Tvítugur Íslendingur flaug til Frakklands með það í huga að ganga sveitaveginn milli tveggja borga, staðnæmast á vínbúgörðum, beiðast gistingar, „já, þakka þér kærlega, ég myndi þiggja kvöldverð,“ daðra við heimasætur og stela eplum af trjám þegar svo bæri við. Leita skjóls í helli ef brysti á þrumuveður. Lesa bók við kertaljós. Kannski einhver myndi kenna honum að skjóta fugla sér til matar. Akurhænsn. Frakkar framleiða svo margar búningamyndir.
Á leiðinni út úr borginni á fyrsta degi, með bakpoka á bakinu og annan bakpoka á maganum og rauðflekkótta höfuðkúpu undir grimmri sól í hostúðlegri náttúru (Já! Nú má segja hostúðleg, í fyrsta sinn á Íslandi!) því í interrail bæklingum birtist hin búningamyndin af Frakklandi, þar sem ungir menn snoða sig og setja upp sólgleraugu fyrir ferðalög, rétti ungi maðurinn (les: þessi galgopalegi uxbuxi) svo út þumal til að komast að næstu bensínstöð og kaupa meira vatn að drekka. Fyrsti maður sem stoppar sagði: „Ég er einmitt á leiðinni til Toulouse, hoppaðu upp í, ég á nefnilega tvær konur, guð minn góður hvað það er erfitt, eina eiginkonu í Bordeaux og eina hjákonu í Toulouse, ég fæ engan frið, annars er ég antíksali, nú er ég að ferja þessar mubblur hérna í skottinu, lífið er bara þjáning“ en bíllinn var spánnýr og fór ekki langt niður fyrir 200 leiðina á enda, sem tók þá rúma klukkustund undir tuði í stað tveggja vikna við fuglasöng. Út á gangstétt við kaffihús í miðbænum, farvel!
Lunganum af þeim tveimur vikum sem eftir voru varði strákurinn í borginni Perpignan, sem hefur lagt sig fram um að verða ekta með því að leggja á um miðbæinn, þar sem sama vatnið lekur fram og til baka – aðra áttina fyrir hádegi, hina síðdegis.
Þetta var kennslustund um liðinn samtíma. Nú er samtíminn ekki lengur antíksali á nýjum bíl heldur fjölmiðlafulltrúi á gömlu reiðhjóli. En áin í Perpignan rennur enn fram og til baka.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli