Eilífðin er miklu lengri en nokkurt okkar óraði fyrir og það eru flugur og móða á gluggunum og ef ekki væri hægt að fá góðan latte hérna þá … hvað? Þá myndi ég drekka vondan latte en hafa færri rúsínur í pulsuendann á niðurdrepandi málsgreinum. Og kveikjarinn minn deyr – bic kveikjarar eru frábærir á meðan þeir endast, en svo hætta þeir svo snögglega að virka – sannarlega meiri reisn yfir þeim en hinum hálfglæru algengari sem lognast hægt og bítandi út af nánast frá því maður kaupir þá, en þetta kemur samt alltaf svo flatt upp á mig.
Eilífðin já, hún er full af sjálfshjálparbókum. Er með eina um leti í höndunum, eða procrastination – procrastinazzione eins og það heitir sjálfsagt á ítölsku – sem mér virðist á samhenginu þýða þann sið að slá hlutum á frest. Ég hef í raun og sanni skrópað í skólann til að lesa í bókinni … það er þannig sem mér virðast sjálfshjálparbækur virka fyrir flesta. Ég hef horft upp á margan góðan mann falla í gildru heilræðanna og vona að ég varist hana sjálfur – ef ekki mun ég skrifa bók um hana „Sjálfshjálparbækur – hvernig maður losnar úr vítahringnum“ sem mun vera brandari af sama toga og farandsölumaðurinn sem selur skiltin „Enga sölumenn“.
Bof, eilífðin. Boff! Sumir hafa verið að drekka sig í gegnum eilífðina en hafa ákveðið að vinda sínu kvæði í kross og sækja AA fundi. Sjálfur drekk ég mestmegnis piparmintute og var raunar gefin kanna á dögunum, almennileg tekanna, sem er ágætt, því hún endist í þrjár stundir eða svo ef ég sit einn að svambli, en bolli aðeins 25 mínútur. Hér um bil. Og yfirleitt get ég tekið striklotu við vinnu á meðan ég hef te.
Eilífðin keyrir á loforðinu um að lífið sé rétt handan við hornið og henni hefur nú tekist að bæta á sig hornum á tíu dögum með undraverðum hætti. Lífið heitir Verónika og fyrst varð pabbi hennar alvarlega veikur daginn áður en hún ætlaði leggja af stað. Þegar pabbi hennar tók að braggast lagði flugfélagið sem sér um samgöngur milli borganna tveggja sem koma okkur við niður flug á milli borganna tveggja sem koma okkur við. Faðirinn er nú kominn af sjúkrahúsinu en þá er biðlisti í lestarferðir milli borganna, og mikil ásókn í sæti fyrirsjáanleg fram yfir mánaðamót, samkvæmt talsmanni. Lestafyrirtækisins.
Eilífðir geta alltaf á sig hornum bætt. Ég borða nutella á banana … nei, þetta er ekki þunglyndi. Mér bara leiðist.
Þrjár greinar og ein lítil þýsk ljóðabók á leiðinni … ásamt tveimur tónlistarmyndböndum. Þetta situr hérna hálfklárað á tölvunni minni og mér finnst eins og þetta væri áreiðanlega allt saman tilbúið ef ég hefði fengið dsl tengingu í dag eins og mér var lofað … en það er komin nótt og þá er eilífðin bærilegri vegna samkvæmninnar, eilífur dagur er asnaskapur en það býst enginn við því að nóttin taki enda hvort eð er. Maður getur séð myrkrið allt að endimörkum alheimsins, en dagurinn dregur mann á jörðina.
Jájá … maðurinn á AA fundunum sagði við mig um daginn, þá var hann á túr, að maður þyrfti að fara vel með myrkrið í sér.
Þar sem ég drakk latteinn minn úti á gangstétt í dag gekk fram hjá mér lágvaxinn en myndarlegur maður um þrítugt, ekki ósvipaður Michael J. Fox, með texta á A4 blöðum sem hann las upphátt í belg og biðu, um nasista. Taldi upp alla þessa helstu og vék svo yfir í eðlisfræðikenningar sem hreinlega fengju ekki staðist. Þær virtist hann kunna blaðalaust. Tók sér hlé og bað fólkið á næsta borði um eld af mesta látleysi, en hélt svo áfram eins og ekkert hefði í skorist. Þetta var geðsjúklingur. Þannig fer eilífðin með suma.
Ég hvet flugfélagið Volareweb til að endurskoða stefnu sína í málefnum Berlínar og lofa að hvetja alla sem ég þekki hérna til að fljúga oftar til Rómar ef þeir gefa okkur einn, bara einn séns enn.
Ykkar,
H.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli