Þvermoðska

Sólin er að koma upp aftur.

Er til fólk sem er ósátt við að vera nokkuð minna en nýr kristsviðburður? Sem vill þá heldur vera ekki neitt, fyrst það er ekki allt? Er það einn úr hópi þess fólks sem síðan getur hugsanlega verið frelsari – eða einmitt ekki?

Ég er að velta fyrir mér ídealistunum sem vaka á næturna. Sem annars vegar trúa ekki á núið og hins vegar ekki á morgundaginn en trúa á … eitthvað annað. Bara eitthvað annað. Það hlýtur að vera eitthvað annað. Það er líka eitthvað annað. Það er til dæmis Ítalía – Ítalía er engin lygi, ég hef komið þangað.

Og það er Berlín. Allt satt.

Eylífið er svakalegt … kannski er það ekki eyjan heldur þessi kyndiklefi sem ég bý í sem tekur á … en það er ekki laust við að ég finni fyrir innilokunarkennd, svona fastur í sjálfum mér. Og ég held að Foucault hafi verið nær því en þeir sem á undan gengu – það er ekki að sálin sé lokuð í líkamanum heldur stendur líkaminn pikkfastur í sálinni.

Jæja … en nú morgnar. Þá er tímabært að fara að sofa.

Hjartahlyr, hjartahola, hjartað mitt

Ég er að reyna að fara að sofa, þannig séð, ekki þó beinlínis af alefli … eru það þeir sem trúa aldrei fyllilega á morgundaginn sem vaka frameftir nóttum? Ætli Félagsvísindastofnun hafi reynt að bera saman svefnvenjur og reglubundin framlög til lífeyrissparnaðar?

Var hjá honum Hjartahlý, tafði þar við á leiðinni upp í rúm, sló í kjölfarið upp orðinu hnefaríki á google, sem var hvergi til, en hefur þá verið kippt í liðinn. Hnefríkur er þá líka komið. Og hnefrækinn.

Hnefræknir þessir handrukkarar … hm …

Sá Holu í hjartanu mínu áðan … ég gekk reyndar burt úr bíóinu með tómahljóð fyrir hjartanu, en ég hef enn ekki gert það upp við mig hvort það voru eftirköst myndarinnar eða áhrifin af því að brjótast inn í bíóið þegar búið var að loka því til að sækja simann minn sem ég hafði gleymt … það var draugalegt umhorfs. Starfsfólkið hlýtur raunar að hafa verið enn í húsinu, en það var þá sjálfsagt að ríða í einhverjum hinna salana, því enginn svaraði hrópum mínum.

Jæja, um myndina … mér fannst hún eiginlega, á meðan á henni stóð, hvað sem líður tómahljóðinu að henni lokinni, ekki sérlega átakanleg. Ég hef séð það svartara. Og satt að segja átti ég ógurlega erfitt með að fylgja því sem Lukas leggur fyrir sig í myndinni – mér finnst hann vera móralisti í þeim stranga skilningi að leggja sig fram um að ítreka viðtekið siðferði, það sem meirihlutinn mun hvort eð er fylgja. Hvað það varðar er spennandi að bera hann saman við Trier, sem er á einhvern undarlegan hátt einmitt ekki móralisti. Það er fallegt sem maður sér í sálartetrið á Lukasi í gegnum myndina, maður sér næsta tragíska hetju, klassíska tragíska hetju sem lætur ekki yfir sig ganga að heimurinn sé ólíkur því sem honum var lofað. En semsagt, ég held að honum hafi verið lofað öðru en mér … og ég er ekki tilbúinn að leggja saman eymd persónanna í verkinu, sem var ljós, og ælukynlíf eða pisskynlíf eða klámmyndagerð … ekki sisona. Semsagt, ég fann ekki, hef enn ekki fundið, flöt á myndinni sem ummælum um samtímann sem ég er tilbúinn að taka undir, fyrirvaralaust. Hann var hins vegar nokkuð ljós flöturinn sem ég er ekki fús að fallast á, sem mín er freistað að segja að Lukas eigi sameiginlegan með okkar eigin Andra Snæ Magnasyni, að lífið er ekki eins og miðstéttarsósíaldemókratarnir lofuðu.

Og á því leveli fellur myndin, hvað siðferðisboðskap varðar, því Lukas ræðst að garðinum þar sem hann er lægstur og sýnir hvað lífið hlýtur að vera ömurlegt hjá þeim sem misstu mömmu sína/komust ekki í nám/seldu af sér nærbuxur/áttu níðing fyrir föður og svo framvegis … semsagt, á þessu leveli sá ég ekkert í myndinni sem fór út fyrir hið sjálfsagða frá sjónarhóli … Árbæjarins? Sunnudagaskólans?

Þó að ég gangist ekki við sýninni, á Lukas, Lukas Moodysson, hrós skilið fyrir að taka hana alla leið. Svona hérumbil. Þaðan er þá í öllu falli hægt að ráðast á hana eða fallast á hana eftir … smekk?

Og leyfiði mér nú að heyra í ykkur, því ég vil komast að því ef ég var að missa af einhverju. Mig grunar það …

Ákvað svo að drekkja Veronicu í íslenskum bókum þegar ég kom heim og pantaði af ítölskum vef Bréf frá Íslandi, eftir WH Auden, sem ég veit ekki til að hafi verið þýdd hingað …; Sjálfstætt fólk og 101 Reykjavík. Fyrir hefur hún fengið Svaninn eftir Guðberg Bergsson en þótti hann ó-gjeðslega leiðinlegur. Við sjáum hvað setur …

---

Nú bæti ég við, búinn að tannbursta mig en enn að tefja: er ekki líka ákveðinn vandi að hver einasti klámneytandi veit, þannig séð, að eitthvað í líkingu við þetta er svosem til í fólkinu í/á bakvið myndirnar sem hann sér? Stundum er það hluti af tilætluðu kikki, stundum er það skilið eftir baksviðs en vitað þó. Also … klámvanur áhorfandi að Holu í hjarta mér fær klám mínus kynferðisörvun. Og sú formúla ætti svosem að geta skilað sjokki – en hvað?

Maður veit að það er alvöru maður á bakvið George Clooney. Í George Clooney jafnvel. Og sjálfsagt er til meira myrkur í honum og verri lykt af sálarlífinu en kemst á slúðursíður Fréttablaðsins. Það væri hins vegar hvorki sjokkerandi að sjá myndir af honum í lýtaaðgerð, ný grýtandi stólum af bræði vegna þess að faðir hans nauðgaði honum. Það væri bara … klám.

Og klám gengur yfirleitt út á að áhorfandi og veitandi gangist á þann leik að eitthvað sé til sýnis sem allajafna sé bannað. Maður þarf eiginlega að gera sér upp, um stundarsakir, að kvenmannsklof séu ekki til í alvörunni, í öllu falli ekki aðgengileg í alvörunni, til að fá kikk úr klámi. Þann leik er hægt að rjúfa með því einfaldlega að benda á að fólk lifi í alvörunni kynlífi og stelpur séu í alvörunni með píku – og allir viti það – og yppta svo öxlum eins og ekkert sé. Eins er því einhvern veginn farið með myndina hans Moodyssons, eins og ég tók henni: Maður þyrfti að gangast við þeim leik að láta eins og þetta hefði mann nú ekki grunað, til að hún virki. Þannig eru forsendur hennar alveg hliðstæðar forsendum klámsins sem ég held hún hafi ætlað sér að rústa.

Also ítreka ég vonbrigði mín, í öllu falli þar til annað kemur í ljós.

Náttúran væri lítils virði ef hún birtist ekki í jaðartónlistartímaritum

Og hvar er stúlkan sem spurði mig úr nafnleyni hvort ég væri á lausu? Ég vil að fleiri reyni við mig, ég vil geta vísað hundruðum stúlkna á bug á einu eftirmiðdegi, ég þrái að manneskjur með vagínur þrái mig.

Tíðindi? Engin. Jú, bíddu … nei. Henti grein til kistunnar, um Erasmus-nema og páfann, vona að hún skili sér. Jú, og rakst á margt hið ágætasta fólk … Tómas Ponzi, vinur minn og verndari, spurði mig á Hressó hvort þetta væri ekki bara eins og í Berlín. Honum finnst að fólk eigi að dvelja hér á landinu. Ég jánkaði, jú inni á Hressó er ekki ósvipað að vera og í Berlín því ég sit með sömu fartölvuna og þýði sömu byltingarkenninguna … stúlkur hér eru ef til vill fegurri af náttúrunnar hendi, en hafa vondan smekk á brjóstahöldurum og talmáli.

Fíla fjöllin. Fíla sjóinn. Fíla stuttar nætur og langa daga, fíla þögnina sem er rofin af bílunum sem fara um stakir, allt er þetta hið indælasta enda löngu búið að leggja fagurfræðina upp fyrir mig og ég þarf lítið að hafa fyrir henni. Ég held svei mér þá að Reykjavík samtímans hafi verið miðlað með markvissari hætti en Berlín samtímans, sem enn hefur ekki verið gripin. Enda stærri. Jú, það er til ein bjórauglýsing, fyrir sortina Berliner, sem nær Berlín nokkuð vel. Jú, og eftir þriggja mínútna ráf sem jafngildir einni heiði í útreiðartúr, er hún komin, Berlín sjálf í mpg skjali: Bjórauglýsingin Berlin, du bist so wunderbar.

Á morgun er kominn nýr dagur, eins og Pálmi Gunnarsson söng og Sigur-rós minnti á, undir rós, tuttugu árum síðar.

Hvaða fleiri gúglara vil ég laða að blogginu mínu? Il papa Benedetto XVI. Og eins og snillingurinn Hreinn Hjartahlýr vafði það: Il papa Benedetto XVI.

Takk fyrir.

Fólk fullnafnað, bloggið línað, bærinn óbærilagður, framfarirnar lögmálaðar

Ég er á framfærslu lögmála.

Enginn Camus í dag – ég var á þeytingi … mögnuðum þeytingi um ferkílómetrann sem … aldeilis krefur mann um ýmislegt … hvernig lýsir maður 101 Reykjavík?

Ég byrjaði á Kaffi Hressó stuttu upp úr því að ég vaknaði, og settist niður til þýðingavinnu. Á Hressó starfar einhver myndarlegasti, karlmannlegasti og viðkunnanlegasti þjónn landsins … en þar fer líka fram, á laugardögum, að því er virðist, tilfinningatorgið. Í stjórn Elísabetar Jökulsdóttur. Sem steig á svið, þegar ég hafði þýtt í um klukkustund, og sagði frá tilfinningum sínum til þess að vera amma. Þær eru blendnar. Hún sagðist eiga það til, þegar hún hittir ömmubörnin sín, að reyna af full miklum móð og leggja langanir sjálfrar sín til hliðar, hún sagðist reyna að vera súperamma sem er ekki gott ef maður gleymir sjálfri sér. Á eftir henni steig á svið menntaskólanemi sem var heitt í hamsi vegna hugmynda um styttingu framhaldsskólanáms, hann sagði að ríkið ætti ekkert með að skipta sér af neinu, hann hefði fengið að velja hvort hann lyki sínu námi á þremur eða fjórum árum og þannig ætti það að vera um aldur og ævi, og hann ætti að fá að velja hvort hann læri latínu, kínversku eða japönsku, það komi engum við og einna síst ríkinu hvernig hann kýs að mennta sig. Þegar ég lokaði tölvunni minni og stóð upp til að borga kaffið var Elísabet aftur komin á svið og útskýrði á ensku fyrir ferðamönnum á kaffihúsinu að þeim væri líka afar velkomið að stíga á stokk og tjá tilfinningar sínar … þegar ég gekk út virtust útlendingarnir ekki myndu gera það en einn þeirra kallaði til Elísabetar að hún væri með fallega rödd og svo var ég – farinn!

Ég mun héðan af nefna þær manneskjur sem koma við sögu í blogginu mínu fullu nafni svo þær finni sjálfar sig á Google.

Ég ætlaði að setjast á Mokka kaffi til að vinna. En þar var fullt. Þá leit ég á Vegamót, þar var bæði fullt og skarkalað. Svo ég gekk áfram þar til ég rakst á Björn Kristjánsson, sem er gamall vinur minn og hverjum vex fallegasta skegg í heimi. Hann sagðist ætla á Alþjóðahúsið sjálfur til að vinna. Og færðist nú fjörið í aukana. Við settumst saman á Alþjóðahúsið og mér þýddist eins og í draumi á meðan Björn byrjaði að vinna að ritgerð um Beach Boys. Þegar mig tók loks að hungra, eftir að stúlka fékk að taka mynd af mér til að hafa mig á skrá yfir hugsanlega leikendur í auglýsingum, hvarum hafa mætti mörg orð, sagði Björn sem svo: Hvers vegna býð ég þér ekki í súpu heima hjá mér. Og við heimuðumst til hans og súpuðumst þar, honum eldaðist vel piltinum og mig saðnaði samkvæmt því.

Og hjá honum fékk ég gömlu melódikkuna mína til baka, sem ég vissi ekki hvar ég hefði gloprað niður.
Og ég uppgötvaði að ég hafði ekki greitt fyrir kaffið á kaffihúsinu en stolið kveikjara afgreiðslustúlkunnar og það þótti mér bæði vandræðalegt og gaman.
Og svo fórum við á listasýningu hjá honum Harrý Jóhannssyni, frænda mínum og kúrator.
Þá héldum við á Vegamót, hvert ég hafði áður litið og ekki litist á blikuna en hentaði nú betur.
Þar tók Egill Ólafsson okkur tali, söngvari … þeir þekkjast eitthvað … og þegar við loks yfirgáfum kaffihúsið sögðum við sem svo hvor við annan – og það er þá ágætt ef Egill rekst á sjálfan sig hér, skyldi hann nota Google og rekast á svona yfirleitt því yfirleitt er ég ekki hlynntur því að segja annað um fólk að því fjarverandi en viðstöddu –: helvíti er hann komplexaður. Því Egill tók sjálfur til máls um stöðnun og sagðist vera taóisti – að raunveruleiki lífsins væri endurtekning, en aðeins í eilífri endurtekningu hins sama sé framför og frelsi mögulegt. Svo vék hann talinu að Bretlandi, þar sem hann sagði fólk aðeins læst á einn kúltúr, sinn eiginn, og annan ekki, og því réðu gagnrýnendur í Bretlandi ekki við það að frá Íslandi kæmi annars konar músík en Björk. Jájá … vænsti kall en á einhverju verkefni ólokið. Segir völvan.

Loks hélt ég heim, hitti kærustuna mína á netinu, skæpaðist á við hana í rúma klukkustund og gott ef ekki varð úr heilt manifestó. Okkur manifestaðist.

Þá hélt ég út í sjoppu til að kaupa mér súkkulaði, til að súkkulaða mig, því mig hungraði aftur … en fékk óvart þúsund kalli of mikið til baka og pizzaði mig þá í leiðinni. Ég gæddist á því. Ég eða mér? Mér gæddist?

Ég var also ofþúsundkallaður er ég sjoppaði.

Ég lína fullmikið fyrir eiginn smekk … og nú línar allt þetta blogg … en það er þá vegna þess að í atburðunum miðjum, í þessari ólgu lífsins sem ég var, þrátt fyrir tíðindaleysi í hinu stærra samhengi, að lýsa, á ég bágt með að konsepta. Mér konseptast ekki úr þessu, í dag atburðaðist mér bara.

Borgin borgar, ég éga, Egill aglar, Björn bjössar … pizzan pizzaðist vel … nú bloggar bloggið, augun síga … svefninn migar.

Ágúst Borgþór og Eiríkur Örn Norðdahl – þetta er viðbótarefnisgrein til þess eins að þeir finni sjálfa sig.

Fræga folkið okkar Hermanns Stefanssonar

Jájá … einn ég sit og fiska eftir hnísum … hnýsum?

Niðdimm nótt, ég var að uppgötva Camus. Frekar seint í rassinn gripið, já, en ég er að lesa einhverja mögnuðustu bók lengi … Rebel eftir Camus. Gullfalleg. Ég fékk hana lánaða frá kunningja mínum og það er hættulegt því síðast þegar sá hinn sami lánaði öðrum vini bók festist sá vinur í þeirri bók og þeim höfundi í tíu ár og hefur varla spurst til hans síðan.

Veröldin er svo táknum hlaðin og maður er svo skíthræddur við að nefna þau. Lafandi skíthræddur er ég, já … fremur sakleysislegt, svosem, í gærkvöldi, símtalið sem ég fékk: Haukur, ég er á Sirkús og ég er með vegabréfið þitt. Þú skildir það eftir hérna í dag. Og saklaust að þegar ég gekk um bæinn í dag hitti ég eitt og annað fólk sem lét mig vita að vegabréfið mitt væri á Sirkús. Sakleysisleg táknræna að maður fái ekki að týna eða glata eða missa ídentitetið sitt í friði – sjálfsemdina eins og einhverjum þótti vel þýtt en ég hef efasemdir um.

Og þó er ég svo hræddur við táknrænuna umleikis mig að ég lagði ekki í að túlka söguna heldur lét Onicu það eftir í símtali …

Hitti í dag Rúnu, kærustu Múgísons sem ég var bálskotinn í þegar ég var níu ára. Sagði vinkonu minni það í strætó á leiðinni burt, frá Lækjartorgi upp á Hlemm þar sem hún fór út en ég hélt áfram lengra … vinkona mín var semsagt Kristín og hún er í hljómsveitinni múm en mér finnst alltaf vandræðalegt að nafngreina fólk þegar það er frægt, en það er náttúrulega ekki þverfótað fyrir frægu fólki í Reykjavík, eins og Hermann Stefánsson var að kvarta yfir, harla frægur maður sem ég hef aldrei hitt. Grunar samt að við séum samfeðra … jæja, ég hélt áfram, lengra, upp á Hótel Esju sem heitir núna Hotel Nordica, í atvinnuviðtal því mig dauðlangar að verða næturvörður og moka inn peningum, moka heilu fjallgarðana af peningum ofan í peningadalina mína djúpu … peningadalina sem Stephan G. orti um … ég fór upp á Hótel Esju og gekk einn hring í kringum hótelið áður en ég settist inn til að bíða því ég var kominn aðeins of snemma. Loks birtist stúlkan sem átti von á mér og heitir Anna, er sænsk og veit hvað hún er að gera.

Ég vissi líka hvað ég var að gera, eða áttaði mig á því þegar leið á viðtalið … ég var alfarið að klúðra viðtalinu, ég sat og fylgdist með sjálfum mér svara hverri spurningunni á fætur annarri innan rangrar orðræðu, því ég þekki ekki viðtöl, ég þekki bara umræður, sem Hermann Stefánsson hefur einmitt nýverið minnst á líka, ég kann ekki að víkja frá misvelheppnuðum umræðum um sósíal-pólitískan veruleika og þegar hún spurði mig, eftir að ég leit upp úr Camus, hvað mér þætti innifalið í hugtakinu „þjónusta“ sagði ég fyrst hið augljósa – rökgreiningin stakk upp kollinum og talaði: „Þjónusta er að uppfylla óskir annarra …“ en þá jók hún við spurninguna: „En hvað vilt þú, hvernig þjónustu vilt þú sjálfur njóta þegar þú ferð á veitingastað eða kaffihús …?“ –„Já,“ sagði ég, „nú þá vil ég að þjónninn sinni starfi sínu og uppfylli óskir mínar, en þó án þess að víkja af sviði hins mannlega, án þess að skarð komi í merkingarvefnaðinn á milli okkar, ég vil að hann geri það sem maður með mönnum svo að segja, eiginlega á forsendum sósíal-demókratíu.“ Henni, stúlkunni, Önnu, var hins vegar hvergi brugðið, hún sýndi ekki meiri viðbrögð við þessum fádæma illa ígrunduðu svörum mínum en hvert annað eyðublað, og spurði áfram: „Ertu vanur að segja sir eða ma'am í enda setninga á ensku?“

Nei, ég er víst ekki vanur að segja sir eða ma'am í enda enskra setninga … ég sem hélt að við værum öll saman í liði – að viðtalinu loknu stökk ég út í sólskinið, kátur sem kálfur, mér fannst svo gaman að hafa verið í aðstæðum þar sem ég rakst á óvænt sannindi um sjálfan mig, eða óvænta staðfestingu þess sem mig þegar grunaði … hefði í öllu falli mátt gruna … að þó ég væri ekki beinlínis í fílabeinsturni hefði ég ekki heldur fæturna á jörðinni … eða öllu heldur, hefði ég ekki heldur fæturna á glerinu … ég ætlaði að segjast ef til vill vera í lyftunni, fastur í lyftunni, en nú er mér nær að halda því fram að ég sé einmitt ráfandi um stræti og torg.

Ef ég fæ þetta starf, þetta ágæta og ágætlega launaða næturstarf, þetta forvitnilega starf, jafnvel, mun ég þó í öllu falli ekki hafa verið ráðinn af misgáningi eða á fölskum forsendum, heldur verður það sjálfur ég sem klæðist næturvarðarbúningnum, það verður ég, aðskotahluturinn í skandínavísku hönnuninni allri, ég verð jafnvel, sjálfur – ekki bara einhver leiður misskilningur um mig – fyllilega innlimaður í skandínavíska konseptið, við teygjum okkur saman eins og Adam og Guð í málverkinu sem hefur alltaf verið alls staðar, fingurgómarnir snertast og svo föllum við í faðma, sameinumst í eilífð hvítra súlna sem halda engu uppi, fjólublárra hægindastóla sem enginn sest í og glerja sem eru ekki gluggar.

Jájá. En þetta er semsagt, samkvæmt útgönguspám, ólíklegt.

Ákvarðanir hrannast upp, ákvarðanir um stefnumót mín við heiminn.

Á morgun verð ég meira konkret.

Faðir minn sagði mér að gömul vinkona mín, Eyrún Magnúsdóttir heitir hún og er nú önnur fræg manneskja, Kastljóssstjórnandi, hefði sagt í viðtali að Berlín væri eftirlætisborgin hennar af öllum í heiminum. Þá sagði ég honum að ég hefði einmitt rekist á Eyrúnu í Berlín, ári eftir að ég sagði upp á Morgunblaðinu, þar sem hún var þá stödd sem skiptiblaðamaður á tvöföldum launum ef ég man rétt en ég var í þann mund að selja myndavélina mína til að eiga fyrir fyrstu leigu. Ég sagði við pabba að það væri ekki það að ég vildi að neitt hefði farið öðruvísi, heldur væri sagan fremur markverð fyrir þessa tímapunkta þegar það slær mann að ákvarðanir í lífum hafa þeytt þeim í afar ólíkar áttir. Þetta væri dæmi um táknrænu sem ég fælist, sem ég er lafhræddur við, táknrænuna sem ég átti við í upphafi bloggsins, og hefur þá nú verið færð fram svo fólk, ég, geti hætt að skelfast.

Í millitíðinni getum við tekið saman fyrsta hluta ferlisins sem uppreisnarandinn ýtir úr vör í huga sem upphaflega er mettur af fáránleika og að því er virðist ófrjósemi heimsins. Í reynslu fáránleikans er þjáning einstaklingsbundin. En frá því augnabliki er uppreisnarhreyfing kemst af satð, virðist þjáningin sameiginleg reynsla. Þess vegna er fyrsta framfaraskref huga sem þyrmir yfir af undarleika hlutanna, að uppgötva að þessari upplifun undarleika deilir hann með öllum mönnum og að mannlegur veruleiki, í heild sinni, þjáist af fjarlægðinni sem skilur hann frá restinni af alheiminum. Krankleikinn sem stakur maður reynir verður að plágu. Í daglegum raunum okkar leikur uppreisn sama hlutverk og „cogito“-ið í umdæmi hugsunarinnar: hún er fyrsta sönnunargagnið. En þetta sönnunargagn læðir einstaklinginn fram úr einangrun hans. Það grundvallar fyrsta gildi mannkynsins. Ég geri uppreisn – þess vegna erum við.

Þetta var frá Camus, snörun mín.

Góða nótt, kæru viðföng og sjálfsverur, miðin eru köld, djúp og breið, djúp og breið,

H.

M … da!

Hér leit einhver við á dögunum og spurði hvort ég væri bundinn eða á lausu. Og ég svaraði með einhverjum hálfkæringi, en hver hefur tíma fyrir slíkt? Hver hefur tima til að fara eins og köttur kringum heitan eld, í nánd við sannleikann? Hver hefur tíma fyrir þögnina – við þurfum að tala og tala skýrt og segja það hreint út: Ég á kærustu. Ég á kærustu á Ítalíu. Ítalska kærustu á Ítalíu og hún er trúlega í þunglyndiskasti einmitt núna, því allir eru alltaf í þunglyndisköstum eða að þeim liggur við yfirliði.

Hún heitir Veronica en ég hef líka kallað hana Godot, þegar ég beið eftir henni, einu sinni, í Berlín, og Dódó þegar hún var komin og fannst hitt nafnið tilgerðarlegt. Hún er nefnilega kröfuhörð, hún Onica eins og er skemmtilegast að kalla hana og lætur engan komast upp með vitsmunalegan eða tilvistarlegan hálfkæring.

Tilvistarlegur hálfkæringur er ömurlegur, og hér talar maður sem hefur farið um víðan völl, um vörðulausa heiði – og nú verður hlé því mamma mín er komin í heimsókn.

---

Mamma kom og fór, ég ræddi við Veronicu og leit í mat til nágranna míns og heyrði helling af sögum. Mamma sagði mér morðsögur úr Reykjavík – menn voru víst alltaf að týnast hérna fyrir tuttugu, þrjátíu árum, týnast og svo hverfa, spor- og orðalaust. Geirfinnsmálið segir mamma mér að hafi verið fyrsta dæmið um að veður væri gert úr slíku … Veronica sagði mér sögu af ástaryfirlýsingu frá því í gær, menn eru alltaf að játa ást sína fyrir henni því hún er svo falleg og greind … skörp er jafnvel hið hárrétta orð. Og gærkvöldið var semsagt ekki undantekning þar á, vinur hennar sagðist hafa varið síðustu mánuðum í pilluát til að lifa það af að vera án hennar, á meðan hún dvaldist með mér í Berlín. Þetta var á afmælisdaginn hans, þau fóru saman út að borða … þriðji sagnaflokkurinn kom frá húsverðinum mínum, sem ég vissi ekki að væri hálf-amerísk-ítalskur, ég vissi ekki að pabbi hans hefði sagt skilið við starf sem kúrator í Guggenheimsafninu í New York til að flytjast í Mosfellsdal og hefja tómata-, síðar vínrækt.

Þetta var hollur sagnabálkur.

Djöfull er erfitt að lifa. Eða slungið. Flókið? Ég stend frammi fyrir ákvörðunum, eins og ég minntist á hér áðan þekki ég vel til uppi á heiði þar sem allt er stefnulaust ráf, hvernig kemst maður niður af fjallinu til byggða? Ég hef tíðindi að færa … ég hef gengið um með vasaljós og leitað að Guði, hann er ekki á vegaleysunum, ég vil komast á mislæg gatnamót á hraðskreiðum kagga, því fari maður um mislæg gatnamót á hraðskreiðum kagga kemst maður ekki hjá þvi að rata eða villast í einhverja tiltekna átt. Vegir liggja nefnilega fyrst og fremst til átta, heiðarnar liggja ekki um neitt nema sjálfar sig og mosi er ekki áhugaverður nema svo og svo lengi.

Þetta voru skipatíðindin í dag. Ef einhver lesenda minna er menntaður í lacanískri sálgreiningu bið ég hann að láta vita hvort hann heyri gegnum orð mín hvort ég er sáttur eða ósáttur við ástarsambandið mitt, hvort það liggi Shakespeare sonnetta eða óp frá Munch á milli línanna.