Í kvöld: Bein útsending frá flettiskiltinu við Hafnarfjarðarveg

Kárahnjúkaspuninn er stórmerkilegur. 40 manns fá matareitrun í göngunum, þar sem þeir starfa á 11 tíma vöktum, við díselvélar, 15 km inni í fjalli, borða mat úr opnum ílátum, hafa hvorki vask né klósett og segjast þurfa að sleikja hellisveggina til að svala þorsta sínum. Það er fyrsta fréttin. Þá heyrist að Impregilo hafi stolið lista heilbrigðisyfirvalda á staðnum, yfir 180 manns sem hafi orðið veikir síðustu x vikur – frétt sem Impregilo svarar með því að fyrirtækið dragi í efa að allir þessir 180 hafi veikst í göngunum. Enn stendur fyrsta talan, 40, óhögguð, ásamt því afbroti fyrirtækisins að ræna upplýsingum fré heilsugæslu. Nú hefur landlæknir bæst í hóp álitsgjafa og staðfestir að 180 manns hafi ekki veikst í göngunum, fjöldi veikra hlaupi aðeins á „nokkrum tugum“ sem þýðir að enn stendur talan 40 föstum fótum. 40 manns sem veiktust á einu bretti eftir að sleikja hellisveggi.

Þetta heita sjónhverfingar. Og frekar prímítífar sjónhverfingar. Sjónhverfingamaður Impregilo eða „fjölmiðlafulltrúi“rekur líka fyrirtækið Íslensk almannatengsl. Á heimasíðu þess segir:
„Krísustjórnun snýst fyrst og fremst um að koma í veg fyrir að fyrirtæki verði fyrir ímyndaráföllum. Komi hins vegar til þess að ímynd fyrirtækis verði fyrir skakkaföllum er hægt að takmarka skaðann með vel skipulagðri áætlun. Röng viðbrögð við ímyndaráfalli er góð leið til þess að bæta gráu ofan á svart.“

Á síðu fyrirtækisins segir líka, um þrýstihópavinnu:
„Fjölmargir aðilar geta verið flokkaðir sem þrýstihópar á Íslandi. Sem einfalt dæmi má nefna Kvennaathvarfið, Rauða kross Íslands, Náttúruverndarsamtök Íslands, Landvernd og íslensk stéttarfélög. Allir þessir hópar leggja sig fram við að hafa áhrif á lagaumhverfi sitt og tryggja að þeirra rödd fáist heyrð, séu breytingar fyrirhugaðar á því.
Það sama á við um íslensk fyrirtæki. Þegar breytingar voru fyrirhugaðar á olíugjaldi á Íslandi leitaði fjármálaráðuneytið til olíufélaganna eftir umsögnum um áhrif fyrirhugaðara breytinga. Olíufélögin lögðust gegn breytingunni og það að ráðist var í breytinguna engu að síður sýnir einfaldlega að þrýstihópavinna (e. lobbyism) þeirra skilaði ekki árangri sem erfiði (sem var þónokkuð, skv. upplýsingum Íslenskra almannatengsla).“

Maðurinn sem vinnur við að láta Impregilo líta út eins og Kvennaathvarfið er sómakær borgari, það hét einu sinni „vandur að virðingu sinni“, og hótaði á dögunum að kæra Gauk Úlfarsson fyrir að kalla sig rasista. Um svipað leyti bloggar hann um áhyggjur sínar af því að Íslendingar láti glepjast af falinni og óheiðarlegri álagningu sjoppueigenda.
Ég veit ekki hver orðabókarskilgreiningin á sýkópata er og nenni ekki að lenda í kærumáli. En fjölmiðlar ættu ekki að ræða við fjölmiðlafulltrúa, ekki frekar en blaðaljósmyndarar taka myndir af auglýsingaskiltum.

---

„Þau tíðindi gerðust aðfaranótt 20. jan. 1932, að hópur manna ruddist inn í hús eitt í Keflavík, þar sem Axel björnsson, formaður Verkalýðsfélags Keflavíkur, var næturgestur. Var þar kominn flokkur útgerðarmanna, 20-30 alls, undir forustu Elíasar Þorsteinssonar. Létu þeir ófriðlega. Eftir nokkur orðaskipti og hótanir um meiðingar, tóku þeir Axel með valdi, fluttu hann út í mótorbát og héldu til Reykjavíkur. Hótuðu þeir honum öllu illu, ef hann kæmi aftur til Keflavíkur. … „Ástæðan til ofbeldisins getur verið sú ein, að ég er form. Verkalýðsfélags Keflavíkur, sem á í launadeilu við útgerðarmenn í Keflavík, friðsamlega af félagsins hálfu. …““
Ár og dagar, 1875–1934, bls. 150-151.

Þetta var annar langafa minna í móðurætt, en langafi minn í föðurætt, Helgi Hannesson, hefði orðið hundrað ára á dögunum. Um hann birtist aldarminning í Morgunblaðinu í dag. Annar var kommi, hinn krati, báðir hugrakkir.