Bóbó dómsó

Er að lesa útlendingalög í fyrsta sinn, í tilefni nýlegra ummæla dómsmálaráðherra á blogginu sínu. Mér finnst þetta skemmtilegt, í 21. gr.:

Óheimilt er að vísa frá landi eða úr landi útlendingi sem fæddur er hér á landi og hefur átt hér fast heimili óslitið síðan.

Ég er ekki búinn að finna skilgreiningu á útlendingi, en ef til vill gerir löggjafarvaldið sér svona vel grein fyrir að öll erum við útlendingar víðast hvar ...

57. Grein: Það varðar sektum eða fangelsi allt að tveimur árum ef maður: ... af ásetningi með því að vekja, styrkja eða hagnýta sér ranga eða óljósa hugmynd, eða á annan ótilhlýðilegan hátt, tælir útlending til að koma til landsins í því skyni að setjast þar að.

Nú þarf ég að gæta mín hvað ég segi við Godot ... ég hef átt það til að ofmæra menningarlífið í Reykjavíkurborg.

Annars er merkilegt hvað er mikið svigrúm fyrir framkvæmdavaldið í þessari löggjöf -- er því þannig háttað með lög almennt? Hér er ráðherravaldinu heimilt að handtaka og sekta og leita hér og vísa úr landi þar, en aldrei áskilið. Hvalavölvan spáir að heimildunum verði beitt á fátæka þegna og dökka kynstofna en tengdafólki Bobby Fischer sýndur náungakærleikur í tilefni jóla.

I dare mock the gods.
I believe that Freyja is a bitch,
And that Odin in a dog,
Or else the other way around.

Sólarhringurinn snýst sinn vanadans ... ég birti annars ljóðlínurnar hér að ofan, sem fengnar eru úr Njálu, ekki til að varpa nokkurri rýrð á þýðingaratlögur íslenskra bókmennta heldur þvert á móti til að halda því fram að aðeins þegar texti er þýddur á erlenda tungu komi í ljós raunveruleg gæði hans. Og ég er nógu sammála sjálfum mér í þessu máli til að setja það fram blákalt og reyna svo að verja það ... eða hver myndi trúa því ef Ingibjörg Haralds þyrfti að bæta aftan við Dostojevskí þýðingar sínar: "já, eða þetta var mjög fyndið þegar ég las það". Mér finnst ennfremur að kvæðið hér að ofan standi þýðinguna ágætlega af sér og sé nokkuð skemmtilegt á ensku.

Með öðrum orðum: I believe that Freyja is a bitch.

Þeim var ég verst er ég unni mest. Það er satt sem sumir segja að svona setningar verða aldrei þýddar á fullnægjandi hátt, það er ekki þannig að öll saga, menning, skírskotanir og tilfinningalegt vægi fylgi orðunum. En þeir sem leggja alla áherslu á mikilvægi þess að sín saga, menning, sínar skírskotanir og sín tilfinningahleðsla sé útflutningsverðmætum verðmætara, vitiði hvað Sartre kallaði þá?

"Antí-semítistinn getur aðeins gert sér í hugarlud frumstæða gerð eignarhalds á landi, sem byggir á sannarlegum töfraböndum, sem binda eignina og eigandann dularfullri hluttekningu, hann er skáld hinnar sönnu eignar. Hún umturnar eigandanum og veitir honum sérstaka áþreifanlega næmni. Þessi næmni virðir raunar að vettugi eilíf sannindi eða algildi: hið algilda er gyðinglegt, þar sem það er viðfang vitsmunanna. Það sem næmni hans grípur er einmitt það sem vitsmunirnir ná ekki til. Til að orða það með öðrum hætti er grundvallarlögmálið að baki antisemítisma það að hið áþreifanlega eignarhald tiltekins hlutar veiti honum, nánast með töfrum, merkingu. Maurras sagði það sama þegar hann lýsti því yfir að Gyðingur væri að eilífu ófær um að skilja þessar línur Racines:

Dans l'Orient désert, quel devint mon ennui.

En leiðin er mér fær, meðalmanninum mér, til skilnings á því sem hinir fínlegustu og best ræktuðu vitsmunir hafa verið ófærir um að höndla. Hví þá? Vegna þess að ég bý yfir Racine -- Racine og landi mínu og jörð. Ef til vill talar Gyðingurinn betri frönsku en ég, ef til vill hefur hann betri tök á málfræði og setningafræði, kannski er hann jafnvel rithöfundur. Skiptir ekki máli; hann hefur ekki talað þessa tungu nema í tuttugu ár, ég í þúsund."

Og kvótanum lýkur. Hvers vegna flæðir Sartre óheftur -- jafnvel studdur -- um síður þessa bloggs? Ég rakst á þessa ensku þýðingu þarna efst í leit að ítölsku ritmáli um Íslendingasögur og rámaði í umræður íslenskufræðinga, gott ef þeir eru ekki vinstrisinnaðir, um ómöguleika þess að þýða Íslendingasögurnar almennilega. Annars er ekkert tilefni.

Sólarhringurinn er vitlausu megin. Vakir hvalur?

Hæka morgunsins í boði Gríms Hákonarsonar sem er sennilega kominn heim til sín núna.

Og leggjast!

Það var mikið! Djöfullinn hafi það og jidúddamía! Ji-dúdda-mía!

Törn að ljúka. Godot fór aftur til Rómar í gær, og loks þegar hann er farinn þori ég að rífa kjaft við þá sem borga mér peninga, loks þegar rödd skynseminnar er horfin úr húsinu get ég sagt við yfirboðara mína: Hingað og ekki lengra, ég er hættur.

Verkefni sem ég var ráðinn til framlengdist semsagt úr 5 dögum í þrjár vikur, rúmar, og ég braut verulega á frönsku vinnusiðferði mínu, sem felur í sér 35 stunda vinnuviku og tveggja tíma matarhlé á hverjum degi. Nú er klukkan að nálgast átta að morgni og tölvan er að vista þessi blessuðu skjöl ...

Um er að ræða verk sem kemur engu öðru við sem ég hef verið að gera síðustu ár, og engu sem mig langar að gera næstu ár, en mun sennilega fá meiri athygli og áhorf en allt hitt. 20 metra langur veggur á heimssýningunni í Japan, þar sem gert er ráð fyrir 15 milljón gestum. 3 gb photoshop skjal. Dauði og djöfull og tölvan mín ónýt.

Það er satt, tölvan mín hrundi undan álaginu og gefur ekki frá sér stunu lengur.

Jæja, en víkjum aftur að hinu abstrakta, stígum inn í veruleikann, þar sem hlutir eru ekki til: Ég ætlaði mér að kaupa tíma. Með því að vinna. Í fimm daga. En vinna er vítahringur, ég sit uppi með ónýta tölvu, týnda daga og gjaldfallna reikninga því ég komst ekki í banka. Ég hef heitið því nokkrum sinnum í ferlinu að gera þetta aldrei aftur, aldrei. Maður á ekki að vinna, maður á að fá styrki.

Og borða af trjánum.

Og ríða.

Hm ... ég keypti semsagt ekki desember, en mér sýnist að ég ætti að geta sinnt eigin verkum hálfan mánuðinn hið minnsta, áður en ég verð gerður gjaldþrota vegna skattaskuldar sem enginn -- ekki nokkur sála -- veit hvar er upprunnin.

Þannig eru þessir dagar, þetta er raunveruleikinn, raunveruleikinn er tími og peningar og eilítil ást, ég get ímyndað mér að það sé jafn gaman að stökkva út um glugga og það er leiðinlegt að lenda, ég hef enn ekki lært ítölsku svo orð sé á gerandi en Godot tók fyrsta tíma í netnámskeiði sem ítalskur íslenskuáhugamaður hefur sett upp og býður veffarendum. Islandese.net -- þaðan kemur þessi fagra tunga við upphaf færslunnar.

Dagurinn hefst með oljosri minningu um Adorno

„Fyrst af öllu verður að hafa hugfast að það er ekki hægt að lofa því að siðfræðilegar hugleiðingar muni sjálfar leiða af sér boðorð um hið rétta líf, því lífið sjálft er jú svo skælt og bjagað að í rauninni getur enginn lifað því rétt og uppfyllt tilgang sinn sem manneskja. Ég myndi næstum ganga svo langt að segja veröldina þannig innréttaða að jafnvel sjálfsagðasta krafa um heilindi og velsæmi hlyti nauðsynlega að kalla á andmæli hjá nánast hverjum einasta manni.“

Theodor W. Adorno í Hug 2003 … textinn er raunar skrifaður nokkru fyrr. Þýðingin þjála er frá Stefáni Jónssyni.

Þannig er lífið.

Hugtök dagsins:

Synd
sekt
dáðleysi
efnahagur
svik og tryggð.

Jafnvel frelsi.

Hm … maður í heimsókn. Í gær fór fram sena sem enginn tók eftir nema ég. Sena sem hafði með það eitt að gera hverjir voru staddir á sama stað á sama tíma – minimal sena því hún samanstóð af engum samskiptum. Nærverunni einni. Svona eins og það væri sena að Kristján Jóhannsson og Eyrún Magnúsdóttir rækjust hvort á annað á bar. Nærveran ein minnir á og vísar til, birtir veruleika … helvítis sálarlíf.

Þegi yfir ýmsu. Jabbs. Hnita hringi. Köttur kringum. Einiberjarunn. Brennandi einiberjarunn.

Er pláss fyrir bullandi nýrómantík á bloggum? Eilífa endurtekningu á ama?

Daghyggja

Já. Jú. Jæja … treyttur. Langar meira að segja treyttur en þreyttur … treittur. Svaf ekkert síðastliðna nótt fyrir eigin hóstaköstum, tók svo á móti gestum í allan dag … undarlegar senur – ég hef lagt mig fram upp á síðkastið að rifja upp eigið rasjónalitet, í fjóra, fimm mánuði, og leggja obskjúr rómantík á hilluna, nema sem dægradvöl og viðeigandi afstöðu til ákveðinna viðfangsefna. Ég hef semsagt lagt mig fram um að breta mig til batnaðar … en síðan ber fyrir senur í lífi manns sem beinlínis kalla á obskjúr greiningu, beinlínis grátbiðja mann að gerast kuklari af einum eða öðrum toga og viðurkenna, ef ekki hugtakið örlög, ef ekki guðleg afskipti, þá sameiginlega narratífa undirmeðvitund. Hið minnsta.

Það er freistandi að skrifa heila skáldsögu með þessum hætti – sleppa atburðum og leggja aðeins fram vangaveltur um móttöku þeirra. Hughyggjumannsins er freistað.

Að gefast upp.
Að eiga heima.
Að vera heiðarlegur.
Fegurð.

Þetta eru málefni dagsins. Fegurðin vegna þess að ég er, auk þessa þráláta bronkítis, nú með einhvern húðþurrk, ef ekki exem, ef ekki beinlínis rotnun, undir augunum mínum sem eru annars svo björt og blá … hræðist þetta, hégómagjarn já, en það er varla nein játning.

Búff. Er öllum stríðum lokið? Eiríkur, Ágúst Borgþór og Bush hafa sig allir hæga … var síðasta nýhilsenna sennan sem endar allar sennur. Erjurnar sem enda allar erjur. Á maður að hafa spurningamerki í enda spurninga sem maður kærir sig ekki beinlínis um svör við en eru heldur ekki beinlínis retórískar, eða punkt.

Hm?

Viðsnúningur allra greinarmerkja. Við mótmælum öll … nóttin hvíslar að mér að koma!

Konur

Jájá … lítið um færslur á meðan ég starfa fyrir Finnann … hún minnir mig á persónu úr múmínálfunum, en hver gerir það ekki? Hm … lítið um allt á meðan. Er að reyna að hrifla um bækur frá JPV á Kistuna, en Ágúst Borgþór er alltaf búinn að lesa þær á undan mér.

Hvar getur maður annars nálgast smásögur eftir Ágúst Borgþór? Ég hef aldrei séð þær. Það er kominn tími á að staðfesta eða hrekja fordóma manns fyrir honum – ég veðja á að þeir verði staðfestir og sögur hans reynist: afar vandaðar, vel uppbyggðar, allt á réttum stað en skyggnist hvorki í áður óþekkta afkima sálarlífs né samfélags, né reyni það, né sýni neitt með alveg nýjum hætti né ætli það, og hvorki sé að finna þar raunverulegt myrkur né gáska – nema þá ef til vill í fyrri smásögum, þar finnst kannski gáski sem höfundur lítur þá nú á sem byrjendabrag og hefur sniðið af sér með þar til gerðum skáldhefli. Svona hljóma fordómar mínir í garð Ágústs Borgþórs, því svona finnst mér hann hljóma á netinu. Ég held líka að hann sé með hræðilega ofvaxinn píslarvættiskomplex, sem hann hefur þá fundið varanlega útrás fyrir í varnarstöðu sinni fyrir smásöguna. En hver er ekki með píslarvættiskomplex?

Ég er með Kierkegaardkomplex, fyrst og fremst. Bendi fólki á daginn út og inn að hugmyndir þeirra og túlkanir séu meira og minna hálfköruð kristni. Benti síðast Hjörleifi Finnssyni á að túlkun hans á Dogville Triers væri í raun kristileg, við beinið. Þetta er stórskemmtilegur leikur. Mæli samt ekki með dec.hi.is – krossgátutúlkunarfræði.

Við Godot erum annars í essinu okkar og hún segir að ég sé kynþokkafyllri en annars þegar ég vinn. Fyrir aðra og fyrir peninga. Þannig leiða konur menn í glötun, báðir aðilar kampakátir.

Er búið að leggja niður Nýhil? Og nei … hm … greini ástandið betur á næstunni. Trúlega. Lofa þó engu. Jú, trúlega.