Enginn Stalin, ekkert kynlif

Það er nú svo. Hið staliníska æði er runnið af okkur Godot sem sitjum í mestu spekt og setjum saman kvæði. „Engum þóttu ljóðin góð …“ – Godot er að þýða viðtöl við helstu þjóðlagahöfunda 20. aldar – eða hvað nefnir maður folksong á íslensku? Sjálfur hef ég setið og hriflað fyrir þartilgert vefrit um kynlífshandbækur frá JPV útgáfu. Höfundurinn er víst í heimsókn á Íslandi um þessar mundir, ég verð að viðurkenna að ég hef töluvert minni áhuga á að hitta hana eftir lestur en ég hefði kannski haft fyrir. Þó ekki sé nema vegna blætissmits sem átti sér stað þegar ég las um stefnumót Dave Eggers við kynlífsráðgjafa, í bók hans sjálfs – þeim tókst ekki að sofa saman svo hann hefur frá engu að segja, en var allur á nálum í aðdragandanum. Svo ég hefði getað reynt að vera allur á nálum, hefði ég ekki lesið bækur konunnar. Og raunar er nóg að skoða myndirnar. Í grundvallaratriðum er hér stutt við þá geldingu sem hefur átt sér stað á síðasta áratug, ef til vill tveimur, með kringluvæðingu kynlífsins. Hér er ekkert sem kæmist ekki á plakat í Kringlunni.

Hvernig getur verið vitnað í fagran dóm úr The Guardian á baksíðu þessarar bókar? Stundum skil ég ekki hvernig bókadómar virka. Alls ekki.

Ég er ekki þræll, ég er þjónn.

Við Stalin

Og hvað svo? Þegar Godot er kominn? Ímyndunarafl mannsins nær ekki lengra og þegar Godot kemur er öllu lokið. Og manni öllum lokið. Og maður fer að hegða sér undarlega. Maður brýtur jafnvel af sér, það rennur á mann æði og handahófskennt reynir maður að grípa til viðeigandi viðbragða. En þau eru ekki til því maður hugsaði aldrei lengra.

Biðin er svo yndisleg. Setustofur tannlækna – strætisvagnar – strætóstoppistöðvar – að vera á tilteknum stað og hafa samþykkt eða ákveðið að þar verði maður að dvelja fram að tilteknum eða ótilteknum tíma, og hafa á meðan frelsi til hverra þeirra athafna sem komast þar fyrir. Aldrei les ég betur eða skrifa af meiri unun en á meðan ég bíð. En tannlæknastóllinn og áfangastaður strætisvagnsins eru jafn ótækir og þeir eru fyrirsjáanlegir.

Í tannlæknastól er þó ljóst til hvers er ætlast, maður opnar munninn og heldur áfram að bíða, þannig séð … tannlæknirinn er sennilega með kveikt á Rás 1 og raular jafnvel á meðan hann gluggar og borar. Og maður bíður og til einskis er af manni að ætlast, nema sitja kyrr og kvarta lítið.

Þannig er tannlæknirinn ólíkur Godot. Við Godot búumst við einhverju hvor af öðrum … en það er allsendis óljóst og óvíst hvað það er. Væntingarnar eru kvantitatífar – afar miklar – en alls ekki kvalitatífar. Eins og fyrirskipanir Stalíns. Og hljóta þannig að valda taugaveiklun.

Þegar Ísraelsþjóð er komin til fyrirheitna landsins, þegar draumurinn verður að veruleika er trúlegt að hann snúist upp í martröð eins og heimspekingurinn slóvenski og knái hefur bent á. Og skáldið góða.

Ég bið um nýja bið. Vinsamlegast gefið mér eitthvað að vonast eftir. Annars mun ég brenna í helvíti.

Slimverksmiðjan

Bronkítis er það. Úrskurður hefur borist frá indælum lækni eftir að hann hlustaði á lungun í mér með þar til gerðum hlustunartólum sem minna einhvern veginn á tilraunagleði lækna á 19. öld – merkilegt að þessi græja komi enn að slíku gagni. Læknar eru hættir að taka saursýni eins og tíðkaðist. Jæja, ekki lungnabólga heldur bronkítis og það gerir mig kátan, þannig séð en ég get ekki kæst nema hér um bil þrjár mínútur í einu, því þá verð ég móður, mig svimar og ég byrja að hósta.

Einmitt þegar Godot er komin.

Okkur er boðið í partí í kvöld og heilsufarslega ætti ég ekki að fara, og ég get ekki sagt að mig langi mikið að fara, en ef til vill mun ég þó láta til leiðast, því maður má ekki vera leiðinlegur, ha?

Hvers eiga leiðindi að gjalda? Mikið ógurlega finnst mér gott að liggja uppi í sófa, góna á hilluna mína (4,52 m á breidd ef einhver er búinn að gleyma), og láta mér leiðast. Er ég maður til að standa undir því, er ég maður til að segja blátt áfram: Ég nenni ekki í neitt xans partí, ég vil vera leiðinlegur innipúki í nokkra daga. Eða er ég maður til að harka af mér og fara í partíið samt, sýna lit, taka á því og vera með eins og vinur minn kallar það, taka þátt í selskap? Er ég maður til að vera með mönnum?

Liggja og láta hárin vaxa á bakinu en strjúka á sér kviðinn …

ég var beðinn að hrifla fyrir kistuna, ætla nú að reyna að gera eitthvað svoleiðis á meðan Godot bisar við að setja upp gardínur sem við vorum að kaupa en eru ívið of litlar. Þetta er eitthvað skrítið en það er að gerast í stofunni, ég sit í eldhúsinu og stói (sbr. stóumenn og stóíska afstöðu, að stóa, skylt því að kóa).

Hreinn ut sagt

Sólskinsfólkið sama bók og Áhyggjudúkkur? Hm … mér brá einmitt svo við lestur að sjá hversu frábrugðin hún er. Ha, Hreinn?

Þekkja ekki allir allt sem múm hefur gefið út? Að einhverju leyti fannst mér munurinn sambærilegur við fyrstu alþjóðaútgáfu múm – Yesterday was dramatic … – og síðan minimalíska diskinn sem gefinn var út í Þýskalandi nokkru síðar. Fyrsta platan var full af hljóðum og tónlistarmennirnir virtust hafa leikið sér að því að setja allt inn sem þeim þótti fallegt, næsta plata var eins og unnin ofan frá niður: skipulag og strúktúr sem fyllt væri í, aðeins með því allra nauðsynlegasta, „the bare necessities“.

Þó hljómuðu vitaskuld báðar eins og múm.

Þorgeir Þorgeirsson skrifaði á vefinn sinn um Björk að hún hefði verið að syngja sama lagið fyrir heiminn frá því hún var 13 ára. Eitthvað í þá veruna. Og bætti við að með þessu vildi hann engan móðga, bestu rithöfundar skrifuðu bara sömu bókina aftur og aftur – Kafka hefði ekki skrifað nema eina bók, sama gilti um Dostojevskí, Hemingway … taratí, tarata.

Hvað er ég að segja? Er ég svo upprifinn af rithöfundinum Steinari Braga að í fyrsta lagi er nýja bókin allt öðruvísi en sú fyrsta, og í öðru lagi er frábært að þær séu báðar eins?

Ég er sucker, það er tilfellið … en vil þó meina að nokkuð sé hæft í hvoru tveggja.

Spyrjið sjálf ykkur: Ef aðeins einn rithöfundur ætti að fá að koma bókum sínum til næstu kynslóðar, en aðrar bækur yrðu brenndar, hver ætti það að vera? Þetta er einn mögulegur og ágætur prófsteinn á mikilvægi bókmennta. Segjum að Höfundur Íslands, sem ég hef enn ekki lesið, sé góð bók. Væri vit að fleyta henni áfram en Sjálfstæðu fólki ekki?

Myndum við kannski öll enda á Biblíunni eða Tractatussnum? Hljótum við að fleyta áfram höfuðritum, eða eru frávikin mikilvægari: Er Kjötbær Kristínar Eiríks ef til vill verðmætara framlag til næstu kynslóðar en Biblían?

Ef til vill væri áhugaverð tilraun að leyfa heilli kynslóð ekki að lesa neitt nema Kafka. Veslings börnin …

---

Hm … hefur einhver fundið peninga nýverið? Ég leit á atvinnumiðlunarvef Evrópu og sá að í Svíþjóð er hugbúnaðarfyrirtæki að leita eftir Íslendingi í Technical Support deildina. Sá fyrir mér að þannig gæti ég stigið inn í fyrirtækjakúltúr samtímans og skrifað áhugaverða, áleitna og launhæðna skáldsögu um raunveruleikann sjálfan, ég gæti verið á staðnum, og loksins lært hvernig alvöru heimurinn er. Svo ég sendi þeim tölvuskeyti, rétt til að spyrja hvort staðan væri ennþá laus. Staðan er vissulega laus en ég efast sterklega um að ég muni nokkuð frekar aðhafast. Mun frekar halda áfram kvalitatífum og spekúlatífum rannsóknum á raunveruleikanum.

Vissuði að í höfuðstöðvum ESB í Brussel er sturta á hverri skrifstofu. Flestir starfsmenn fara hins vegar í sturtu heima hjá sér, svo heil deild starfsmanna sér um að ganga á milli hæða og skrúfa frá krönunum til að koma í veg fyrir ryð og stíflur.

Þetta er raunveruleikinn, að óathuguðu máli. Ég er í höfn í augnablikinu, ætla út í fótbolta með krökkunum og senda svo sms skilaboð á meðan ég kasta mæðinni. Mæðunni.

Þeir rithöfundar sem nota forskeytið tísku- til að gysast að eða gera lítið úr úrvinnslu á orðfæri samtímans eru asnar. Frekari orðum er eiginlega ekki á þá eyðandi. Þeir borði skyrið sem á er slett.

Í öðrum fréttum: Godot er kominn. Meira um það síðar.

Skolastulkur

Ó, og meðan ég man. Bresk skólayfirvöld hugleiða að bólusetja skólastúlkur gegn þungunum. Bólusetningaraldur er ekki tekinn fram í greininni hér að neðan, en þunganafaraldur virðist hafa farið um Bretland. Enn og aftur, rétt er að segja ekki orð, ekki orð, benda bara:

Da Guardian

Heilsan og þjoðarbuið

Og ég rís úr veikindunum eins og dögg að nóttu, eilífðardögg á eilífðarsmáblómi, ég er þetta titrandi tár!

Það var kvefpest. Að óathuguðu máli er lungnabólga enn ekki útilokuð en berklar þykja nánast fjarstæðukennd útskýring. Entist samt lengur en ég á að venjast … raunar fékk ég vin í heimsókn þegar ég var að stíga úr veikindunum fyrir tæpri viku og ákvað þá að beita trixi sem ég minntist úr menntaskóla og drekka úr mér veikindin. Það virðist ekki duga eftir tvítugt. Það virðist eiginlega bara vera jafn mikil firra og sumir geta kannski sagt sér sjálfir. Nú segi ég mér það sjálfur: Veikur dvelur maður heima. Veikur hugsar maður vel um sig og forðast eitur.

Hm, allir búnir að sækja um rithöfundalaun? Ég er enn á báðum áttum … held að raunsætt séu innan við mælanlegar líkur á að maður fái úthlutun án þess að hafa gefið út skáldsögu hjá viðurkenndu forlagi, en finnst mér hins vegar ekki stætt á því að reyna ekki … peningar gera margt auðveldara.

Hm, Godot er væntanlegur á morgun. Með parmeggiano en það verður bið eftir ítölsku jakkafötunum sem hann hafði lofað mér, einhverjar greiðslur hafa verið að tefjast …

gott og vel, ég segi ekki að ég sé fyllilega heill heilsu. Ætla að leggjast í mók.

H.