá hvernig tvö skot fæða af sér eitt konsept – eins og lína liggur á milli hvaða tveggja punkta sem er – en öllu erfiðara að átta sig á venslunum hafi maður þrjú, fjögur skot eða fleiri. Þá styttist í að menn gangi í gegnum heila sögu.

Nú má líta á lífsspekina sem leti, eins og Gummi E. segir að latir kvikmyndatökumenn vitni í Godard til að þurfa ekki að hugsa um skotin sín. En það má sjá aðra hlið á peningnum, sem er full af háska, beinlínis djörf. Semsagt, að maður reki sig ekki eftir vegi svo langt sem hann nær, heldur rói í eina átt jafn langt og hafið býður upp á. Ekki gagnlegt fyrir hvalveiðimann, þetta er öllu heldur lífsspeki hins hugaða flóttamanns.

Margir rithöfundar stunda þetta. Og listamenn almennt. Og sennilega framámenn í viðskiptum – trúlega sáu Jón Ásgeir og Jóhannes pabbi hans ekki fyrir að Baugur myndi eiga verslunarkeðjur í Bandaríkjunum og Bretlandi, fyrir tíu árum. En þeir fylgja konseptinu einfaldlega jafn langt og það nær.

Og þetta er ærinn vandi. Það er ærinn vandi að halda sig við að skrifa um x þegar y stingur upp kollinum, sem hlýtur alltaf sökum ferskleikans að vera meira spennandi – alltaf skal hasarsetning reyna að ryðjast inn einmitt þegar maður er búinn að ákveða að halda sig við efnið – ryðjast inn, kalla á athygli og benda á með veru sinni allri að hún sé í alla staði ánægjulegri – feli í sér betri hugmynd sem sé þess verð að fylgja eftir miklu miklu lengur. Og fyrsta svarið er að reyna að skrifa um allt.

Nú stoppa ég raunar sjálfan mig af, þetta fer ekki lengra, því ég er eiginlega frekar hlynntur því enn að maður reyni að skrifa um allt. Eða öllu heldur: Sérhvert. Ekki allt á sviði hins almenna, heldur allt á sviði hins einstaka. Því tilraunin hlýtur að bregðast en hafi maður eitthvað til brunns að bera hlýtur hún líka að vera kraftmikil atlaga – eins og í upphafi billjarðleiks þar sem þarf að splundra kúlunum – dreifa þeim um borðið – og þá getur maður eytt ævinni í drita hverri fyrir sig ofan í holurnar í rólegheitunum.

---

Semsagt rak mig á – en það er samt eitthvað í þessu … og það er ekki beinlínis hægt að heimfæra samþykki og aðdáun á því að skrifa um allt, beint upp á lífið og segja að maður ætti að gera allt … sem minnir mig aftur á Paris Hilton. Voru örugglega allir búnir að frétta að hún er að fara að framleiða klámmyndir? Lenti tilfallandi í þessu vídeó þarna – gerum ráð fyrir að hún hafi ekki sjálf dreift því af ásetningi – er óvart orðin klámmyndastjarna og afræður að taka það alla leið. Að því leytinu til er það smart – og að hinu líka að hnötturinn er tilbúinn að borga formúgu fyrir að sjá hana ríða vegna þess að hún er moldrík – og með því að taka hnöttinn á orðinu gerir hún okkur öll að athlægi.

---

En þetta er vandi – veröldin er svo fjölvíða – það væri möguleiki að byrja alltaf á sama punkti. Raunar óvitlaus hugmynd að mynd: Skrifa eða impróvisera x margar sögur sem allar eiga sér nákvæmlega sama upphafspunkt, alla leið þar til í nauðirnar rekur og byrja þá aftur á sama stað. Krota þetta hjá mér. Ekki stela krakkar.

---

Mig langar annars að fara að gera mynd og á næstu viku hér um bil mun koma í ljós hvort ég get tekið heimildamynd um jólin á Íslandi um þessi jól eða hvort hún frestast. Hefur með hvað að gera? Áræði, úrræði, heppni og peninga. Mun láta vita af framvindu mála, lifið heil, Hvalur 1.

P.S. – Þetta er náttúrulega hér um bil klippitæknin í gonzó-klámi svokölluðu, semsagt ruslklámi okkar daga, nærmynd af rassinum þar til allir verða leiðir á því, þá munnurinn þar til þar er ekkert nýtt að sjá … hvert þá? Vítt skot … upp að sköpum … Gott ef ég hef ekki hér fundið synþesu póstanna tveggja í gær, Godard - Godot - Gonzo.