Hörmungarnar

Nýtt ljóð á Nýhil.orgi, annars fátt í húsinu nema Ítalir, misvelviljaðir, og tónlist, mismelankólísk. Móðgaður nágranni með ímyndunarveikan nágranna.

Ég hef aldrei séð eða fundið eitthvað sem virðist í alvöru raunveruleg samstaða meðal manna fyrr. Að sjá myndina af Clinton á mbl.is -- það er eins og hann sé í raun harmi sleginn. Og að George W. setji saman ráð undir föður sínum og Clinton saman -- maður sér í gegnum ýmislegt, jájá, vitanlega, og svona tekst W kannski að hylja hversu lítið ríkisstjórnin gefur, með því að hvetja almenning til að dóneita, kannski, og maður spyr sig hvort heimsbyggðin láti svona mikið til sín taka núna af samviskubiti vegna Írak ... en allt um það, hvaða perversjónir sem búa að baki er þetta eins og raunverulegur samhugur. Undarlegt.

Apple.com vefurinn er einn meðal margra sem er næstum því lagður niður undir ákall um fjárframlög. Og hvaða leikkona var það sem gaf milljón dala?

Heyrði Spegilinn í dag, frá 30. desember. Gunnar nokkur Gunnarsson að lýsa skelfilegum senum í Taílandi. Þrjár myndir í huga mér: Bushar tveir + Clinton, fjall af kjöti þar sem manneskjur ráfa um, rýna í leifarnar og leita uppi vini eða ættingja, Gunnar Gunnarsson afgreiddur á hótelrestaurantinum eins og ekkert sé ... þrjár myndir sem ég á ekki annað orð yfir en undarlegt.

Hver var síðasta tilkynnta dagsetning Votta Jehóva á heimsendi? Þetta hlýtur að fara að gerast ...

Hið fragíla absólút

Ef til vill besti pólitíski kennibloggari sem ég hef rekist á: Pure Polemics -- Var að lesa þessa grein frá honum: Tsunami, undantekningin og Agamben.

Jæja, en árið ...

Í fyrsta lagi finnst mér áramót undarlega tíð. Ég segi það satt að ég stend með dagbók í fanginu og færi niður hugleiðingar um atburði liðins árs á meðan flugeldar blossa yfir höfði mér, annan hvern dag. Tíunda hvern í mesta lagi. Yfirleitt tekst mér þá að finna einhverja sátt við árið, en þó gerðist oftast ekki nóg og ekki alveg það sem ég vildi. Sem er hvort tveggja í ágætu samræmi við þá mynd af manninum að hann sé það sem hann er ekki -- hann sé stöðug atlaga að því að verða maður, en aldrei fyllilega þar. Gott og vel.

Þetta ár skilgreindist fyrir mig, persónulega, af of persónulegum viðburðum til að rekja hér. Árekstrar hvatalífs og siðmenningar hröktu mig á milli manneskja og landa. Ég var langtum meira persónulegur en pólitískur. Fyrri hluta árs varð mér ekkert gott úr verki, nánast ekki neitt, síðari hluta árs hefur mér ef til vill tekist vel upp við nokkuð, það kemur þó ekki í ljós fyrr en á næsta ári. Enginn hlutur sem er, er hinn sami og hann mun hafa verið, að sér liðnum. Sagði einhver. Já, raunar hafði gamalt austurþýskt dagblað þetta eftir einhverjum, enn sósíalískt, í upprifjun á atburðunum 1989. Blaðið var að hlæja að fréttaflutningi sjálfs sín af vandræðagangi við múrinn, sem brotinn hefði verið á bak aftur. Enda meinfyndinn. Haha.

Hahaha.

Mun ég koma út úr skápnum sem kristinn maður á næsta ári? Mun ég deyja á næsta ári? Mun augnsýkingin sem ég vaknaði með í fyrradag breiða úr sér upp í heila og gera mig vanvita? Eða mun nágranni minn smita mig af staðbundnu taugasýkingunni sem hann fékk og læknar kunna engin ráð við? Er lungnavesenið sem ég hef staðið í á haustinu fyrstu einkenni HIV-sýkingar?

Það er svo mikill dauði í huga mér. Ég var að burðast með dauða allt þetta ár ... gerðum við það öll?

Hm, enn er morgunn, og ekkert sem skiptir máli fer um fingur mér fyrr en líður að kvöldi og ég geri upp við mig hverju ég vil spá mér prívat. Ég stend vörð um hið einkalega ... en já, ef einhver rekst á kassa fullan af dagbókum frá árunum 2001-2003, sem sennilega er staddur einhvers staðar í Vestur- eða Mið-Evrópu, ef einhver opnar þær og sér að þær eru merktar mér, bið ég þann hinn sama eða þá hina sömu að skila mér þeim endilega, lesnum eða ólesnum, en segja mér ekki hvort heldur er.

Ég gæti bölvað mörgu, en þá er skárra að blóta.

Ljóðlínur ársins:
I dare mock the gods - Freyja is a bitch.

Bregðum blysum á loft - á morgun er kominn æði nýr dagur. Og það verður verk að vinna.

Gleðilegt ár, kæru vinir og ókunnugir félagar!

Undirstöður siðferðisins

Þetta verður afar stutt og er í raun ætlað Hreini, en mig langar að fá fleiri athugasemdir á síðuna mína svo ég skrifa það hér frekar en hjá honum sem væri þó vitanlega sjálfsögð kurteisi.

Semsagt, í fyrsta lagi: Ég hef líka verið að velta fyrir mér narratífi sem grundvelli siðferðis. Realískum grundvelli siðferðis sem staðreyndar í heiminum. Og um leið hvort breyttur frásagnarmáti í bókmenntum hafi áhrif á hvernig við skynjum sjálf okkur sem persónur í heiminum -- sem er eiginlega, að mér finnst, gefið.

Í öðru lagi, annar póll í hæðina, einhvers konar umorðun á Kant í raun, og snertir þriðja heiminn: Ég held að einhver merkilegasti og raunsannasti mælikvarði á réttlæti manns sé hvort hann getur horfst í augu við náunga sinn, óforhertur, skömmustulaust. Ég meina þetta bókstaflega. Ég myndi jafnvel vilja segja þetta vera nákvæmlega það sem greinir að hægrimenn og vinstrimenn: hægrimenn eru þeir sem eru tilbúnir að fallast á, ef ekki fagna, valdatengslum þar sem einn er ofan á og annar undir er þeir horfast í augu, þeir eru semsagt tilbúnir að gangast við forherðingu sálarinnar. Dugmiklir hægrimenn eru tilbúnir að horfast í augu við þriðja heims þrælana sína þrjá eða þrjátíu og segja þeim að fara að vinna - aumir hægrimenn forðast vitanlega slík augnatillit. Vinstrimaður: þessu mætti skipta út fyrir mannréttindasinna eða siðferðisveru -- orðið vinstri getur verið til trafala. Hvar sem þeir standa annars á róttæknikvarðanum, til hvaða aðgerða sem þeir grípa og hvort sem þeir telja sig liberala, anarkista eða byltingarsinna, er þeim sameiginlegt að vilja að allir menn geti horfst í augu, í samskiptum sínum, án þess að fara í störukeppni, án þess að öðrum beri að guggna.

Ég hef hins vegar ekki gert neitt í því að sameina þessar tvær pælingar, narratífuna og auglitið, þó það sé sjálfsagt leikur einn. Þar kemur jafnvel kvikmyndin til sem narratífur miðill -- augnatillit er eitt allra sterkasta narratífa tól kvikmyndarinnar. Hver lítur hvert hvenær, hver lítur undan?

Áður en lengra er haldið ætti ég að senda þér afrit af Aðilafræðinni, Hreinn, einkar vandræðalegri BA ritgerð minni.

Úkraína

Vissuð þið að Úkraínumaðurinn sem fæddist of seint of fjarri Selfossi til að teljast giftur í augum dómsmálaráðuneytis er útlægur frá Schengen svæðinu öllu í þrjú ár? Svona í alvörunni, er ekki eitthvað hægt að gera? Kann einhver frekari deili á fólkinu og hvar slagurinn er staddur í augnablikinu?

Af rúv.is, 16.12.2004:

23 ára Úkraínumanni var í vikunni vísað úr landi og hann sendur til síns heima þrátt fyrir að hann hefði haft hér dvalarleyfi sem námsmaður, væri giftur íslenskri konu og að móðir hans og stjúpfaðir væru búsett hérlendis.

Manninum hafði verið gert að gefa sig fram á lögreglustöð daglega. Í fyrsta skipti sem hann fór á lögreglustöð var hann handtekinn látinn gista fangaklefa yfir nótt og síðan sendur úr landi.

Maðurinn kom hingað til lands í september 2003 sem námsmaður og hafði hér skólavist. Hann fékk dvalarleyfi sem námsmaður. Hann stundaði atvinnu hér meðfram náminu. Þegar hann hætti námi var honum bent á að hann þyrfti að endurnýja dvalarleyfið. Maðurinn giftist þá sambýliskonu sinni.

En ný lög um að erlendir ríkisborgarar þurfi að vera orðnir 24 ára og tóku gildi 1. maí á þessu ári, komu í veg fyrir að honum væri hald í hjónabandinu. Lögin eiga að koma í veg fyrir málamyndahjónabönd.

Eiginkona mannsins hefur gengið hart fram í þágu manns síns og heldur baráttunni áfram. Þess vegna þykir sýnt að ekki sé um málamyndahjónaband að ræða. Eigi að síður var manninum vísað til Úkraínu. Með úrskurðinum fylgir sú tilskipun að hann má ekki sækja um dvalarleyfi hérlendis næstu 3 árin. Og það sem meira er að með úrskurðinum fylgir skráning sem útilokar hann frá því að komast inn á Schengen-svæðið jafnlengi.

Vanasöngvar

Fullur af veseni. Ég er. Fullur af veseni og óþarfa. Og get ekki sofið.

Myrkrið er meira að segja að verða búið, það birtir fyrir utan glugann ... prentarinn minn prentar próförk að einhverju ... tekur nokkra hríð. Í janúar mun koma í ljós hvort einhverjum þyki ljóðin góð. Þetta er annars ekki bók sem ég hef verið að skrifa, þetta er meira eins og hljómplata, mín Abbey Road ... að hálfu leyti til samfelld, að hálfu staklingar, rennur svo út í sandinn, síðasta kaflann má lesa sem fade-out. En það er þó ekki bara einn hugsanlegur lestur og aldrei í lífinu myndi ég reyna að leggja til við lesanda hvað hann á að gera við bókina mína -- prentarinn minn skiptist á að segja "vinna vinna vinna vinna" eða "afi afi afi afi afi" eftir því hvar ég gríp niður í taktinn.

Vinna, vinn-a, vinn-a, vinnavinnavinna, vinn-a ...

Godot sefur. Hún grunar mig reyndar um tilgerð, grunar mig og sakar mig, í því að kalla hana Godot. Svo ég hef velt því fyrir mér að nota Dódó í staðinn, sem rímar og er háskalega ljótt kvenmannsnafn. Afsakið, ef nokkur Dódó er að lesa, en ég átti gamla frænku sem mér líkaði aldrei (var alltaf á annarri bylgjulengd en ég) og hét þessu nafni. Á kannski enn ... Jæja, og þó þetta sé ljótt kvenmannsnafn á íslensku er það dálítið sætt á alþýsku og vísar aukinheldur til dódófuglsins, hins útdauða ... nú er ég að reyna að tala mig út úr því sem undirmeðvitundin kemur upp um, það er engin leið að fela það, já, kæru gestir, kæru vinir, það er ákveðin streita í húsinu.

Og sjónvarpskaup gærdagsins standa sannarlega í einhverju samhengi við þá streitu, þó ég eigi bágt með að sjá nákvæmalega hverju. Allegorískt var þetta allavega stórfallegt, við gengum um göturnar eins og í jarðarför, eftir sjónvarpsstræti Berlínar, fram hjá hverjum glugganum og gylliboðinu á fætur öðru, eltandi ólar við hvatir sem við höfum hingað til getað afneitað og varpað á aðra. Ég hef aldrei áður keypt mér sjónvarp, heldur getað gert aðra ábyrga fyrir sjónvarpsneyslu minni. Sem er svosem takmörkuð. En semsagt. Við gátum ekki annað en horfst í augu við eigin lágkúru þegar ég loksins sat í framsæti leigubíls, en Dódó klesstist upp að afturrúðunni vinstra megin, því sjónvarpstækið tók yfir tvö og hálft bestu sætin í bílnum.

Hm ... það háir mér við þessa bók sem er loks að fá sköpulag, ef mér skjátlast ekki, það hefur háð mér, að ég skrifa eins og ég tefldi skák sem barn -- fái ég hugmynd verð ég að prófa hana, sé ekki næstu 16 leiki í kjölfarið. Og það getur verið æði tefjandi. Eftir stendur, þegar maður er búinn að skipta einu út eftir annað og fyrir annað á eftir öðru, ekki steinn yfir steini, heldur aðeins og einmitt eingöngu snertiflötur grjótanna. Eins og hugsjónadruslan orðaði það svo listilega í samnefndri bók en þar var hann að tala um annað hvort skóflu eða hamar, og vildi meina að hann eða hún héldist söm, þó skipt væri um skaft og blað hundrað þúsund sinnum, því samskeytin breytast ekki. Hinn íhaldssami mismunaheimspekingur hitti þar enn og aftur naglann á höfuðið (og þó það sé annar nagli er það sama högg)!

Jájá ... jæja ... jæja ...

a-moll syngur nú prentarinn: a-moll, a-moll, a-moll, aaa-moll.

Þá er tímabært að fara í háttinn. Ég held að síðustu blaðsíðurnar séu að berast. Síðustu sólirnar að rísa. Lásu aðrir það sem ég las, að jarðskjálftinn í Asíu var milljón sinnum öflugri en kjarnorkusprengjurnar sem varpað var á Nagasaki og Hiroshima og nógu öflugur til að hafa áhrif á möndulsnúning jarðar. Hver sér um að uppfæra tímatal heimsins og kjarnorkuklukkur?

Já, hvalveiðimaðurinn er kaldrifjaður þennan morguninn og hæðist að stórhörmungum annarra ... afsakið það, annars.

Jolabloggid

Thetta er natturulega ordid afskaplega threytt og rett ad uppfaera baedi samfelagsgreiningu sina og brandara a nyju ari. I millitidinni, semsagt, fram ad aramotaheiti:

Gledileg jol!
(Ef mer skjatlast ekki er magnad ar i vaendum!)